ഇത്യാദ്യൈസ്തു ഗണൈരുഗ്രൈരംധകോപ്യംധകീകൃതഃ 4.1.16.
ഇങ്ങനെ ഉഗ്രമായ ഗണന്മാരും മറ്റു ചിലരും ചേർന്ന് അന്ധകനെ അന്ധനാക്കി.
തതഃ കോലാഹലോ ജാതഃ പ്രമഥാസുരസൈന്യയോഃ
അപ്പോൾ പ്രമഥന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും സൈന്യങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ കലഹം ഉണ്ടായി.
ഛിദ്രാന്വേഷീ ഭ്രമന്സോഥ വിനിഃകേതോ യഥാനിലഃ
തുറവുകൾ അന്വേഷിച്ച് കാറ്റുപോലെ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
ബ്രഹ്മനാരായണേംദ്രാണാമാദിത്യാപ്യരസാം തഥാ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ, നാരായണന്റെ, ഇന്ദ്രന്റെ, ആദിത്യന്മാരുടെയും വസുക്കളുടെയും
സവര്ഷാണാം ശതം കുക്ഷൌ ഭവസ്യ പരിതോ ഭ്രമന്
നൂറ് വർഷം ഭവന്റെ വയറ്റിൽ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
ശാംഭവേനാഥയോഗേന ശുക്രരൂപേണ ഭാര്ഗവഃ
ശംഭുവിന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഭാർഗവൻ ശുക്രനായി അവിടെ പ്രവേശിച്ചു.
ശുക്രവന്നിഃസൃതോയസ്മാത്തസ്മാത്ത്വം ഭൃഗുനംദന
ശുക്രന്റെ പോലെ നിന്നിൽ നിന്ന് വീര്യം പുറത്തുവന്നതുകൊണ്ട്, ഭൃഗുവംശജാ, നിന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു.
ജഠരാന്നിര്ഗതേ ശുക്രേ ദേവോപി മുമുദേതരാമ്
വയറിൽ നിന്ന് വീര്യം പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, ദേവനും അതി സന്തോഷത്തോടെ ആനന്ദിച്ചു.
ഇത്യേവമുക്തോ ദേവേന ശുക്രോര്കസദൃശ ദ്യുതിഃ
ദേവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ശുക്രനും സൂര്യനും പോലെയുള്ള തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു.
ശുക്രോദയാന്മുദം ലേഭേ സ ദാനവ മഹാര്ണവഃ
ശുക്രന്റെ ഉദയം കൊണ്ടു, ആ മഹാസമുദ്രംപോലെയുള്ള ദാനവൻ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
അംധകാംധകഹംത്രോര്വൈ വര്തമാനേ മഹാഹവേ 4.1.16.
അന്ധകനും അന്ധകനെ സംഹരിക്കുന്നവനും തമ്മിലുള്ള മഹായുദ്ധം നടക്കുമ്പോൾ,
യഥാ ച വിദ്യാം താം പ്രാപ മൃതസംജീവനീം പരാമ്
അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ, മരിച്ചവരെ ജീവിപ്പിക്കുന്ന അത്യുത്തമമായ വിദ്യയും നേടി.
അംഡജസ്വേദജോദ്ഭിജ്ജജരായുജ ഗതിപ്രദാമ്
അണ്ഡജന്മങ്ങൾക്കും സ്വേദജന്മങ്ങൾക്കും ഉദ്ഭവജന്മങ്ങൾക്കും ജരായുജന്മങ്ങൾക്കും ഗതിയും പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന വിദ്യയായിരുന്നു അത്.
