അംധകാംധകഹംത്രോര്വൈ വര്തമാനേ മഹാഹവേ 4.1.16.
അന്ധകനും അന്ധകനെ സംഹരിക്കുന്നവനും തമ്മിലുള്ള മഹായുദ്ധം നടക്കുമ്പോൾ,
യഥാ ച വിദ്യാം താം പ്രാപ മൃതസംജീവനീം പരാമ്
അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ, മരിച്ചവരെ ജീവിപ്പിക്കുന്ന അത്യുത്തമമായ വിദ്യയും നേടി.
അംഡജസ്വേദജോദ്ഭിജ്ജജരായുജ ഗതിപ്രദാമ്
അണ്ഡജന്മങ്ങൾക്കും സ്വേദജന്മങ്ങൾക്കും ഉദ്ഭവജന്മങ്ങൾക്കും ജരായുജന്മങ്ങൾക്കും ഗതിയും പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന വിദ്യയായിരുന്നു അത്.
സംസ്ഥാപ്യ ലിംഗം ശ്രീശംഭോഃ കൂപം കൃത്വാ തദഗ്രതഃ
ശ്രീശംഭുവിന്റെ ലിംഗം സ്ഥാപിച്ച് അതിന് മുന്നിൽ ഒരു കിണർ ഉണ്ടാക്കി,
രാജചംപകധത്തൂര കരവീരകുശേശയൈഃ
രാജചമ്പക, ദത്തൂര, കരവീര, കുശേശയ എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
മല്ലികാശതപത്രീഭിഃ സിംദുവാരൈഃ സകിംശുകൈഃ
മല്ലിക, ശതപത്രി, സിന്ദുവാര, കിംശുക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
ക്ഷുദ്രാഭിര്മാധവീഭിശ്ച പാടലാ ബില്വചംപകൈഃ
ചെറിയ മാധവീ, പാടല, ബില്വ, ചമ്പക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
മംദാരൈര്ബില്വപത്രൈശ്ച ദ്രോണൈര്മരുബകൈര്ബകൈഃ
മന്ദാര, ബില്വയില, ദ്രോൺ, മറുബക, ബക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
തുലസീ ദേവഗംധാരീ ബൃഹത്പത്രീ കുശാംകുരൈഃ
തുളസി, ദേവഗന്ധാരി, ബൃഹത്പത്രി, കുശയുടെ മുളകൾകൊണ്ടും,
കാംചനാരൈഃ കുരബകൈര്ദൂര്വാംകുര കുരംടകൈഃ
കാഞ്ചനാര, കുറബക, ദൂർവയുടെ ഇളം മുളകൾ, കുറണ്ടക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
പത്രൈഃ ശതസഹസ്രൈശ്ച സ സമാനര്ച ശംകരമ് 4.1.16.
നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് ഇലകളാൽ ശങ്കരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു.
സ്നപയാമാസ ദേവേശം സുഗംധസ്നപനൈര്ബഹു
അവൻ ദേവാദിപതിയെ അനേകം സുഗന്ധമുള്ള സ്നാനജലങ്ങൾകൊണ്ട് സ്നാനമാടിച്ചു.
സമാലിലിംപ ദേവേശം സുഗംധോദ്വര്തനാന്യനു
ശേഷം, ദേവാദിപതിയെ സുഗന്ധമുള്ള ലേപനങ്ങൾകൊണ്ട് അണിഞ്ഞു.
നാമ്നാം സഹസ്രൈരന്യൈശ്ച സ്തോത്രൈസ്തുഷ്ടാവ ശംകരമ്
അവൻ ആയിരം പേരുകളും മറ്റ് സ്തോത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ശങ്കരനെ സ്തുതിച്ചു.
യദാ ദേവം നാലുലോകേ മനാഗപി വരോന്മുഖമ്
അവന് ദേവനോടു ഒരു മോഹവും, ഒരു വരം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവും മനസ്സില് പോലും തോന്നിയില്ല.
പ്രക്ഷാല്യ ചേതസോ ത്യംതം ചാംചല്യാഖ്യം മഹാമലമ്
അവന് മനസ്സില് നിന്നു ആ വലിയ അശാന്തി എന്ന മലിനതയെ കഴുകി നീക്കി.
നിര്മലീകൃത്യ തച്ചേതോ രത്നം ദത്ത്വാ പിനാകിനേ
അവന് മനസ്സ് പൂര്ണ്ണമായി ശുദ്ധീകരിച്ച്, ആ രത്നം പിനാകിനിക്ക് സമര്പ്പിച്ചു.
