പശ്യധ്വം മേ ധനുര്ഘോരം തൂണീരാവക്ഷയൌ തഥാ
എന്റെ ഭയാനകമായ വില്ലും, ക്ഷയിക്കാത്ത എന്റെ അമ്പച്ചിലകളും കാണൂ.
ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ക്ഷത്രിയാ വിസ്മയം യയുഃ
അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ക്ഷത്രിയന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തമാഹ ലലിതം കൃഷ്ണഃ ഫാല്ഗുനം പരമം വചഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ലാളിത്യത്തോടെ ഫാൽഗുനനോടു പരമമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
നവകോടിയുതോഽനേന പലാശീ നിഹതഃ പുരാ
അവൻ മുൻകാലത്ത്, ഒമ്പത് കോടി ആളുകളോടുകൂടിയ ഒരു പലാശിയെ സംഹരിച്ചു.
പുനഃ പ്രക്ഷ്യാമദേ ത്വേനം ക്വേനോപായേന കൌരവാന് 1.2.66.
ഞാൻ വീണ്ടും അവനോട് ചോദിക്കും, എങ്ങനെയാണു കൌരവരെ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നത് എന്ന്.
തതഃ സ്മരന്യാദവേംദ്രോ ഭൈമിപുത്രമഭാഷത
അപ്പോൾ യാദവരുടെ അധിപൻ ഓർത്ത് ഭീമപുതനോട് പറഞ്ഞു.
ഭീപ്മദ്രോണകൃപദ്രൌണികര്ണദുര്യോധനാദിഭിഃ
ഭീമൻ, മദ്രരാജാവ്, ദ്രോണൻ, കൃപാചാര്യൻ, ദ്രൗണി, കർണൻ, ദുര്യോധനൻ എന്നിവരും മറ്റുള്ളവരും—
അയം മഹാന്വിസ്മയസ്തേ വചസോ ഭൈമിനംദന
ഭീമന്റെ സന്തോഷമേ, ഈ വാക്കുകൾ നിനക്കു വലിയ അത്ഭുതമാണ്.
തദ്ബ്രൂഹി കേനോപായേന മുഹൂര്താദ്ധംസി കൌരവാന്
എന്ത് വഴി ഉപയോഗിച്ചാൽ ഒരു നിമിഷത്തിൽ കൌരവരെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് പറയൂ.
സിംഹവക്ഷാഃ പര്വതാഭോ നാനാഭൂഷണഭൂഷിതഃ
സിംഹംപോലെയുള്ള നെഞ്ചും, പർവ്വതംപോലെയുള്ള രൂപവും,色色 അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ചവനുമാണ്,
ഘടാസ്യോ ഘടഹാസശ്ച ഊര്ധ്വകേശോഽതിദീപ്തി മാന്
കുടംപോലെയുള്ള മുഖം, കുടംപോലെയുള്ള ചിരി, നേരേ ഉയർന്ന മുടി, അതിശയമായ തേജസ് എന്നിവയുമുള്ളവൻ,
ദേവീദത്താതുലബലോ ബര്ബരീകോഽഭ്യഭാഷത
ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ തുല്യരഹിതമായ ബലം ലഭിച്ച ബർബരീകൻ സംസാരിച്ചു.
തദഹം ദര്ശയാമ്യേഷ പശ്യധ്വം സഹകേശവാഃ നിഃശല്യം ചാപി സംപൂര്ണം സിംദൂരാഭേണ ഭസ്മനാ
ഇനി ഞാൻ ഇത് കാണിച്ചുതരാം; കേശവന്റെ കൂട്ടുകാരേ, കാണൂ, സൈന്യം മുഴുവൻ അമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ, ചുവന്ന ചാരകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ആകര്ണമാകൃപ്യ ച തം മുമോച മുഖാദഥോദ്ഭൂതമഭൂച്ച ഭസ്മ
അവൻ അമ്പ് ചെവിയിലേക്കു വലിച്ച് വിട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ചാരം പുറത്ത് വന്നു.
സേനാദ്വയേ തച്ച പപാത ശീഘ്രം യസ്യൈവ യത്രാസ്തി ച മൃത്യുമര്മ 1.2.66.