സംസ്ഥാപ്യ ലിംഗം ശ്രീശംഭോഃ കൂപം കൃത്വാ തദഗ്രതഃ
ശ്രീശംഭുവിന്റെ ലിംഗം സ്ഥാപിച്ച് അതിന് മുന്നിൽ ഒരു കിണർ ഉണ്ടാക്കി,
രാജചംപകധത്തൂര കരവീരകുശേശയൈഃ
രാജചമ്പക, ദത്തൂര, കരവീര, കുശേശയ എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
മല്ലികാശതപത്രീഭിഃ സിംദുവാരൈഃ സകിംശുകൈഃ
മല്ലിക, ശതപത്രി, സിന്ദുവാര, കിംശുക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
ക്ഷുദ്രാഭിര്മാധവീഭിശ്ച പാടലാ ബില്വചംപകൈഃ
ചെറിയ മാധവീ, പാടല, ബില്വ, ചമ്പക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
മംദാരൈര്ബില്വപത്രൈശ്ച ദ്രോണൈര്മരുബകൈര്ബകൈഃ
മന്ദാര, ബില്വയില, ദ്രോൺ, മറുബക, ബക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
തുലസീ ദേവഗംധാരീ ബൃഹത്പത്രീ കുശാംകുരൈഃ
തുളസി, ദേവഗന്ധാരി, ബൃഹത്പത്രി, കുശയുടെ മുളകൾകൊണ്ടും,
കാംചനാരൈഃ കുരബകൈര്ദൂര്വാംകുര കുരംടകൈഃ
കാഞ്ചനാര, കുറബക, ദൂർവയുടെ ഇളം മുളകൾ, കുറണ്ടക എന്നീ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ടും,
പത്രൈഃ ശതസഹസ്രൈശ്ച സ സമാനര്ച ശംകരമ് 4.1.16.
നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് ഇലകളാൽ ശങ്കരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു.
സ്നപയാമാസ ദേവേശം സുഗംധസ്നപനൈര്ബഹു
അവൻ ദേവാദിപതിയെ അനേകം സുഗന്ധമുള്ള സ്നാനജലങ്ങൾകൊണ്ട് സ്നാനമാടിച്ചു.
സമാലിലിംപ ദേവേശം സുഗംധോദ്വര്തനാന്യനു
ശേഷം, ദേവാദിപതിയെ സുഗന്ധമുള്ള ലേപനങ്ങൾകൊണ്ട് അണിഞ്ഞു.
നാമ്നാം സഹസ്രൈരന്യൈശ്ച സ്തോത്രൈസ്തുഷ്ടാവ ശംകരമ്
അവൻ ആയിരം പേരുകളും മറ്റ് സ്തോത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ശങ്കരനെ സ്തുതിച്ചു.
യദാ ദേവം നാലുലോകേ മനാഗപി വരോന്മുഖമ്
അവന് ദേവനോടു ഒരു മോഹവും, ഒരു വരം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവും മനസ്സില് പോലും തോന്നിയില്ല.
പ്രക്ഷാല്യ ചേതസോ ത്യംതം ചാംചല്യാഖ്യം മഹാമലമ്
അവന് മനസ്സില് നിന്നു ആ വലിയ അശാന്തി എന്ന മലിനതയെ കഴുകി നീക്കി.
നിര്മലീകൃത്യ തച്ചേതോ രത്നം ദത്ത്വാ പിനാകിനേ
അവന് മനസ്സ് പൂര്ണ്ണമായി ശുദ്ധീകരിച്ച്, ആ രത്നം പിനാകിനിക്ക് സമര്പ്പിച്ചു.
പ്രസസാദ തദാ ദേവോ ഭാര്ഗവായ മഹാത്മനേ
അപ്പോള് ദൈവം മഹാത്മാവായ ഭാര്ഗവനില് സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
ഉവാച ച വിരൂപാക്ഷഃ സാക്ഷാദ്ദാക്ഷായണീപതിഃ
വിളക്ഷണമായ കണ്ണുള്ള, ദാക്ഷായിണിയുടെ ഭര്ത്താവായ ദൈവം അപ്പോള് സംസാരിച്ചു.
നിശമ്യേതി വചഃ ശംഭോരംഭോജനയനോ ദ്വിജഃ
ശംഭുവിന്റെ വാക്കുകള് ആ കമലനയനായ ദ്വിജന് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.