പ്രസസാദ തദാ ദേവോ ഭാര്ഗവായ മഹാത്മനേ
അപ്പോള് ദൈവം മഹാത്മാവായ ഭാര്ഗവനില് സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
ഉവാച ച വിരൂപാക്ഷഃ സാക്ഷാദ്ദാക്ഷായണീപതിഃ
വിളക്ഷണമായ കണ്ണുള്ള, ദാക്ഷായിണിയുടെ ഭര്ത്താവായ ദൈവം അപ്പോള് സംസാരിച്ചു.
നിശമ്യേതി വചഃ ശംഭോരംഭോജനയനോ ദ്വിജഃ
ശംഭുവിന്റെ വാക്കുകള് ആ കമലനയനായ ദ്വിജന് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
തുഷ്ടാവാഷ്ടതനും തുഷ്ടഃ പ്രഫു ല്ല നയനാംചലഃ 4.1.16.
സന്തോഷത്തോടെ, അവന് എട്ടു രൂപങ്ങളുള്ള ദൈവത്തെ സന്തോഷത്തോടെ സ്തുതിച്ചു; അവന്റെ കണ്ണുകള് സന്തോഷത്തില് വിരിഞ്ഞു.
ഭാര്ഗവ ഉവാച ത്വം ഭാഭിരാഭിരഭിഭൂയ തമഃ സമസ്തമസ്തം നയസ്യഭിമതാനി നിശാചരാണാമ്
ഭാര്ഗവന് പറഞ്ഞു: നിന്റെ കിരണങ്ങള് കൊണ്ട് നീ എല്ലാ ഇരുട്ടും അകറ്റുന്നു; രാത്രിയില് സഞ്ചരിക്കുന്നവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള് നീ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
അഷ്ടമൂര്ത്യഷ്ടകേനേഷ്ടം പരിഷ്ടൂയേതി ഭാര്ഗവഃ 4.1.16.
ഭാര്ഗവന് എട്ടു രൂപങ്ങളോടും എട്ടു വിധത്തിലുള്ള അര്പ്പണങ്ങളോടും കൂടി ദൈവത്തെ ആരാധിച്ചു, സ്തുതിച്ചു.
അത്യര്കമത്യഗ്നിം(?) ച തേ തേജോ വ്യോമ്ന്യതിതാരകമ് 4.1.16.
നിന്റെ തേജസ് സൂര്യനെയും, അഗ്നിയെയും കടന്നു, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലും മറികടക്കുന്നു.
അഗസ്ത്യ ഉവാച ഇത്ഥം സധര്മിണി കഥാം ശുക്രലോകസ്യ സുവ്രതേ 4.1.16.
അഗസ്ത്യന് പറഞ്ഞു: സദ്ഗുണമുള്ളവളേ, ഇതാണ് ശുക്രലോകത്തിന്റെ യഥാര്ത്ഥ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് പറയുന്ന കഥ.
യസ്യാഃ ശ്രവണമാത്രേണ പ്രീണിതേ ശ്രവണേ മമ
അവളെക്കുറിച്ച് കേട്ടുമാത്രം എന്റെ ചെവികള് ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു.
കസ്യ പുണ്യനിധേര്ലോകഃ ശോകഹൃത്ത്വേഷ നിര്മലഃ
ലോകത്ത്, പുണ്യത്തിന്റെ നിധിയായ അവളാല് ആരുടെ ദുഃഖം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് പറയാന് കഴിയൂ?
ധയിത്വാ ശ്രോത്രപാത്രാഭ്യാം വാണീമമൃതരൂപിണീമ്
ചെവികളുടെ പാത്രങ്ങളിലൂടെ അമൃതംപോലെയുള്ള അവളുടെ വാക്കുകള് ആസ്വദിച്ചശേഷം,
ഉത്പത്തിം ചാസ്യ വക്ഷ്യാവോ ഭൂസുതോയം യഥാഭവത്
ഇനി ഭൂമിയില് അവന് എങ്ങനെ ജനിച്ചു എന്നതിന്റെ ഉത്ഭവം ഞങ്ങള് പറയാം.
പുരാ തപസ്യതഃ ശംഭോര്ദാക്ഷായണ്യാ വിയോഗതഃ
പണ്ടു ശംഭു ദാക്ഷായിണിയില് നിന്ന് വേറിട്ടു തപസ്സില് ഏര്പ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോള്,