പരിതഃ സ്ഥംഡിലം ദിക്ഷു സര്വരത്നമയം തു തേ ൩൫.
നിന്റെ ചുറ്റും എല്ലാ ദിക്കുകളിലും അവർ വിലയേറിയ രത്നങ്ങൾകൊണ്ട് ഒരു പീഠം നിർമ്മിച്ചു.
മാതരോ മംഗലാന്യസ്യ ജഗുഃ സ്കന്ദസ്യ നംദിതാഃ ൩൫.
സ്കന്ദനിൽ സന്തോഷം കൊണ്ട മാതാക്കൾ അവനുവേണ്ടി മംഗളഗാനങ്ങൾ പാടി.
പേതുഃ ഖാത്പുഷ്പവര്ഷാണി ദേവവാദ്യാനി സസ്വനുഃ ൩൫.
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ മഴപോലെ വീണു, ദൈവീയ വാദ്യങ്ങൾ സംഗീതം പോലെ മുഴങ്ങി.
സ്തമ്ഭേശ്വരസ്തതോ ദേവഃ സ്ഥാപിതസ്ത്ര്യക്ഷസൂനുനാ ൩൫.
അതിനുശേഷം, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവന്റെ മകനാൽ അവിടെ സ്ഥംഭേശ്വരനെന്ന ദൈവം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.
ഹരിഹരാദിത്യുക്തൈസ്തൈഃ സേന്ദ്രൈര്മുനിഗണൈരപി ൩൫.
ഹരി, ഹര, ആദിത്യൻ, ഇന്ദ്രൻ, മുനികൾ എന്നിവരാൽ അവിടെ വിളിക്കപ്പെട്ടു.
ഗുഹേന നിര്മിതഃ കൂപോ ഗംഗാ തത്ര തലോദ്ഭവാ ൩൫.
അവിടെ ഗുഹൻ ഒരു കിണർ നിർമ്മിച്ചു; അതിന്റെ അടിയിൽ ഗംഗാ ഉദിച്ചുവന്നു.
കൂപേ സ്നാനം നരഃ കൃത്വാ ഭക്ത്യാ യഃ പാംഡുനംദന ൩൫.
പാണ്ഡുവംശജാ, ആ കിണറിൽ ഭക്തിയോടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ—
സ്തംഭേശ്വരം തതോ ദേവം ഗന്ധപുഷ്പൈഃ പ്രപൂജയേത് ൩൫.
—പിന്നീട് സ്ഥംഭേശ്വരദൈവത്തെ സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കൾകൊണ്ട് ആരാധിക്കണം.
പൌര്ണമാസ്യാമമാവാസ്യാം മഹീസാഗരസംഗമേ ൩൫.
പൗർണമിയും അമാവാസ്യയും ഭൂമിയും സമുദ്രവും ചേരുന്ന സ്ഥലത്ത്,
പിതരസ്തസ്യ തൃപ്യംതി തൃപ്താ യച്ഛംതി ചാശിഷഃ ൩൫.
അവന്റെ പിതാക്കന്മാർ തൃപ്തരാകുന്നു; സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നു.
ഇത്യാഹ ഭഗവാന്രുദ്രഃ സ്കന്ദസ്യ പ്രീതയേ പുരാ ൩൫.
ഇങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത്, ഭഗവാൻ രുദ്രൻ സ്കന്ദന്റെ സന്തോഷത്തിനായി പറഞ്ഞു.
പ്രണേമുര്ദേവതാഃ സര്വേ സാധുസാധ്വിതി തേ ജഗുഃ॥ ൩൫.
എല്ലാ ദേവതകളും വണങ്ങി, 'നന്നായി, നന്നായി' എന്ന് പാടിച്ചു.
ഇതി സ്കാംദേമഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം പ്രഥമേ മാഹേശ്വരഖണ്ഡേ കൌമാരികാഖണ്ഡേ സ്തംഭേശ്വരമാഹാത്മ്യവര്ണന നാമ പംചത്രിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, എൺപതിനായിരത്തി ഒരായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സ്കന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ ആദ്യമായ മഹേശ്വരഖണ്ഡത്തിലെ കൗമാരികാഖണ്ഡത്തിൽ സ്ഥംഭേശ്വരമാഹാത്മ്യവിവരണം എന്ന അഞ്ചത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
ഏവം ദൃഷ്ട്വാ ക്ഷിതൌ താനി ലിംഗാനി ഹരസൂനുനാ ൩൬.
ഇങ്ങനെ, ഭൂമിയിൽ ആ ലിംഗങ്ങൾ ഹരന്റെ മകൻ കണ്ടപ്പോൾ—
അഹോ ധന്യഃ കുമാരോഽയം മഹീസാഗരസംഗമേ ൩൬.
—'ഭൂമിയും സമുദ്രവും ചേരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഈ കുമാരൻ എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ്!'
