വ്യാധേരാധേശ്ച പ്രശമഃ ക്രിയായോഗദ്വയേന തു ൪൬.
അങ്ങനെ രോഗവും കഷ്ടതയും രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള ആചരണത്തിലൂടെ ശമിപ്പിക്കാം.
പ്രശാംതേ മാനസേ ഹ്യസ്യ ശാരീരമുപശാമ്തി ൪൬.
മനസ്സ് ശാന്തമായാൽ ശരീരവേദനയും ശമിക്കും.
സ്നേഹാച്ച സജ്ജനോ നിത്യം ജന്തുര്ദുഃഖമുപൈതി ച ൪൬.
സ്നേഹത്തിന്റെ കാരണത്താൽ നല്ലവൻ എപ്പോഴും ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നു.
ശോകഹര്ഷൌ തഥായാസഃ സര്വം സ്നേഹാത്പ്രവര്തതേ॥ ൪൬.
ദു:ഖവും സന്തോഷവും ക്ഷീണവും എല്ലാം സ്നേഹത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.
സ്നേഹാത്കരണരാഗശ്ച പ്രജജ്ഞേ വൈഷയസ്തഥാ ൪൬.
സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രിയാസക്തിയും വിഷയാഗ്രഹവും ഉണ്ടാകുന്നു.
ത്യാഗീ തസ്മാന്ന ദുഃഖീ സ്യാന്നര്വൈരോ നിരവഗ്രഹഃ ൪൬.
അതിനാൽ, വിട്ടുവിടുന്നവനും വൈരമില്ലാത്തവനും പിടിച്ചുപറ്റലില്ലാത്തവനും ദു:ഖം അനുഭവിക്കില്ല.
തസ്മാത്സ്നേഹം ന ലിപ്സേന മിത്രേഭ്യോ ധനസംചയാത് ൪൬.
അതിനാൽ, സ്നേഹം സുഹൃത്തുക്കളോടോ സമ്പാദ്യത്തോടോ ആഗ്രഹിക്കരുത്.
ജ്ഞാനാന്വിതേഷു സിദ്ധേഷു ശാസ്ത്രൂജ്ഞേഷു കൃതാത്മസു ൪൬.
ജ്ഞാനമുള്ളവരിലും സിദ്ധരിലും ശാസ്ത്രജ്ഞരിലും ആത്മസംയമനം ഉള്ളവരിലും,
രാഗാഭിഭൂതഃ പുരുഷഃ കാമേന പരികൃഷ്യതേ ൪൬.
രാഗം പിടിച്ചെടുത്തവൻ ആഗ്രഹത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നു.
തൃഷ്ണാ ഹി സര്വപാപിഷ്ഠാ നിത്യോദ്വേഗകരീ മതാ ൪൬.
തൃഷ്ണയാണ് എല്ലാംക്കാളും പാപകരമായതും എപ്പോഴും ഉത്കണ്ഠ ഉണ്ടാക്കുന്നതും എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
യാ ദുസ്ത്യജാ ദുര്മതിഭിര്യാ ന ജീര്യതഃ ൪൬.
ദുർബുദ്ധികൾക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും, ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാത്തതുമാണ് അതു.
അനാദ്യംതാ തു സാ തൃഷ്ണാ ഹ്യംതര്ദേഹഗതാ നൃണാമ് ൪൬.
ആ തൃഷ്ണയ്ക്ക് ആദിയും അന്ത്യവും ഇല്ല; മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ വസിക്കുന്നു.
യഥൈവൈധഃ സമുത്ഥേന വഹ്നിനാ നാശമൃച്ഛതി ൪൬.
ഇന്ധനത്തിൽ കത്തുന്ന തീ എങ്ങനെ അശാന്തിയിലേക്കു പോകുന്നില്ലയോ,
തസ്മാല്ലോഭോ ന കര്തവ്യഃ ശരീരേ ചാത്മബംധുഷു ൪൬.
അതുകൊണ്ട്, ശരീരത്തിനും സ്വന്തം ബന്ധുക്കൾക്കും വേണ്ടി ലാഭലോഭം ആചരിക്കരുത്.
അഹോ ബാല ന ബാലസ്ത്വം മതോ മേ ത്വാം നമാമ്യഹമ് ൪൬.
