തസ്യാം തതോ നിര്ഗതായാം ദൈത്യശീര്ഷം വ്യകമ്പയത് ൩൨.
അവൾ അവിടുനിന്ന് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദാനവന്റെ തല വിറച്ചു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ശക്തിം സോഽക്ഷിപദ്ഗിരിജാത്മജഃ ൩൨.
അതിനിടയിൽ, ഗിരിജയുടെ മകൻ തന്റെ ആയുധം എറിഞ്ഞു.
കല്പാംഭോധിസമുന്നാദാം ദിധക്ഷംതീം ജഗദ്യഥാ ൩൨.
ഒരു കല്പമേഘം പോലെ ഗർജ്ജിച്ച്, ലോകം ചുട്ടുകളയാൻ ആഗ്രഹിച്ച്,
ദാരണീം പര്വതാനാം ച സര്വസത്ത്വബലാധികാമ് ൩൨.
അത് പർവതങ്ങളെ പിളർക്കാനും എല്ലാ ജീവികളുടെ ശക്തിയെക്കാൾ മേലായിരിക്കാൻ കഴിവുള്ളതായിരുന്നു.
ധര്മശ്ചേദ്ബലവാഁല്ലോകേ ധര്മോ ജയതി ചേത്സദാ ൩൨.
ലോകത്ത് ധർമ്മം ശക്തമായാൽ, എല്ലായ്പ്പോഴും ധർമ്മം തന്നെയാണ് വിജയിക്കുന്നത്.
സാ കുമാരഭുജോത്സൃഷ്ടാ ദുര്നിവാര്യാ ദുരാസദാ ൩൨.
കുമാരന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട ആ ആയുധം ആരാലും തടയാനോ സമീപിക്കാനോ കഴിയാത്തതായിരുന്നു.
നിഃസൃത്യ ജലകല്ലോലപൂര്വികാ സ്കംദമായയൌ നാദയന്വസുധാം സര്വാം പപാതായോമുഖോ മൃതഃ॥ ൩൨.
ജലതരംഗങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന്, ഭൂമിയെ മുഴുവനും മുഴങ്ങിച്ചൊല്ലി, അതു സ്കന്ദനോടു ചേർന്നു. പിന്നെ അതു ഇരുമ്പുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ളവനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി, അവൻ മരിച്ചുവീണു.
ഏവം പ്രതാപ്യ ത്രൈലോക്യം നിര്ജിത്യ ബഹുശഃ സുരാന് ൩൨.
ഇങ്ങനെ മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിച്ച്, ദേവന്മാരെ പലതവണയും ജയിച്ചശേഷം,
ഏതസ്മിന്നിഹതേ ദൈത്യേ പ്രഹര്ഷം വിശ്വമായയൌ॥ ൩൨.
ആ ദാനവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, സർവ്വലോകത്തും സന്തോഷം പടർന്നു.
വവുര്വാതാസ്തഥാ പുണ്യാഃ സുപ്രഭോഭൂദ്ദിവാകരഃ ൩൨.
അന്നേരം ശുഭമായ കാറ്റുകൾ വീശി, സൂര്യൻ അതിശയപ്രഭയോടെ പ്രകാശിച്ചു.
തതഃ പുനഃ സ്കംദമാഹ പ്രഹൃഷ്ടഃ കേശവോഽരിഹാ ൩൨.
അതിനുശേഷം, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന കേശവൻ സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും സ്കന്ദനോടു പറഞ്ഞു:
ക്രൌംചപര്വതമാദായ ദേവസംഘാന്പ്രബാധതേ ജഹി തം പാപസംകല്പം ക്രൌംചസ്ഥം ശക്തിവേഗതഃ॥ ൩൨.
അവൻ ക്രൗഞ്ചപർവതം എടുത്ത് ദേവഗണങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു; നീ ആ ക്രൗഞ്ചയിൽ താമസിക്കുന്ന ദുഷ്ടചിന്തയുള്ളവനെ നിന്റെ ശക്തിയുടെ വേഗത്തിൽ സംഹരിക്ക.
തതഃ ക്രൌംചം മഹാതേജാ നാനാവ്യാലവിനാദിതമ് ൩൨.
അതിനുശേഷം, മഹാശക്തിയുള്ള സ്കന്ദൻ അനേകം പാമ്പുകളുടെ കുരലുകൾ മുഴങ്ങുന്ന ക്രൗഞ്ചപർവതത്തേക്കു സമീപിച്ചു.
തത്ര വ്യാലസഹസ്രാണി ദൈത്യകോട്യയുതം തഥാ ൩൨.
അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് പാമ്പുകളും കോടിയധികം ദാനവന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അദ്യാപി ഛിദ്രം തത്പാര്ഥ ക്രൌംചസ്യ പരിവര്തതേ॥ ൩൨.
