ഘടാസ്യോ ഘടഹാസശ്ച ഊര്ധ്വകേശോഽതിദീപ്തി മാന്
കുടംപോലെയുള്ള മുഖം, കുടംപോലെയുള്ള ചിരി, നേരേ ഉയർന്ന മുടി, അതിശയമായ തേജസ് എന്നിവയുമുള്ളവൻ,
ദേവീദത്താതുലബലോ ബര്ബരീകോഽഭ്യഭാഷത
ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ തുല്യരഹിതമായ ബലം ലഭിച്ച ബർബരീകൻ സംസാരിച്ചു.
തദഹം ദര്ശയാമ്യേഷ പശ്യധ്വം സഹകേശവാഃ നിഃശല്യം ചാപി സംപൂര്ണം സിംദൂരാഭേണ ഭസ്മനാ
ഇനി ഞാൻ ഇത് കാണിച്ചുതരാം; കേശവന്റെ കൂട്ടുകാരേ, കാണൂ, സൈന്യം മുഴുവൻ അമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ, ചുവന്ന ചാരകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ആകര്ണമാകൃപ്യ ച തം മുമോച മുഖാദഥോദ്ഭൂതമഭൂച്ച ഭസ്മ
അവൻ അമ്പ് ചെവിയിലേക്കു വലിച്ച് വിട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ചാരം പുറത്ത് വന്നു.
സേനാദ്വയേ തച്ച പപാത ശീഘ്രം യസ്യൈവ യത്രാസ്തി ച മൃത്യുമര്മ 1.2.66.
ആ ചാരം രണ്ടു സൈന്യങ്ങൾക്കിടയിലായി വേഗത്തിൽ വീണു, മരണം ഉറപ്പുള്ള അവരവരുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിൽ.
ഊരൌ ദുര്യോധനസ്യാപി ശല്യസ്യാപി ച വക്ഷസി
ദുര്യോധനന്റെ തൊണ്ടിയിലും ശല്യന്റെ നെഞ്ചിലും,
കൃഷ്ണസ്യ പാദതല ലകേ കംഠേ ദ്രുപദമത്സ്യയോഃ
കൃഷ്ണന്റെ കാല്തലത്തിലും, ദ്രുപദനും മത്സ്യനും ഇരുവരുടെയും കഴുത്തിലും,
പപാത രക്തം തദ്ഭസ്മ യത്ര യേഷാം ച മര്മ ച
അവരുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിലൊക്കെയും ആ ചുവന്ന ചാരം വീണു.
ഇതി കൃത്വാ തതോ ഭൂയോ ബര്ബരീകോഽഭ്യഭാഷത
ഇങ്ങനെ ചെയ്തശേഷം ബർബരീകൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
അധുനാ പാതയിഷ്യാമി മര്മസ്വേഷാം ശിതാഞ്ഛരാന്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവരവരുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിൽ കൂരിയായ അമ്പുകൾ എറിഞ്ഞുതരാം.
ശപഥാ വഃ സ്വധര്മസ്യ ശസ്ത്രം ഗ്രാഹ്യം ന വഃ ക്വചിത്
നിങ്ങളുടെ തന്നെ ധർമ്മം സാക്ഷിയായി ഞാൻ ഉറപ്പു പറയുന്നു: നിങ്ങൾക്ക് എവിടെയും ആയുധം എടുക്കാൻ പാടില്ല.
തതോ വിസ്മിതചിത്താനാം യുധിഷ്ഠിരപുരോഗിണാമ്
അപ്പോൾ യുദിഷ്ഠിരന്റെ മുമ്പിൽ കൂട്ടംകൂടിയവരുടെ മനസ്സുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
വാസുദേവശ്ച സംക്രുദ്ധശ്ചക്രേണ നിശിതേന ച
വാസുദേവൻ അത്യാക്രോഷത്തോടെ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ചക്രം കൈവശമാക്കി.
തതഃ ക്ഷണാത്സര്വമാസീദാവിഗ്രം രാജമം ഡലമ്
അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് രാജസഭ മുഴുവൻ അശാന്തിയിലായി.
കിമേതദിതി പ്രാഹുശ്ച ബര്ബരീകഃ കുതോ ഹതഃ 1.2.66.
