വനേചരോഽഥ തത്സ്ഥാനം ദൈവാദ്വിസ്മൃതവാന്മുനേ
മഹർഷേ, കാട്ടിൽ താമസിച്ചവൻ ദൈവക്രമത്തിൽ ആ സ്ഥലം മറന്നു.
ഇതോരണ്യാത്തതോ യാതി തതോരണ്യാദിതോ വ്രജേത്
അവൻ ഈ കാടിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പോയി, അവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോയി.
വിഹായ മധ്യേഽരണ്യാനി തം യയൌ ച സ്വപക്കണമ്
അവൻ കാട്ടിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് വിട്ട് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ക്ഷുത്ക്ഷാമഃ ശുഷ്കകംഠോഷ്ഠോ ഹാഹേതി പരിദേവയന് ൮
വിഷമമായ വിശപ്പിലും വരണ്ട വായിലും അധരത്തിലും അവൻ 'അയ്യോ!' എന്ന് വിലപിച്ചു.
തന്മംദഭാഗ്യതാം ശ്രുത്വാ ലോകാത്കാര്പടികോ മുനേ
അവന്റെ ദാരിദ്ര്യം കേട്ടപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ അവനെ ദരിദ്രൻ എന്ന് വിളിച്ചു, മഹർഷേ.
കാശ്യാം പ്രവേശം പ്രാപ്യാപി തദസ്ഥീനി ഘടോദ്ഭവ
കാശിയിൽ എത്തിയിട്ടും, ഘടോദ്ഭവ, അവനിൽ ശേഷിച്ചത് അസ്ഥികൾ മാത്രമായിരുന്നു.
ഏവം കാശ്യാം പ്രവിശ്യാപി പാപീ ധര്മാനുഷംഗതഃ
ഇങ്ങനെ, കാശിയിൽ എത്തിയിട്ടും, പാപി തന്റെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലത്തിൽ ബന്ധിതനായതുതന്നെ.
തസ്മാദ്വിശ്വേശ്വരാജ്ഞൈവ കാശീവാസേഽത്ര കാരണമ്
അതിനാൽ, വിശ്വേശ്വരാ, ഇവിടെ കാശിയിൽ താമസിക്കാൻ കഴിയുന്നത് നിന്റെ കല്പന കൊണ്ടു മാത്രമാണ്.
വാരാണസീതി വിഖ്യാതാ തദാരഭ്യ മഹാമുനേ 4.1.30.
അന്ന് മുതൽ, മഹർഷേ, ഈ നഗരം വാരാണസി എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായി.
വാരാണസീഹ കരുണാമയദിവ്യമൂര്തിരുത്സൃജ്യ യത്ര തു തനും തനുഭൃത്സുഖേന
വാരാണസിയിൽ, കരുണയാർന്ന ദൈവീക രൂപം, ജിവന്മാരെ സന്തോഷത്തോടെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.
ജാതോ മൃതോ ബഹുഷു തീര്ഥവരേഷു രേ ത്വം ജംതോ ന ജാതു തവ ശാംതിരഭൂന്നിമജ്യ
നീ എത്രയോ ഉത്തമ തീർത്ഥങ്ങളിൽ ജനിച്ചാലും മരിച്ചാലും, അതിൽ കുളിച്ചാൽ മാത്രം നിനക്ക് ഒരിക്കലും ശാന്തി ലഭിച്ചില്ല, ജീവ.
അന്യത്ര തീര്ഥ സലിലേ പതിതോദ്വിജന്മാ ദേവാദിഭാവമയതേ ന തഥാ തു കാശ്യാമ്
മറ്റു തീർത്ഥജലങ്ങളിൽ വീണാൽ, ജന്മം ദൈവാദിയായി ഉയരാം; എന്നാൽ കാശിയിൽ അങ്ങനെ അല്ല.
നൈഷാ പുരീ സംസൃതിരൂപപാരാവാരസ്യ പാരം പുരഹാ പുരാരിഃ
ഈ നഗരം സംസാരസമുദ്രത്തിന്റെ അപ്പുറം അല്ല; നഗരങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന പുരാരിയും അതിന്റെ തീരമാണ്.