വയമപ്യത്ര ശുദ്ധ്യര്ഥം തോഷാര്ഥം സ്കന്ദരുദ്രയോഃ ൩൬.
നാംകൂടി, ശുദ്ധിക്കും സ്കന്ദനും രുദ്രനും സന്തോഷപ്പെടുന്നതിനും വേണ്ടി—
അഥവാ കോടിശോ ദേവാ മുനയോ നൈവ സംഖ്യയാ ൩൬.
അല്ലെങ്കിൽ, കോടിക്കണക്കിന് ദേവന്മാരും മുനികളും ഉണ്ടായാലും അവരെ എണ്ണാൻ കഴിയില്ല.
പൂജാ തേഷാം കതം ഭാവി ബഹുത്വാച്ചാത്ര പഠ്യതേ ൩൬.
അവരെ ആരാധിക്കുന്നതെന്താണോ, അതെല്ലാം ഇവിടെയുണ്ട്, അവരുടെയധിക്യം കൊണ്ടാണ് ഇതു പറയുന്നത്.
തസ്യ സീദതി തദ്രാഷ്ട്രം ദുര്ഭിക്ഷവ്യാധിതസ്കരൈഃ ൩൬.
അവന്റെ രാജ്യത്ത് ക്ഷാമം, രോഗം, കള്ളന്മാർ എന്നിവ കൊണ്ട് ദുരിതം നിറയുന്നു.
ഇതി കൃത്വാ മതിം സര്വേ പ്രാപ്യാനുജ്ഞാം മഹേശ്വരാത് ൩൬.
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, എല്ലാവരും മഹേശ്വരനിൽ നിന്ന് അനുമതി വാങ്ങി—
ഭൂമിഭാഗം ശുഭം വീക്ഷ്യ വിജനേ ലിംഗമുത്തമമ് ൩൬.
ഒരു ശാന്തമായ സ്ഥലത്ത്, ഭാഗ്യശാലിയായ ഭൂമി കണ്ടപ്പോൾ, അതിൽ ഉത്തമമായ ലിംഗം പ്രത്യക്ഷമായി.
സിദ്ധാര്ഥൈഃ സ്താപിതം യസ്മാ ദ്ദേവൈര്ബ്രഹ്മാദിഭിഃ സ്വയമ് ൩൬.
അത് സിദ്ധിമാന്മാരും ബ്രഹ്മാദിദേവന്മാരും സ്വയം സ്ഥാപിച്ചതാണ്.
സര്വൈര്ദേവൈസ്തത്ര ലിംഗേ ഖാനിതം സര ഉത്തമമ് ൩൬.
അവിടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ചേർന്ന് ആ ലിംഗത്തിന് സമീപം ഉത്തമമായ ഒരു കുളം തീർത്തു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ പാര്ഥ പാതാലാച്ഛേഷനംദനഃ ൩൬.
ഇതിനിടയിൽ, പാർത്ഥാ, പാതാളത്തിൽ നിന്ന് ശേഷന്റെ പുത്രൻ വന്നു.
അസ്മിംസ്താരകയുദ്ധേ തു പ്രലംബോനാമ ദാനവഃ ൩൬.
ഈ താരകയുദ്ധത്തിൽ, പ്രലമ്പൻ എന്നൊരു അസുരൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സ വോ വസൂനി പുത്രാംശ്ച ഭാര്യാഃ കന്യാ ഗൃഹാണി ച ൩൬.
അവൻ നിങ്ങളുടെ ധനം, മക്കൾ, ഭാര്യമാർ, പുത്രിമാർ, വീടുകൾ എന്നിവയെല്ലാം എടുത്തുപോയി.
ശേഷാത്മജസ്യ തദ്വാക്യം കുമദസ്യ നിശമ്യതേ ൩൬.
കുമുദൻ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ശേഷപുത്രൻ കേട്ടു.
താന്നിവാര്യ തതഃ സ്കംദഃ ക്രുദ്ധഃ ശക്തിമഥാദദേ ൩൬.
അപ്പോൾ സ്കന്ദൻ ക്രുദ്ധനായി, തന്റെ ശക്തി എടുത്തു അവരെ തടഞ്ഞു.
തതഃ സ്കംദഭുജോത്സൃഷ്ടാ ഭുവം നിര്ഭിദ്യ വേഗതഃ ൩൬.
അതിനുശേഷം, സ്കന്ദന്റെ ഭുജത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയ ശക്തി വേഗത്തിൽ ഭൂമിയെ തുളച്ച് കടന്നു.
സാ തം ഹത്വാ പ്രലംബം ച കോടിഭിര്ദശഭിര്വൃതമ് ൩൬.
ആ ശക്തി, പത്ത് കോടി സഹചാരികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രലമ്പനെ സംഹരിച്ചു.