'ഇത് എന്താണ്?' എന്നു എല്ലാവരും പറഞ്ഞു. ബർബരികൻ ചോദിച്ചു: 'ഈ നാശം എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്?'
ഹാഹാ പുത്രേതി ച ഗൃണന്പ്രസ്ഖലംശ്ച പദേപദേ
'ഹാ, എന്റെ മകനേ!' എന്നു വിളിച്ചു കൊണ്ട്, അവൻ ഓരോ അടിയിലും തളർന്നു വീണു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവ്യശ്ചതുര്ദശ സമായയുഃ
അതിനിടയിൽ പതിനാലു ദേവികൾ അവിടെ എത്തി.
സിദ്ധാംബികാ ക്രോഡമാതാ കപാലീ താരാ സുവര്ണാ ച ത്രിലോകജേത്രീ
സിദ്ധാംബിക, ക്രോടമാതാവ്, കപാലി, താര, സുവർണ, ത്രിലോകജേത്രി,
ഭൂതാംബികാ ഹരസിദ്ധിസ്തഥാമൂഃ സംപ്രാപ്യ തസ്ഥുര്നൃപവിസ്മയംകരാഃ
ഭൂതാംബിക, ഹരസിദ്ധി എന്നിവരും മറ്റു ദേവികളും അവിടെ എത്തി, രാജാവിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി നിന്നു.
ശൃണുധ്വം പാര്ഥിവാഃ സര്വേ കൃഷ്ണേന വിദിതാത്മനാ
രാജാക്കന്മാരേ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൃഷ്ണനിൽ നിന്നു കേൾക്കുവിൻ; അവൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവനാണ്.
മേരുമൂര്ധ്നി പുരാ പൃഥ്വീ സമവേതാന്ദിവൌകസഃ
ഒരിക്കൽ മേരു പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ ഭൂമി ദേവതകളോടൊപ്പം കൂടിയിരുന്നു.
തതോ ബ്രഹ്മാ പ്രാഹ വിഷ്ണും ഭഗവംസ്ത്വമിദം ശൃണു
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'പ്രഭുവേ, ഇത് കേൾക്കൂ.'
തതസ്തഥേതി തന്മേനേ വചനം വിഷ്ണുരവ്യയഃ
അക്ഷയനായ വിഷ്ണു 'അങ്ങനെ തന്നെ' എന്നു പറഞ്ഞു, ആ വാക്കുകൾ അംഗീകരിച്ചു.
സൂര്യവര്ചേതി യക്ഷേംദ്രശ്ചതുരാശീതികോടിപഃ
സൂര്യവർച എന്ന യക്ഷേന്ദ്രന് എൺപത്തിനാലു കോടി അനുയായികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മയി തിഷ്ഠതി ദോഷാണാമനേകാനാം മഹാസ്പദേ 1.2.66.
ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അനേകം ദോഷങ്ങളുടെ വാസസ്ഥാനം വിശാലമാണ്.
അഹമേകോഽവതീര്യൈതാന്ഹനിഷ്യാമി ഭുവോ ഭരാന്
ഞാനൊറ്റയ്ക്കു ഭൂമിയിലെ ഈ ഭാരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ അവതരിക്കും.
ഇത്യുക്തവചനേ ബ്രഹ്മാ ക്രുദ്ധസ്തം സമഭാഷത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് കോപത്തോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു.
സ്വസാധ്യം ബ്രൂഷേ മോഹാത്ത്വം ശാപയോഗ്യോഽസി ബാലിശ
നിന്റെ കഴിവ് നീ തന്നെ പറയുന്നത് മോഹത്താൽ; നീ ശാപത്തിന് അർഹനാണ്, ബാലിശനേ.
അവിചാര്യൈവ പ്രഭുഷു വക്തി സോഽര്ഹതി ദംഡനമ്
പ്രഭുക്കളോടു ചിന്തിക്കാതെ സംസാരിക്കുന്നവൻ ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹനാണ്.
ശരീരനാശം കൃഷ്ണാത്ത്വമവാപ്സ്യസി ന സംശയഃ
കൃഷ്ണനാൽ നിന്നെ ശരീരനാശം വരും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.