അയ്യോ ബാലാ, നീ ബാലൻ അല്ല; എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
കാമക്രോധാവഹംകാരമിംദ്രിയാണി ച മാനവാഃ ൪൬.
മനുഷ്യരേ, ആസക്തിയും കോപവും അഹങ്കാരവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും
അഹമേഷ മമേദം ച കാര്യമീദൃശകസ്ത്വഹമ് ൪൬.
"ഞാനിതാണ്, ഇതെന്റെതാണ്, ഈ പ്രവൃത്തി ഇങ്ങനെയാണ്, ഞാൻ ഇങ്ങനെയാണു" എന്നതുപോലെ
പരിഹാര്യഃ യ ചേത്തം ച വിനോന്മത്തഃ പ്രകീര്യതേ ൪൬.
ആതും മനസ്സും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഭ്രമം വിട്ട് മനസ്സ് പടരുന്നു.
കഥം സ്വര്ഗോ മുമുക്ഷാ വാ സാധ്യതേ ദൃഷദാ യഥാ ൪൬.
പാറപോലെയുള്ള മനസ്സോടെ സ്വർഗ്ഗം അല്ലെങ്കിൽ മോക്ഷം എങ്ങനെ നേടാം?
ബാഹ്യാനാമാംതരാണാം വാ വിനാ തം തൃണവദ്വിദുഃ ൪൬.
അത് ഇല്ലാതെ, പുറത്തുള്ളതോ ഉള്ളിലുള്ളതോ ആയവയെ ജ്ഞാനികൾ പുല്ലുപോലെയാണ് കാണുന്നത്.
കഥം സ്യാദ്ധര്മശ്രവണം കഥം വാ ജീവനം ഭവേത് ൪൬.
എങ്ങനെ ധർമ്മം കേൾക്കാൻ കഴിയും? എങ്ങനെ ജീവൻ നിലനിൽക്കും?
തഥാ കസ്മാദിദം സൃഷ്ടം ജഡം വിശ്വം ചിദാത്മനാ ൪൬.
അങ്ങനെ, ഈ ജഡമായ ലോകം ചൈതന്യസ്വരൂപൻ സൃഷ്ടിച്ചത് എന്തിനാണ്?
സമ്യഗേതദ്യഥാ പൃഷ്ടം യത്ര മുഹ്യംതി ജംതവഃ ൪൬.
നന്നായി ചോദിച്ചതുപോലെയാണ്, എല്ലാ ജീവികളും ഇവിടെ ഭ്രമിക്കുന്നതെവിടെയാണ് എന്ന്.
പ്രകൃതിഃ പുരുഷശ്ചൈവ അനാദീ ശ്രൃണുമഃ പുരാ ൪൬.
പ്രകൃതിയും പുരുഷനും ആദിയില്ലാത്തവയാണെന്ന് പുരാതനകാലം മുതൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
തതഃ കാലസ്വബാവാഭ്യാം പ്രേരിതാ പ്രകൃതിഃ പുരാ ൪൬.
ശേഷം, കാലവും സ്വഭാവവും കൊണ്ട് പ്രേരിതയായി പ്രകൃതി പ്രവർത്തിച്ചു.
തതസ്തമോമയീ സാ ച ലീലയാ ദേവവീക്ഷിതാ ൪൬.
അപ്പോൾ, അന്ധകാരസ്വഭാവമുള്ള അവളെ ദേവന്മാർ കളിയായി കണ്ടു.
ഏവം ത്രിഗുണതാം യാതാ പ്രകൃതിര്ദേവദര്ശനാത് ൪൬.
ഇങ്ങനെ, ദേവന്മാരുടെ ദർശനത്താൽ പ്രകൃതിക്ക് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ ലഭിച്ചു.
തസ്യാഃ പ്രോച്ചാരണാര്ഥം ച പ്രവൃത്തഃ സ്വാംശതസ്തതഃ ൪൬.
അവളുടെ പ്രകടനത്തിനായി, തന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് അവൻ തുടർന്നു.
അഹംകാര സ്തതോ ജാതഃ സത്ത്വരാജസതാമസഃ ൪൬.
അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു സ്വഭാവങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നു: ശുദ്ധി, രാഗം, അജ്ഞാനം.
ശുദ്ധസത്ത്വേ തതോ മോക്ഷം പ്രവദംതി മനീഷിണഃ ൪൬.
ശുദ്ധതയാണ് പ്രബലമാകുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു.