യസ്മിന്ന്യസ്തേ മഹാഭാരേ ആവാം സ്വഃ സ്വൈരചാരിണൌ
വലിയ ഭാരമവിടെ വെച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ഇരുവരും സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിച്ചു.
സ ഏവ സര്വം കുരുതേ സ ഏവ പരിപാതി ച
അവനാണ് എല്ലാം ചെയ്യുന്നത്; അവനാണ് എല്ലാം സംരക്ഷിക്കുന്നതും.
ചേതഃസമുദ്രമാകുംച്യ ചിംതാകല്ലോലദോലിതമ് 4.1.26.
ചിന്തയുടെ തിരമാലകളാൽ അലഞ്ഞ മനസ്സിന്റെ സമുദ്രം ഒരുമിച്ച് കൂട്ടി.
യസ്യ പ്രസാദാത്തിഷ്ഠാവഃ സുഖമാനംദകാനനേ
ആശീർവാദം കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ആനന്ദത്തിന്റെ കാടിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നത്.
സംപ്രധാര്യേതി സ വിഭുഃ സര്വതശ്ചിത്സ്വരൂപയാ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, എല്ലായിടത്തും ബോധത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആ മഹാത്മാവാണ് അവൻ.
സവ്യേ വ്യാപാരയാംചക്രേ ദൃശമംഗേ സുധാമുചമ്
വലതുകൈ കൊണ്ട് അമൃതം ഒഴുക്കുന്ന അവന്റെ ദൃഷ്ടി ഇടതുകൈകൊണ്ട് തിരിച്ചു.
ശാംതഃ സത്ത്വഗുണോദ്രിക്തോ ഗാംഭീര്യ ജിതസാഗരഃ
ശാന്തനും സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞവനും ആഴമുള്ളവനും സമുദ്രത്തെ പോലും ജയിച്ചവനും ആയിരിക്കുന്നു.
ഇംദ്രനീലദ്യുതിഃശ്രീമാന്പുംഡരീകോത്തമേക്ഷണഃ
ഇന്ദ്രനീലക്കല്ലിന്റെ പ്രകാശംപോലുള്ള ദീപ്തിയോടെ, മഹത്വം നിറഞ്ഞവനും ഉത്തമമായ താമരപ്പൂക്കണ്ണുകളുള്ളവനും.
ലസത്പ്രചംഡദോര്ദംഡ യുഗലദ്വയരാജിതഃ
പ്രഭയുള്ള ശക്തമായ ഇരട്ട കൈകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ.
ഏകഃ സര്വഗുണാവാസസ്ത്വേകഃ സര്വകലാനിധിഃ
അവൻ മാത്രമാണ് എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെയും വാസസ്ഥലം, അവൻ മാത്രമാണ് എല്ലാ കലകളുടെയും നിധി.
തതോ മഹാംതം തം വീക്ഷ്യ മഹാമഹിമഭൂഷണമ്
ശേഷം, പരമ മഹിമയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ മഹാനെ കണ്ടു.
തവ നിഃശ്വസിതം വേദാസ്തേഭ്യഃ സര്വമവൈഷ്യസി
വേദങ്ങൾ നിന്റെ ശ്വാസമാണ്; അവയിൽ നിന്നാണ് നീ എല്ലാം അറിയുക.
ഇത്യുക്ത്വാ തം മഹേശാനോ ബുദ്ധിതത്ത്വസ്വരൂപിണമ് 4.1.26.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹത്തായ ജീവികളുടെ നാഥനായ, ബുദ്ധിയുടെ സാരമായവനോട് പറഞ്ഞു.
തതഃ സ ഭഗവാന്വിഷ്ണുര്മൌലാവാജ്ഞാം നിധായ ച
ശേഷം, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു ആജ്ഞ തലയിൽ വെച്ചു.
ഖനിത്വാ തത്ര ചക്രേണ രമ്യാം പുഷ്കരിണീം ഹരിഃ
അവിടെ ചക്രം കൊണ്ട് കുഴിച്ച് ഹരി മനോഹരമായ താമരക്കുളം ഉണ്ടാക്കി.
സമാഃ സഹസ്രം പംചാശത്തപ ഉഗ്രം ചചാര സഃ
അവൻ അയ്യായിരം അഞ്ഞൂറ്റു വർഷം കടുത്ത തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
തതഃ സ ഭഗവാനീശോ മൃഡാന്യാ സഹിതോ മൃഡഃ
ശേഷം, ഭഗവാൻ ഈശ്വരൻ, മൃദനും മറ്റുള്ളവരും കൂടെ.
തമുവാച ഹൃഷീകേശം മൌലിമാംദോലയന്മുഹുഃ
അവൻ ഹൃഷീകേശനോട്, തല വീണ്ടും വീണ്ടും ആടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അഹോ അനിംധനോ വഹ്നിര്ജ്വലത്യേഷ നിരംതരമ്
അയ്യോ! ഇന്ധനം ഇല്ലാതെ ഈ അഗ്നി എപ്പോഴും കത്തുന്നു.
മൃഡസ്യാമ്രോഡിതമിദം പ്രത്യഭിജ്ഞായ ഭാഷിതമ്
ഇത് മൃദന്റെ വാക്കാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവൻ പറഞ്ഞു.
ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച യദി പ്രസന്നോ ദേവേശ ദേവദേവ മഹേശ്വര
ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, മഹേശ്വരനേ, നിങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ,
സര്വകര്മസു സര്വത്ര ത്വാമേവ ശശിശേഖര
എല്ലാ പ്രവർത്തികളിലും, എല്ലായിടത്തും ഞാൻ കാണുന്നത് നിങ്ങൾ മാത്രമാണ്, ശശിശേഖരനേ.
ത്വദീയ ചരണാംഭോജ മകരംദമധൂത്സുകഃ 4.1.26.
നിങ്ങളുടെ കമലപാദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അമൃതം പോലെ മധുരം ഉള്ളതിന്റെ ആസ്വാദനത്തിനായി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഏവമസ്തു ഹൃഷീകേശ യത്ത്വയോക്തം ജനാര്ദന
ഹൃഷീകേശാ, ജനാർദ്ദനാ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാകട്ടെ.
ത്വദീയസ്യാസ്യ തപസോ മഹോപചയ ദര്ശനാത്
നിങ്ങളുടെ ഈ മഹത്തായ തപസ്സിന്റെ സമാഹാരത്തെ കണ്ടതുകൊണ്ടാണ്,
തദാംദോലനതഃ കര്ണാത്പപാത മണികര്ണികാ
കാത് ഇളകിയപ്പോൾ മാണിക്യകുണ്ഡലം അവിടെ നിന്ന് വീണു.
ചക്രപുഷ്കരിണീ തീര്ഥം പുരാഖ്യാതമിദം ശുഭമ്
ഈ പുണ്യസ്ഥലം മുമ്പ് ചക്രപുഷ്കരിണി തീർഥം എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
മമ കര്ണാത്പപാതേയം യദാ ച മണികര്ണികാ
എന്റെ കാതിൽ നിന്ന് ഈ മാണികർണിക വീണപ്പോൾ,
തീര്ഥാനാം പരമം തീര്ഥം മുക്തിക്ഷേത്രമിഹാസ്തു വൈ
തീർഥങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതും, മോക്ഷം ലഭിക്കുന്ന സ്ഥലവുമാകട്ടെ ഇതു.
കാശതേഽത്ര യതോ ജ്യോതിസ്തദനാഖ്യേയമീശ്വരഃ
ഇവിടെ പ്രകാശം തെളിയുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്, ഈശ്വരനേ.