തീര്ഥാംതരാണി മനുജഃ പരിതോഽവഗാഹ്യ ഹിത്വാ തനും കലുഷിതാം ദിവി ദൈവതം സ്യാത്
മനുഷ്യൻ മറ്റു തീർത്ഥങ്ങളിൽ കുളിച്ച്, അശുദ്ധമായ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, സ്വർഗത്തിൽ ദൈവമായി ഉയരാം.
വാരാണസീ സമരസീകരണാദൃതേപി യോഗാദയോഗിജനതാം ജനതാപഹംത്രീ
വാരാണസിയുടെ സമത്വം ഇല്ലാതിരുന്നാലും, യോഗിയാണോ അല്ലയോ എന്നതല്ലാതെ, അവൾ ജനങ്ങളുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നു.
വാരാണസീ പരിസരേ തനുമിഷ്ടദാത്രീം ധര്മാര്ഥകാമനിലയാമഹഹാവിസൃജ്യ
വാരാണസിയുടെ പരിസരത്ത്, അവൾ ഇഷ്ടമായ ശരീരം നൽകുന്നവളാണ്; ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം എന്നിവയുടെ ആധാരവും മോക്ഷം നൽകുന്നവളുമാണ്.
ആഃകാശിവാസിജനതാ നനു വംചിതാഭൂദ്ഭാലേ വിലോചനവതാവനിതാര്ധഭാജാ
കാശിയിൽ താമസിക്കുന്ന ജനങ്ങൾ വഞ്ചിതരല്ല, കാരണം അവൾ കപോലത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ധരിക്കുന്നവന്റെ അർദ്ധശരീരമാണ്.
വാരാണസീ സ്ഫുരദസീമഗുണൈകഭൂമിര്യത്ര സ്ഥിതാസ്തനുഭൃതഃശശിഭൃത്പ്രഭാവാത്
വാരാണസി അനന്തമായ ഗുണങ്ങൾ തെളിയുന്ന ഏകഭൂമിയാണ്; അവിടെ ജീവികൾ ചന്ദ്രധാരിയുടെ ശക്തിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ആനംദകാനനമിദം സുഖദം പുരൈവ തത്ത്രാപി ചക്രസരസീ മണികര്ണികാഽഥ 4.1.30.
ഇത് ആനന്ദത്തിന്റെ കാട്, പണ്ടുമുതൽ സുഖം നൽകുന്ന സ്ഥലം; അവിടെ തന്നെ ചക്രസരസ്സായ മണികർണികയും ഉണ്ട്.
വാരാണസീഹ വരണാസി സരിദ്വരിഷ്ഠാ സംഭേദഖേദജനനീ ദ്യുനദീ ലസച്ഛ്രീഃ
വാരാണസിയിൽ, ശ്രേഷ്ഠമായ നദികളായ വരണയും അസിയും ഒന്നിക്കുന്നു; ദിവ്യനദിയായ ഗംഗ, ഈ സംഗമത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും മാതാവാണ്.
കിം വിസ്മൃതം ത്വഹഹഗര്ഭജമാമനസ്യം കാര്താംതദൂതകൃതബംധന താഡനം ച
നീ ഗർഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വേദന, ജനനസമയത്തെ കഷ്ടം, മരണദൂതന്മാർ ഉണ്ടാക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ, ശിക്ഷയുടെ വേദന — ഇതെല്ലാം നീ മറന്നോ?
തീര്ഥാംതരാണി കലുഷാണി ഹരതി സദ്യഃ ശ്രേയോ ദദത്യപി ബഹു ത്രിദിവം നയംതി
വിവിധ തീർത്ഥങ്ങൾ, അൽപം അശുദ്ധമായിരുന്നാലും, പാപം ഉടനെ നീക്കുന്നു, വലിയ പുണ്യം നൽകുന്നു, അനേകരെയും സ്വർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
കാശീപുരീ പരിസരേ മണികര്ണികായാം ത്യക്ത്വാ തനും തനുഭൃതസ്തനുമാപ്നുവംതി
കാശി നഗരത്തിന്റെ സമീപത്തുള്ള മണികർണികയിൽ, അവിടെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് മറ്റൊരു ജന്മം ലഭിക്കും.
