ഗൃഹ്യത്രാപ്രത്യൂഷ്ടേഃ ക്ഷണം നാവതിഷ്ഠതി
യാത്ര തുടങ്ങേണ്ട സമയമാകാതെ ഒരക്ഷണം പോലും അവൻ നിൽക്കാറില്ല.
യോജനാനാം സഹസ്രേ ദ്വേ ദ്വേ ശതേ ദ്വേ ച യോജനേ
രണ്ടായിരം ഇരുനൂറ് രണ്ടും യോജനങ്ങൾ,
ഗതേ ബഹുതിഥേകാലേ പ്രാച്യൌദീച്യാം ഭൃശാര്ദിതാഃ
നേരം വളരെ കടന്നപ്പോൾ, കിഴക്കും വടക്കും വസിക്കുന്നവർ വളരെ ദുഃഖിതരായി,
പാശ്ചാത്യാ ദക്ഷിണാത്യാശ്ച നിദ്രാമുദ്രിതലോചനാഃ 4.1.2.
പശ്ചിമത്തിലും തെക്കത്തിലും ഉള്ളവർ ഉറക്കത്തിൽ കണ്ണടച്ചു കിടന്നു.
അഹോനാഹസ്കരാഭാവാന്നിശാനൈവാഽനിശാകരാത്
പകൽ സൂര്യനും രാത്രി ചന്ദ്രനും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്,
ബ്രഹ്മാംഡം കിമകാംഡേ വൈ ലയമേഷ്യതി തത്കഥമ്
ബ്രഹ്മാണ്ഡം ലയിക്കാതെ ഈ ലോകം എങ്ങനെ നശിക്കും?
സ്വാഹാസ്വധാവഷട്കാരവര്ജിതേ ജഗതീതലേ
സ്വാഹ, സ്വധ, വഷട് എന്നിവ ഇല്ലാതെ ഭൂമിയിൽ,
സൂര്യോദയാത്പ്രവര്തംതേ യജ്ഞാദ്യാഃ സകലാഃ ക്രിയാഃ
സൂര്യോദയത്തോടെ യജ്ഞം തുടങ്ങി എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ആരംഭിക്കുന്നു.
ചിത്രഗുപ്താദയഃ സര്വേ കാലം ജാനംതി സൂര്യതഃ
ചിത്രഗുപ്തനും മറ്റു എല്ലാവരും സമയത്തെ സൂര്യനിൽ നിന്ന് അറിയുന്നു.
തത്സൂര്യസ്യ ഗതിസ്തംഭാത്സ്തംഭിതം ഭുവനത്രയമ്
സൂര്യന്റെ യാത്ര നിലച്ചു കൊണ്ടു മൂന്നു ലോകങ്ങളും അചഞ്ചലമായി നിന്നു.
ഏകതസ്തിമിരാന്നൈശാദേകതസ്തു ദിവാതപാത്
ഒരു വശത്ത് രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതയും, മറുവശത്ത് പകൽവെപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇതി വ്യാകുലിതേ ലോകേ സുരാസുരനരോരഗേ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും പാമ്പുകളും ഉൾപ്പെടെ ലോകം മുഴുവൻ അലമുറയിലായി.
തതഃ സര്വേ സമാലോക്യ ബ്രഹ്മാണം ശരണം യയുഃ
അത് കണ്ടതോടെ എല്ലാവരും ബ്രഹ്മാവിനോടു അഭയം തേടി.
നമോ ഹിരണ്യരൂപായ ബ്രഹ്മണേ ബ്രഹ്മരൂപിണേ 4.1.2.
സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള രൂപമുള്ള ബ്രഹ്മാവേ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായവനേ, നമസ്കാരം.
യന്ന ദേവാ വിജാനംതി മനോ യത്രാപി കുംഠിതമ്
ദേവന്മാർക്കു പോലും ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തവനേ, മനസ്സും എത്തിപ്പെടാൻ കഴിയാത്തവനേ.
യോഗിനോ യം ഹൃദാകാശേ പ്രണിധാനേന നിശ്ചലാഃ
അചഞ്ചലമായ യോഗികൾ ഹൃദയാകാശത്തിൽ ധ്യാനത്തിലൂടെ കാണുന്നവനേ.
