ത്വദാനനപ്രതിനിധിര്വിധുര്വിധുരയാ മയാ
നിന്റെ മുഖം കാണാനാകാതെ, ഞാൻ പ്രകാശം ഇല്ലാത്ത ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ശൂന്യനായി.
ത്വദാലാപസമാലാപം കലയന്കിലകാകലീമ്
നിന്റെ വാക്കുകൾ അനുകരിച്ച്, കുയിലിന്റെ മധുരമായ ഗാനംപോലെ ഞാൻ മൃദുലമായി പുഞ്ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു.
ത്വദംഗസംഗമധുരോ ധ്രുവധൂപിതയാമയാ
നിന്റെ അങ്കലാഭത്തിന്റെ മാധുര്യം ആഗ്രഹിച്ച്, ഞാൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹത്തിൽ കത്തുകയാണ്.
കേ ദേശാഃ കാശ്ച സരിതഃ കേ ശൈലാസ്ത്വത്കൃതേ ധ്രുവ
ധൃവാ, നിന്റെ خاطرത്തിന് ഞാൻ കടക്കാത്ത ദേശങ്ങളോ, നദികളോ, പർവ്വതങ്ങളോ ഉണ്ടോ?
അധ്രുവം സര്വമേവൈതത്പശ്യംത്യംധീകൃതാസ്മ്യഹമ്
ഈ എല്ലാം നശ്വരമാണെന്ന് ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ, അവയിൽ എനിക്ക് ഇനി ആകർഷണമില്ല.
മൃദുലാനി തവാംഗാനി ക്വേമാനി ക്വ തപസ്ത്വിദമ്
നിന്റെ ശരീരം അത്ര സുന്ദരവും മൃദുവും ആണല്ലോ—ഇങ്ങനെയുള്ള കഠിനതപസ്സിനെ എങ്ങനെ സഹിക്കും?
അനേന തപസാ വത്സ ത്വയാഽഽപ്യം കിമനേനസാ
മകനേ, ഈ തപസ്സിലൂടെ നിനക്ക് എന്താണ് ലഭിക്കാനിരിക്കുന്നത്? ഇതിൽ നിന്നെന്ത് പ്രയോജനം?
അനേന വയസാ ബാല ഖേലനീയം ത്വയാഽനിശമ്
ഈ പ്രായത്തിൽ, കുഞ്ഞേ, നീ എല്ലായ്പോഴും കളിക്കേണ്ടതല്ലേ.
തതഃ കൌമാരമാസാദ്യ വയോഽഭിധ്യാനശീലിനാ
പിന്നീട് ബാല്യത്തിൻ്റെ അവസാനം, യൗവനത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, പഠനത്തിലും ധ്യാനത്തിലും മനസ്സു നല്കണം.
വയോഥ ചതുരം പ്രാപ്യ യോഷാസ്രക്ചംദനാദികാന് 4.1.20.
പിന്നീട്, യൗവനം പൂർത്തിയായാൽ, ചന്ദനം, പുഷ്പമാല, സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യം എന്നിവയിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തണം.
ഉത്പാദ്യാഥ ബഹൂന്പുത്രാന്ഗുണിനോ ധര്മവത്സലാന്
അതിനുശേഷം, ധർമ്മത്തിൽ പ്രീതിയുള്ള, ഗുണവാന്മാരായ അനേകം പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിക്കണം.
ഇദാനീമേവ തപസി ബാല്യേ വയസി കഃ ശ്രമഃ
ഇപ്പോൾ തന്നെ, ബാല്യത്തിൽ, തപസ്സിൽ എന്താണ് കഷ്ടം?