ജ്ഞാത്വാ പ്രഭാവമതുലം മണികര്ണികായാം യഃ പുദ്ഗലം ത്യജതി ചാശുചിപൂയഗംധി
മണികർണികയിലെ അതുല്യമായ ശക്തി അറിഞ്ഞ്, അവിടെ ഈ അശുദ്ധവും ദുർഗന്ധമുള്ള ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ മോക്ഷം നേടുന്നു.
രാഗാദിദോഷപരിപൂര മനോ ഹൃഷീകാഃ കാശീപുരീമതുലദിവ്യമഹാപ്രഭാവാമ്
രാഗം പോലുള്ള ദോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഉള്ളവർ അതുല്യമായ ദിവ്യശക്തിയുള്ള കാശി നഗരത്തെ അഭയാർത്ഥിക്കണം.
വാരാണസീം സ്മരഹരപ്രിയരാജധാനീം ത്യക്ത്വാ കുതോ വ്രജസി മൂഢ ദിഗംതരേഷു
സ്മരനും ഹരനും പ്രിയപ്പെട്ട വാരാണസി നഗരത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭ്രമിച്ചവനേ, നീ എവിടേക്കാണ് മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നത്?
വിദ്യാ ധനാനി സദനാനി ഗജാശ്വഭൃത്യാഃ സ്രക്ചംദനാനി വനിതാശ്ച നിതാംത രമ്യാഃ ।। സ്വര്ഗോപ്യഗമ്യ ഇഹ നോദ്യമഭാജിപുംസി വാരാണസീത്വസുലഭാ ശലഭാദിമുക്തിഃ। ധാത്രാ ധൃതാനി തുലയാ തുലനാമവൈതും വൈകുംഠമുഖ്യഭുവനാനി ച കാശികാ ച
കാശീ പുരീമധിവസന്ദ്രിനരോനരോപിഹ്മാരോപ്യമാണഇഹമാന്യഹവൈകരുദ്രഃ 4.1.30.
കാശി നഗരത്തിൽ താമസിക്കുന്ന പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും, അവരെ ചിതയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, രുദ്രൻ തന്നെയാണ് ഏറ്റെടുക്കുന്നത്.
സ്ഥിരാപായം കായം ജനനമരണക്ലേശനിലയം വിഹായാസ്യാം കാശ്യാമഹഹപരിഗൃഹ്ണീത ന കുതഃ
ജനനവും മരണവും കൊണ്ടുള്ള കഷ്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ അസ്ഥിരമായ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, കാശിയിൽ പരമാവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാതിരിക്കാൻ എന്ത് കാരണമുണ്ട്?
അഹോ ലോകഃ ശോകം കിമിഹ സഹതേ ഹംതഹതധീര്വിപദ്ഭാരൈഃ സാരൈര്നിയതനിധനൈര്ധ്വസിത ധനൈഃ
അയ്യോ, ഈ ലോകം എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെയൊരു ദുഃഖം സഹിക്കുന്നത്? ദുരന്തങ്ങൾ കൊണ്ട് മനസ്സ് തകർന്നുപോകുന്നു, ദൈവം നിശ്ചയിച്ച മരണത്തിൽ സമ്പത്ത് നശിക്കുന്നു.
വിദ്യ, ധനം, വീടുകൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, ദാസന്മാർ, പുഷ്പമാലകൾ, ചന്ദനം, അത്യന്തം മനോഹരമായ സ്ത്രീകൾ — ഇവയൊക്കെയും ഇവിടെ പരിശ്രമമില്ലാത്തവർക്കു സ്വർഗം പോലും ലഭ്യമല്ല. എന്നാൽ വാരാണസിയിൽ, ഒരു പുഴുവിന് പോലും എളുപ്പത്തിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും. സ്രഷ്ടാവ് തന്നെ തൂക്കത്തിൽ വെച്ച് തൂക്കിയാലും, വൈകുണ്ഠം പോലുള്ള ലോകങ്ങൾ പോലും കാശിക്ക് തുല്യമല്ല.