അമരാ ദാനവാ ദൈത്യാഃ സിദ്ധാ വിദ്യാധരാ നരാഃ
അമരന്മാർ, ദാനവന്മാർ, ദൈത്യന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, മനുഷ്യർ—
സ്വര്ഗസ്ത്വമപവര്ഗസ്ത്വം ത്വമോംകാരസ്ത്വമധ്വരഃ
നീ സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും, നീ ഓം എന്ന ശബ്ദവും യാഗവും തന്നെയാണ്.
ത്വമാദിര്മധ്യമംതശ്ച തസ്ഥുഷാം ജഗ്മുഷാമപി
നിൽക്കുന്നവർക്കും സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്കും നീ ആദിയും നടുവും അവസാനവും ആകുന്നു.
പരേശഃ പരതഃ ശാസ്താ സര്വാനുഗ്രാഹകഃ ശിവഃ
നീ പരമേശ്വരൻ, പരതത്വം ഉള്ള ഗുരു, എല്ലാവർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ, ശിവൻ.
യം ദൃഷ്ട്വാ ശരണം പ്രാപ്തോ നിഃശ്രേയസമവാപ്നുയാത്
നിന്നെ കണ്ടു അഭയം തേടുന്നവൻ പരമമായ മംഗളം നേടുന്നു.
തച്ഛ്രുത്വൈഷ കൃപാം കുര്യാദവശ്യം സര്വതഃ ശ്രുതിഃ
ഇത് കേട്ടാൽ വേദം തന്നെ എല്ലായിടത്തും ദയ കാണിക്കും.
തമേവ തൈജസം സ്തംഭം പ്രണമ്യ പരമേശ്വരമ് ഹഠാത്തേന വിരംചേന വാര്യമാണോപി സസ്മിതമ് ।। 1.3.2.14.
അതു തന്നെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ആ തൂണിന്, പരമേശ്വരനു നമസ്കരിച്ചു, ബ്രഹ്മാവ് തടഞ്ഞിട്ടും, സ്നേഹത്തോടെ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു.
കാലാംതക ക്രതുധ്വംസിന്നീലകംഠേംദുശേഖര
കാലാന്തകാ, യാഗങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവാ, നീലകണ്ഠാ, ചന്ദ്രനെ ചൂടിയവാ,
ജയ ശംഭോ ശിവേശാന ശര്വ ത്ര്യംബക ധൂര്ജടേ
ജയിക്കട്ടെ ശംഭോ, ശിവാ, ഈശാനാ, ശർവാ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവാ, ജടാധരാ!
ജയേശ ഖംഡപരശോ ശൂലിന്പശുപതേ ഹര
ജയിക്കട്ടെ വിജയത്തിന്റെ നാഥാ, തൂണ്ടിയ പരശു കൈവശമുള്ളവാ, ത്രിശൂലധാരിയായവാ, പശുപതിയാ, ഹരാ!
ജയ രുദ്ര മഖാരാതേ പിനാകിന്പ്രമഥാധിപ
ജയിക്കട്ടെ രുദ്രാ, യാഗങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവാ, പിനാകം വഹിക്കുന്നവാ, പ്രമഥഗണങ്ങളുടെ നാഥാ!
ജയ ഭീമ മൃഗവ്യാധ കൃത്തിവാസഃ കൃപാനിധേ
ജയിക്കട്ടെ ഭീമാ, മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നവാ, ചർമ്മം ധരിച്ചവാ, കരുണയുടെ സമുദ്രമേ!
ത്വദാജ്ഞയാ മരുദ്രാതി ഫണീ വഹതി ഭൂഭരമ്
നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ വായുവും അഹിയും ഭൂഭാരം വഹിക്കുന്നു.
ജ്യോതീംഷി സംചരംതേ ഖേ സര്വം ത്വച്ഛാസനാത്പ്രഭോ
പ്രഭോ, നിന്റെ കല്പനയാൽ ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും സഞ്ചരിക്കുന്നു.
വിധായ കല്പസേ പുഷ്ട്യൈ സൂതേ സസ്യാനി മേദിനീ
നീ കല്പിച്ചാൽ സമൃദ്ധി വരുന്നു; ഭൂമി വിളകൾ ഉണർത്തുന്നു.