കാലാത്പരായ കാലായ സ്വേച്ഛയാപുരുഷായ ച
കാലത്തിനപ്പുറത്തുള്ളവനേ, കാലത്തിന്റെ അധിപനേ, സ്വച്ഛന്ദനായ പരമപുരുഷനേ.
വിഷ്ണവേ സത്ത്വരൂപായ രജോരൂപായ വേധസേ
സത്ത്വസ്വഭാവമുള്ള വിഷ്ണുവിനും, രജോഗുണമുള്ള സ്രഷ്ടാവിനും നമസ്കാരം.
നമോ ബുദ്ധിസ്വരൂപായ ത്രിധാഹംകൃതയേ നമഃ
ബുദ്ധിസ്വരൂപനായവനേ, മൂന്നു വിധം അഹങ്കാരത്തിനുള്ള ആധാരമായവനേ, നമസ്കാരം.
നമോ ബ്രഹ്മാംഡരൂപായ തദംതര്വര്തിനേ നമഃ
ബ്രഹ്മാണ്ഡരൂപനായവനേ, അതിനുള്ളിൽ വസിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
അനിത്യനിത്യരൂപായ സദസത്പതയേ നമഃ
അസ്ഥിരവും ശാശ്വതവുമായ രൂപങ്ങളുള്ളവനേ, സതും അസതും എല്ലാം അധിപനായവനേ, നമസ്കാരം.
തവ നിഃശ്വസിതം വേദാസ്തവ സ്വേ ദോഖിലം ജഗത്
വേദങ്ങൾ നിന്റെ ശ്വാസമാണ്; ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ സ്വത്താണ്.
നാഭ്യാ ആസീദംതരിക്ഷം ലോമാനി ച വനസ്പതിഃ 4.1.2.
നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നാണ് ആകാശം ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്; നിന്റെ രോമങ്ങളിൽ നിന്നാണ് മരങ്ങളും ചെടികളും ജനിച്ചത്.
ത്വമേവ സര്വം ത്വയി ദേവ സര്വം സ്തോതാ സ്തുതിഃ സ്തവ്യ ഇഹ ത്വമേവ
സകലവും നീയാണു; ദേവാ, എല്ലാം നിനക്കുള്ളതാണു—സ്തോത്രക്കാരനും, സ്തുതിയും, സ്തുത്യർഹനും എല്ലാം ഇവിടെ നീയാണു.
ഇതി സ്തുത്വാ വിധിം ദേവാ നിപേതുര്ദംഡവത്ക്ഷിതൌ
ഇങ്ങനെ സ്രഷ്ടാവിനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം ദേവന്മാർ നിലത്തു വീണ് ദണ്ഡ്വത്പ്രണാമം ചെയ്തു.
ഉത്തിഷ്ഠത പ്രസന്നോസ്മി വൃണുധ്വം വരമുത്തമമ്
എല്ലാവരും എഴുന്നേൽക്കൂ! ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ വരം ചോദിക്കൂ.
യഃ സ്തോഷ്യത്യനയാ സ്തുത്യാ ശ്രദ്ധാവാന്പ്രത്യഹം ശുചിഃ
ആർ ഈ സ്തുതിയോടെ വിശ്വാസപൂർവ്വം, ശുദ്ധിയോടെ, ദിവസേന എന്നെ സ്തുതിക്കുമോ,
ദാസ്യാമഃ സകലാന്കാമാന്പുത്രാന്പൌത്രാന്പശൂന്വസു
അവർക്കു ഞാൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും—മക്കളും മുമ്മക്കളും പശുക്കളും സമ്പത്തും—നൽകും.
ഐഹികാമുഷ്മികാന്ഭോഗാനപവര്ഗം തഥാഽക്ഷയമ്
ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ലഭിക്കുന്ന സുഖങ്ങളും മോക്ഷവും അതിനപ്പുറമുള്ള ശാശ്വതമായതും ഇവയൊക്കെയും ലഭിക്കും.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന പഠിതവ്യഃ സ്തവോത്തമഃ
അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഈ ഉത്തമസ്തുതി പാരായണം ചെയ്യണം.