വിപക്ഷപരിഭൂതേന ഹൃതമാനേന കേനചിത്
വിരോധിയുടെ അപമാനവും, മാനഭംഗവും അനുഭവിച്ചാൽ—
ഹൃതമാനേന തപ്തവ്യം നിശമ്യേതി വചോ ധ്രുവഃ
മാനഭംഗം സംഭവിച്ചാൽ തപസ്സു ചെയ്യണം എന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ധൃവൻ—
ജനയിത്രീമനാഭാഷ്യ ഭൂതഭീതിം വിഹായ ച
അമ്മയോട് ഒന്നും പറയാതെ, എല്ലാ ഭയവും ഉപേക്ഷിച്ച്—
സാപി ഭൂതാവലീ ഭീതിംബഹുഭീഷണഭൂഷണാ
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഭീതിജനകമായ അലങ്കാരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഭൂതഗണം—
പരിതഃ പരിവേഷാഭം സൂര്യസ്യോച്ചൈഃ സ്ഫുരത്പ്രഭമ്
ചുറ്റും മുഴുവൻ പരിപാലനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ ദീപ്തിയോടെ—
ഭൂതാവലീ തമാലോക്യ സ്ഫുരച്ചക്രസുദര്ശനമ്
അവ ഭയങ്കരമായ ഭൂതഗണത്തെ, പ്രകാശം പകരുന്ന സുദർശനചക്രത്തോടുകൂടി കണ്ടപ്പോൾ—
അതീവ നിഷ്കംപഹൃദം ഗോവിദാര്പിതചേതസമ്
അവന്റെ ഹൃദയം ഒരിക്കലും കുലുങ്ങിയില്ല; മനസ്സ് മുഴുവൻ പശുക്കളുടെ രക്ഷകനിൽ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
സാപി പ്രത്യുതഭീതാതം ധ്രുവം ധ്രുവവിനിശ്ചയമ് 4.1.20.
അവളും ഭയമില്ലാത്തവനെ നേരിട്ട്, ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിലകൊണ്ടു.
ഗര്ജത്കാദംബിനീജാലം വ്യോമ്നി വൈ വ്യാകുലം യഥാ
ആകാശത്ത് ഗർജ്ജിക്കുന്ന കറുത്ത മേഘക്കൂട്ടംപോലെ അതിശയകരമായിരുന്നു.
അഥ ജംഭാരിണാ സാര്ധം ഭീതാഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ
പിന്നീട് ജംഭാസുരനെ ജയിച്ചവനോടൊപ്പം എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു.
നത്വാ വിജ്ഞാപയാമാസുഃ പരിഷ്ടുത്യാ പിതാമഹമ്
അവർ എല്ലാവരും വന്ദനം ചെയ്ത് വിനയപൂർവ്വം പിതാമഹനെ സ്തുതിച്ചു.
തപതാ താപിതാഃ സര്വേ ത്രിലോകീ തലവാസിനഃ
അവന്റെ കഠിനമായ താപത്തിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും ജീവികൾ എല്ലാം പീഡിതരായി.
സമ്യക്സംവിദ്മഹേ താത ധുവസ്യ ന മനീഷിതമ്
പ്രിയനായവാ, ഞങ്ങൾക്ക് ധ്രുവന്റെ ഉദ്ദേശം സത്യത്തിൽ മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
ഇതി വിജ്ഞാപിതോ ദേവൈര്വിഹസ്യ ചതുരാനനഃ
ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
വ്രജംതു വിജ്വരാഃ സര്വേ ന സ വഃ പദമിച്ഛതി
എല്ലാവർക്കും ഭയം വിട്ട് ആശ്വാസം ലഭിക്കട്ടെ; അവൻ നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ന തസ്മാദ്ഭഗവദ്ഭക്താദ്ഭേതവ്യം കേനചിത്ക്വചിത്
ഭഗവാന്റെ ഭക്തനെ ആരും എവിടെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
ആരാധ്യ വിഷ്ണും ദേവേശം ലബ്ധ്വാ തസ്മാത്സ്വകാംക്ഷിതമ്
ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ച്, അവനിൽ നിന്ന് തനിക്കു വേണ്ടതെല്ലാം ലഭിച്ചു.
നിശമ്യേതി ച ഗീര്വാണാഃ പ്രണീതം ബ്രഹ്മണോ വചഃ 4.1.20.
ബ്രഹ്മാവ് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവന്മാർ സന്തോഷിച്ചു.