ആ ചാരം രണ്ടു സൈന്യങ്ങൾക്കിടയിലായി വേഗത്തിൽ വീണു, മരണം ഉറപ്പുള്ള അവരവരുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിൽ.
ഊരൌ ദുര്യോധനസ്യാപി ശല്യസ്യാപി ച വക്ഷസി
ദുര്യോധനന്റെ തൊണ്ടിയിലും ശല്യന്റെ നെഞ്ചിലും,
കൃഷ്ണസ്യ പാദതല ലകേ കംഠേ ദ്രുപദമത്സ്യയോഃ
കൃഷ്ണന്റെ കാല്തലത്തിലും, ദ്രുപദനും മത്സ്യനും ഇരുവരുടെയും കഴുത്തിലും,
പപാത രക്തം തദ്ഭസ്മ യത്ര യേഷാം ച മര്മ ച
അവരുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിലൊക്കെയും ആ ചുവന്ന ചാരം വീണു.
ഇതി കൃത്വാ തതോ ഭൂയോ ബര്ബരീകോഽഭ്യഭാഷത
ഇങ്ങനെ ചെയ്തശേഷം ബർബരീകൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
അധുനാ പാതയിഷ്യാമി മര്മസ്വേഷാം ശിതാഞ്ഛരാന്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവരവരുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിൽ കൂരിയായ അമ്പുകൾ എറിഞ്ഞുതരാം.
ശപഥാ വഃ സ്വധര്മസ്യ ശസ്ത്രം ഗ്രാഹ്യം ന വഃ ക്വചിത്
നിങ്ങളുടെ തന്നെ ധർമ്മം സാക്ഷിയായി ഞാൻ ഉറപ്പു പറയുന്നു: നിങ്ങൾക്ക് എവിടെയും ആയുധം എടുക്കാൻ പാടില്ല.
തതോ വിസ്മിതചിത്താനാം യുധിഷ്ഠിരപുരോഗിണാമ്
അപ്പോൾ യുദിഷ്ഠിരന്റെ മുമ്പിൽ കൂട്ടംകൂടിയവരുടെ മനസ്സുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
വാസുദേവശ്ച സംക്രുദ്ധശ്ചക്രേണ നിശിതേന ച
വാസുദേവൻ അത്യാക്രോഷത്തോടെ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ചക്രം കൈവശമാക്കി.
തതഃ ക്ഷണാത്സര്വമാസീദാവിഗ്രം രാജമം ഡലമ്
അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് രാജസഭ മുഴുവൻ അശാന്തിയിലായി.
കിമേതദിതി പ്രാഹുശ്ച ബര്ബരീകഃ കുതോ ഹതഃ 1.2.66.
'ഇത് എന്താണ്?' എന്നു എല്ലാവരും പറഞ്ഞു. ബർബരികൻ ചോദിച്ചു: 'ഈ നാശം എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്?'
ഹാഹാ പുത്രേതി ച ഗൃണന്പ്രസ്ഖലംശ്ച പദേപദേ
'ഹാ, എന്റെ മകനേ!' എന്നു വിളിച്ചു കൊണ്ട്, അവൻ ഓരോ അടിയിലും തളർന്നു വീണു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവ്യശ്ചതുര്ദശ സമായയുഃ
അതിനിടയിൽ പതിനാലു ദേവികൾ അവിടെ എത്തി.
സിദ്ധാംബികാ ക്രോഡമാതാ കപാലീ താരാ സുവര്ണാ ച ത്രിലോകജേത്രീ
സിദ്ധാംബിക, ക്രോടമാതാവ്, കപാലി, താര, സുവർണ, ത്രിലോകജേത്രി,
ഭൂതാംബികാ ഹരസിദ്ധിസ്തഥാമൂഃ സംപ്രാപ്യ തസ്ഥുര്നൃപവിസ്മയംകരാഃ
ഭൂതാംബിക, ഹരസിദ്ധി എന്നിവരും മറ്റു ദേവികളും അവിടെ എത്തി, രാജാവിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി നിന്നു.
ശൃണുധ്വം പാര്ഥിവാഃ സര്വേ കൃഷ്ണേന വിദിതാത്മനാ
രാജാക്കന്മാരേ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൃഷ്ണനിൽ നിന്നു കേൾക്കുവിൻ; അവൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവനാണ്.