അണിമാദിമഹാസിദ്ധിനിഃസാധാരണവൈഭവഃ
അണിമാദി മഹാസിദ്ധികളുടെ അപൂർവമായ മഹിമ നിനക്കുണ്ട്.
വിശുക്ത്വേ വിസ്മരാമസ്ത്വാം സ്മരാമഃ സംകടേപി ച 1.3.2.14.
വിശ്രമം കിട്ടുമ്പോള് നാം നിന്നെ മറക്കുന്നു; കഷ്ടതയിലായാല് മാത്രം നാം നിന്നെ ഓര്ക്കുന്നു.
യദാ വിധിത്സേര്ഭക്തിം ത്വം യദാ ച പ്രാവൃണോഷി താമ്
നാഥാ, നീ ഭക്തി നല്കുമ്പോഴും അതു പിന്വലിക്കുമ്പോഴും—
ഇതി സ്തുതസ്സാംജലിബദ്ധപാണിനാ പതിഃ പശൂനാമഥ ചക്രപാണിനാ
ഇങ്ങനെ കൈകള് ചേര്ത്ത് സ്തുതി ചെയ്തപ്പോള്, ചക്രം കൈവശമുള്ള പശുക്കളുടെ നാഥന്—
കൈലാസകൂടധവലം വൃഷേന്ദ്രമധിതസ്ഥിവാന്
കൈലാസശിഖരത്തെപ്പോലെ വെളുത്ത കാളയുടെ മേല് അവന് കയറി.
ജടാജൂടവതാ ബാലചംദ്രചൂഡേന മൌലിനാ
ജടകളോടും, കിരീടത്തില് ബാലചന്ദ്രനോടും കൂടിയവനായിരുന്നു.
നാഗകുംഡലിഭിഃ ഫാലഫലകോദ്ഭാസിലോചനൈഃ
പാമ്പ് കാതിലണിയുമായി, വിശാലമായ നെറ്റിയില് പ്രകാശിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി,
ശൂലം കപാലം ഡമരും സാരംഗം പരശും ധനുഃ
അവന് ത്രിശൂലം, കപ്പാലം, ഇടയ്ക്കു മൃദംഗം, കുരങ്ങ്, പരശു, വില്ല് എന്നിവ കൈവശം വഹിച്ചു.
ശ്വസിതോദ്ധൂലിതാകാരോ ഗജചര്മോത്തരീയവാന്
ശ്വാസം കൊണ്ട് പൊടിപടര്ന്ന രൂപവും, ആനച്ചർമ്മം മേല് വസ്ത്രമായി ധരിച്ചവനുമായിരുന്നു.
പരിധാനീകൃതവ്യാഘ്രചര്മാ താഭ്യാമദര്ശി സഃ
കീഴ് വസ്ത്രമായി പുലിച്ചർമ്മം ധരിച്ചവനെ അവര് കണ്ടു.
ന കിംചിദപി ജാനാനോ മുമോഹ ച സരോജഭൂഃ
ഒന്നും അറിയാതെ, പദ്മത്തില് ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ് അജ്ഞതയില് മുങ്ങി.
ദൃശാഭിനംദ്യ മാധവം പ്രസന്നയാ മഹേശ്വരഃ
കൃപയുള്ള ദൃഷ്ടിയോടെ മഹേശ്വരന് മാധവനെ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി.
ജഗാദ ചാധികാരിതാമദാദ്യുവാം സമുദ്ധതൌ
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തില് നിങ്ങള്ക്കുണ്ടായ അധികാരം അവന് പറഞ്ഞു.
പരീക്ഷ്യ വൈഭവം മമ പ്രബോധവാനഭൂദ്ധരിഃ 1.3.2.15.
എന്റെ മഹത്വം പരീക്ഷിച്ച ശേഷം ഹരി സത്യസന്ധനായി.
അശാസി പംചവക്ത്രതാ യദോപഹാസിതോ ഹ്യഹമ്
ഞാന് പരിഹസിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്, നീ അഞ്ചു മുഖങ്ങള് ഉണ്ടാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.