പാർഥാ, ഇന്നും ആ ക്രൗഞ്ചപർവതത്തിലെ പൊട്ടൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
യേന ഹംസാശ്ച ക്രൌംചാശ്ച മാനസായ പ്രയാംതി ച പ്രത്യായാതി മനഃ സാധോരാഹൃതം പ്രഹിതം തഥാ॥ ൩൨.
അതിനുവഴി ഹംസകളും ക്രൗഞ്ചപക്ഷികളും മാനസസരസ്സിലേക്ക് പോകുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, സദ്ഭാവമുള്ളവരുടെ മനസ്സ് എവിടെയെങ്കിലും പോയാൽ പിന്നെ തിരിച്ചു വരുന്നു.
തതോ ഹരീംദ്രപ്രമുഖാഃ പ്രതുഷ്ടുവുര്നനൃതുശ്ച രംഭാപ്രമുഖാ വരാംഗനാഃ ൩൨.
അതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രൻമുതൽ ദേവന്മാർ സ്കന്ദനെ സ്തുതിച്ചു; രംഭയെ മുന്നിൽ നിർത്തി ഉത്തമ സ്ത്രികൾ പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തു.
തതസ്തം ഗിരിവര്ഷ്മാണം പതിതം വസുധോപരി ൩൩.
അതിനുശേഷം, വലിയ പർവതം ഭൂമിയിൽ വീണുകിടക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ദേവാ വിസ്മിതാസ്തേ ജയം ജഗുസ്തഥാ മുഹുഃ ൩൩.
അത് കണ്ട ദേവന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും ജയഘോഷം നടത്തി.
ഉത്ഥായ താരകോ ദൈത്യഃ കദാ ചിന്നോ നിഹംതി ചേത് ൩൩.
എപ്പോഴെങ്കിലും താൻ കൊല്ലപ്പെടുമോ എന്ന് താരകാസുരൻ എഴുന്നേറ്റ് വിചാരിച്ചു.
ആസീദ്ദീനമനാഃ പാര്ഥ ശുശോച ച മഹാമതിഃ ൩൩.
അവൻ വിഷാദഭാവത്തോടെ, പാർഥാ, ദുഃഖിച്ചു.
ശോച്യം പാതകിനം മാം ച സംസ്തുവധ്വം കഥം സുരാഃ ൩൩.
ദേവന്മാരേ, ദുഃഖവും നാശവും അർഹിക്കുന്ന പാപിയെ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കുന്നു?
സ തു രുദ്രാംശജഃ പ്രോക്തസ്തസ്യ ദ്രുഹ്യന്ന രുദ്രഁവത് ൩൩.
രുദ്രന്റെ ഭാഗമായവൻ അവനോടും രുദ്രനോടു ചെയ്യുന്നതുപോലെ ദ്രോഹം ചെയ്യുന്നു.
വീരം ഹി പുരുഷം ഹത്വാ ഗോസഹസ്രേണ മുച്യതേ ൩൩.
ഒരു വീരനായ മനുഷ്യനെ കൊല്ലുമ്പോൾ ആയിരം പശുക്കൾ കൊടുത്താൽ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.
പാപശീലസ്യ ഹനനേ ദോഷോ യദ്യപി നാസ്തി ച ൩൩.
പാപം ചെയ്യുന്നവനെ കൊല്ലുന്നതിൽ പാപം ഇല്ലെങ്കിലും,
തദഹം ശ്രോതുമിച്ഛാമി പ്രായാശ്ചിത്തം ച കിംചന ൩൩.
അതുകൊണ്ട്, അതിന് എന്തെങ്കിലും പ്രായശ്ചിത്തം ഉണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഇതി സംശോചതസ്തസ്യ ശിവപുത്രസ്യ ധീമതഃ ൩൩.
ശിവപുത്രനായ ധീരൻ ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ,
ശ്രുതിഃ സ്മൃതിശ്ചേതിഹാസാഃ പുരാണം ച ശിവാത്മജ ൩൩.
ശിവപുത്രാ, വേദം, സ്മൃതി, ഇതിഹാസങ്ങൾ, പുരാണം—all ഈവയും,
സ്വപ്രാണാന്യഃ പരപ്രാണൈഃ പ്രപുഷ്ണാത്യഘൃണഃ പുമാന് ൩൩.
മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന ദയയില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ,
അന്നാദേ ഭ്രൂണഹാ മാര്ഷ്ടി പത്യൌ ഭാര്യാ പചാരിണീ ൩൩.
അന്നം കഴിക്കുന്നവൻ, ഗർഭഹത്യ ചെയ്യുന്നവൻ, ഭർത്താവിനോടു വിശ്വാസം ഇല്ലാത്ത ഭാര്യ—