ഉത്പാദ്യാഥ ബഹൂന്പുത്രാന്ഗുണിനോ ധര്മവത്സലാന്
അതിനുശേഷം, ധർമ്മത്തിൽ പ്രീതിയുള്ള, ഗുണവാന്മാരായ അനേകം പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിക്കണം.
ഇദാനീമേവ തപസി ബാല്യേ വയസി കഃ ശ്രമഃ
ഇപ്പോൾ തന്നെ, ബാല്യത്തിൽ, തപസ്സിൽ എന്താണ് കഷ്ടം?
വിപക്ഷപരിഭൂതേന ഹൃതമാനേന കേനചിത്
വിരോധിയുടെ അപമാനവും, മാനഭംഗവും അനുഭവിച്ചാൽ—
ഹൃതമാനേന തപ്തവ്യം നിശമ്യേതി വചോ ധ്രുവഃ
മാനഭംഗം സംഭവിച്ചാൽ തപസ്സു ചെയ്യണം എന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ധൃവൻ—
ജനയിത്രീമനാഭാഷ്യ ഭൂതഭീതിം വിഹായ ച
അമ്മയോട് ഒന്നും പറയാതെ, എല്ലാ ഭയവും ഉപേക്ഷിച്ച്—
സാപി ഭൂതാവലീ ഭീതിംബഹുഭീഷണഭൂഷണാ
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഭീതിജനകമായ അലങ്കാരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഭൂതഗണം—
പരിതഃ പരിവേഷാഭം സൂര്യസ്യോച്ചൈഃ സ്ഫുരത്പ്രഭമ്
ചുറ്റും മുഴുവൻ പരിപാലനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ ദീപ്തിയോടെ—
ഭൂതാവലീ തമാലോക്യ സ്ഫുരച്ചക്രസുദര്ശനമ്
അവ ഭയങ്കരമായ ഭൂതഗണത്തെ, പ്രകാശം പകരുന്ന സുദർശനചക്രത്തോടുകൂടി കണ്ടപ്പോൾ—
അതീവ നിഷ്കംപഹൃദം ഗോവിദാര്പിതചേതസമ്
അവന്റെ ഹൃദയം ഒരിക്കലും കുലുങ്ങിയില്ല; മനസ്സ് മുഴുവൻ പശുക്കളുടെ രക്ഷകനിൽ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
സാപി പ്രത്യുതഭീതാതം ധ്രുവം ധ്രുവവിനിശ്ചയമ് 4.1.20.
അവളും ഭയമില്ലാത്തവനെ നേരിട്ട്, ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിലകൊണ്ടു.
ഗര്ജത്കാദംബിനീജാലം വ്യോമ്നി വൈ വ്യാകുലം യഥാ
ആകാശത്ത് ഗർജ്ജിക്കുന്ന കറുത്ത മേഘക്കൂട്ടംപോലെ അതിശയകരമായിരുന്നു.
അഥ ജംഭാരിണാ സാര്ധം ഭീതാഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ
പിന്നീട് ജംഭാസുരനെ ജയിച്ചവനോടൊപ്പം എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു.
നത്വാ വിജ്ഞാപയാമാസുഃ പരിഷ്ടുത്യാ പിതാമഹമ്
അവർ എല്ലാവരും വന്ദനം ചെയ്ത് വിനയപൂർവ്വം പിതാമഹനെ സ്തുതിച്ചു.
തപതാ താപിതാഃ സര്വേ ത്രിലോകീ തലവാസിനഃ
അവന്റെ കഠിനമായ താപത്തിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും ജീവികൾ എല്ലാം പീഡിതരായി.
സമ്യക്സംവിദ്മഹേ താത ധുവസ്യ ന മനീഷിതമ്
പ്രിയനായവാ, ഞങ്ങൾക്ക് ധ്രുവന്റെ ഉദ്ദേശം സത്യത്തിൽ മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
ഇതി വിജ്ഞാപിതോ ദേവൈര്വിഹസ്യ ചതുരാനനഃ
ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
വ്രജംതു വിജ്വരാഃ സര്വേ ന സ വഃ പദമിച്ഛതി
എല്ലാവർക്കും ഭയം വിട്ട് ആശ്വാസം ലഭിക്കട്ടെ; അവൻ നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ന തസ്മാദ്ഭഗവദ്ഭക്താദ്ഭേതവ്യം കേനചിത്ക്വചിത്
ഭഗവാന്റെ ഭക്തനെ ആരും എവിടെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
ആരാധ്യ വിഷ്ണും ദേവേശം ലബ്ധ്വാ തസ്മാത്സ്വകാംക്ഷിതമ്
ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ച്, അവനിൽ നിന്ന് തനിക്കു വേണ്ടതെല്ലാം ലഭിച്ചു.
നിശമ്യേതി ച ഗീര്വാണാഃ പ്രണീതം ബ്രഹ്മണോ വചഃ 4.1.20.
ബ്രഹ്മാവ് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവന്മാർ സന്തോഷിച്ചു.
അഥ നാരായണോ ദേവസ്തം ദൃഷ്ട്വാ ദൃഢമാനസമ്
അപ്പോൾ നാരായണൻ, അവൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.
ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച പ്രസന്നോസ്മി മഹാഭാഗ വരം വരയ സുവ്രത
ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവാ, ഒരു വരം ചോദിക്കൂ.
വചോഽമൃതം സമാകര്ണ്യ പര്യുന്മീല്യ വിലോചനേ
അമൃതംപോലുള്ള ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൻ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി തുറന്നു.
പ്രത്യഗ്രവികസന്നീലോത്പലാനാം നികുരംബകൈഃ
പുതുതായി വിരിഞ്ഞ നീല ഉത്പലപൂക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.
ലക്ഷ്മീദേവീകടാക്ഷോഘൈഃ കടാക്ഷിതമിവാഖിലമ്
ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ കനിവുള്ള കാഴ്ചകൾ പോലെ, ആ സഭയെ മുഴുവനും അനുഗ്രഹം നിറഞ്ഞതാക്കി.
പ്രോദ്യത്കാദംബിനീമധ്യ വിദ്യുദ്ദാമസമാനരുക്
ഉയരുന്ന മേഘങ്ങളുടെ നടുവിൽ, മിന്നുന്ന മിന്നലുപോലുള്ള പ്രകാശം അവിടെ തെളിഞ്ഞു.
നഭോ നികഷ പാഷാണോ മേരുകാംചന രേഖിതഃ
ആകാശം ഒരു പരീക്ഷണശിലപോലെയാണ്, അതിൽ മേറു പർവതത്തിന്റെ പൊന്നുനിറം രേഖകൾ വരച്ചിരിക്കുന്നു.
സുനീലഗഗനം യദ്വദ്ഭൂഷിതം തു കലാവതാ
നീലമായ ആകാശം, ചന്ദ്രന്റെ കലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു പോലെ.
ദംഡവത്പ്രണിപത്യാഥ പരിതഃ പരിലുഠ്യ ച
അവൻ ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് ചുറ്റും ഉരുണ്ടു വീണു.
നാരദേന സനംദേന സനകേന സുസംസ്തുതഃ 4.1.20.
നാരദനും സനന്ദനും സനകനും അവനെ വളരെ പ്രശംസിച്ചു.