മാമാദിശ്യാസുരേന്ദ്രായ പ്രാഹിണോദ്ദൌത്യയോഗ്യകമ് ൩൧.
നീ എന്നെ ഉപദേശിച്ച്, അസുരാധിപനോടു വേണ്ട കാര്യത്തിന് അയച്ചു.
പ്രാസാദേ സ്ത്രീസഹസ്രാണാം പ്രാവോചം മധ്യതോഽപ്യഹമ് ൩൧.
രാജപ്രാസാദത്തിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളുടെ നടുവിൽ ഞാൻ സംസാരിച്ചു.
യജ്ജഗദ്ദലനാദാപ്തം കില്ബിഷം ദാനവ ത്വയാ ൩൧.
ദാനവാ, ലോകം നശിപ്പിച്ചതിനാൽ ലഭിച്ച പാപം നിനക്കാണ്.
ശീഘ്രം നിഃസര പാപിഷ്ഠ നിഃസരിഷ്യസി ചേന്ന ഹി ൩൧.
ദുഷ്ടനേ, വേഗത്തിൽ പുറത്ത് പോവുക; നീ പോകുന്നില്ലെങ്കിൽ പുറത്താക്കപ്പെടും.
ഇതി ശ്രുത്വാ രൂക്ഷവാചം ക്രുദ്ധഃ സ്ത്രീഗണസംവൃതഃ ൩൧.
അങ്ങനെയുള്ള കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവൻ ക്രുദ്ധനായി.
വ്യാകുലസ്തത്ര വൃത്താംതം കുമാരായ ന്യവേദയമ് ൩൧.
വ്യാകുലനായ അവൻ ആ സംഭവമൊക്കെയും അവിടെയെത്തി കുമാരനോട് പറഞ്ഞു.
നാലബ്ധ സംശ്രയഃ ശക്രോ വക്തുമേതദിഹാര്ഹതി ൩൧.
അവിടെയൊരിടത്തും ആശ്രയം ലഭിക്കാതെ ഇന്ദ്രൻ ഇതൊന്നും പറയാൻ യോഗ്യമല്ല.
ഏവം വിചിംത്യ ചോത്ഥായ ഗവാക്ഷം സോധ്യരോഹത ൩൧.
അങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് എഴുന്നേറ്റ്, ജാലകത്തിലേക്ക് കയറി.
അപശ്യദ്ദേവസൈന്യം സ ദിവം ഭൂമിം ച സംവൃതമ് ൩൧.
അവൻ ദേവസൈന്യം ആകാശവും ഭൂമിയും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതു കണ്ടു.
വിമാനൈശ്ചാദ്ഭുതാകാരൈഃ കിംനരോദ്ഗീതനാദിതൈഃ ൩൧.
അദ്ഭുതമായ വിമാനങ്ങൾ, കിന്നരന്മാരുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്നവ, അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അക്ഷോഭ്യാമിവ താം സേനാം ദൃഷ്ട്വാ സോഽചിംതയത്തദാ ൩൧.
അക്ഷോഭ്യമായതുപോലെയുള്ള ആ സൈന്യം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ആ സമയത്ത് ആലോചിച്ചു.
ഇതി ചിംതാപരോ ദൈത്യഃ ശുശ്രാവ കടുകാക്ഷരമ് ൩൧.
അങ്ങനെ ചിന്തയിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ദാനവൻ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു.
നമോ നമസ്തേസ്തു മനോരമായ നമോസ്തു തേ സാധുഭയാപഹായ ൩൧.
നമസ്കാരം, നമസ്കാരം, മനോഹരനായവനേ, സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഭയം നീക്കുന്നവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
ശ്രുത്വൈതം സംസ്തവം ദൈത്യഃ സംഘുഷ്ടം ദേവബംദിഭിഃ ൩൨.
ദേവഗായകർ ഉച്ചരിച്ച ഈ സ്തുതികൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദാനവൻ—
ശ്രുത്വാ സ ക്ലിന്നസര്വാംഗോ ദ്വാഃസ്ഥം രാജാ വചോഽബ്രവീത് ൩൨.
അത് കേട്ടപ്പോൾ, ശരീരം മുഴുവൻ ഈർപ്പുമുട്ടിയ രാജാവ് വാതിൽക്കാവലുകാരനോട് പറഞ്ഞു.
തതസ്തേ രാജവചനാത്കാലനേമി മുഖാഗതാഃ ൩൨.
അതിനുശേഷം രാജാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം അവർ കാലനെമിയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് ചെന്നു.
യൈഃ ശത്രുസംഭവാ വാര്താ കാപി ന ശ്രീവിതസ്ത്വഹമ് ഹിതം മന്ത്രയതേ രാജ്ഞസ്തേന മംത്രീ നിഗദ്യതേ॥ ൩൨.
ശത്രുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകളൊന്നും അറിയാത്തവനെ ഞാൻ മന്ത്രിയെന്ന് കരുതുന്നില്ല; രാജാവിന്റെ ഹിതം ആലോചിക്കുന്നവനാണ് മന്ത്രിയെന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.
കോ ജാനാതി സുരാന്ദീനാന്ദൈത്യാനാമിതി നോ മതിഃ॥ ൩൨.
ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും മനസ്സിലിരിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് ആരറിയും? ഞങ്ങളുടെ ചിന്ത ഇതാണ്.
മാ വിഷീദ മഹാരാജ വയം ജേഷ്യാമഹേ സുരാന് ൩൨.
മഹാരാജാവേ, വിഷമിക്കേണ്ട, നാം ദേവന്മാരെ ജയിക്കും.
സര്വമേതത്സുസാധ്യം ച ഭേരീ സംതാഡ്യതാം ദൃഢമ് ൩൨.
ഇതൊക്കെയും എളുപ്പത്തിൽ സാധ്യമാകും; ഭേരി ശക്തമായി അടിക്കട്ടെ.
ഭൃശം സംതാഡിതാ ഭേരീ കംപയാമാസ സാ ജഗത് ൩൨.
ഭേരി ശക്തമായി അടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ നടുങ്ങി.
നിമ്നഗാഭ്യഃ സമുദ്രേഭ്യഃ പാതാലേഭ്യോംഽബരാദപി ൩൨.
നദികളിൽ നിന്നും സമുദ്രങ്ങളിൽ നിന്നും പാതാളങ്ങളിൽ നിന്നും ആകാശത്തിൽ നിന്നും—
കോടികോടിസഹസ്രൈസ്തു പരാര്ധൈര്ദശഭിഃ ശതൈഃ ൩൨.
പതിനൂറ് കോടി കോടികൾക്കും പത്തു ലക്ഷം കോടികൾക്കും തുല്യമായ—
ചതുര്യോജനവിസ്തീര്ണേ നാനാശ്ചര്യസമന്വിതേ ൩൨.
നാനാ അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, നാലു യോജന വീതിയുള്ള ദേശത്ത്—
ഏതസ്മിന്നംതരേ പാര്ഥ ക്രുദ്ധൈഃ സ്കന്ദസ്യ പാര്ഷദൈഃ ൩൨.
അത്രയിടയിൽ, പാർത്ഥാ, ക്രോധത്തോടെ സ്കന്ദന്റെ അനുചിതർ—
തതശ്ചചാല വസുധാ ദേവീ സവനകാനനാ ൩൨.
അപ്പോൾ ഭൂമിദേവിയും അവളുടെ വനങ്ങളും കാടുകളും കുലുങ്ങി—
തമോഭൂതം ജഗച്ചസീദ്ഗൃധ്രൈര്വ്യാപ്തം നഭോഽഭവത് ൩൨.
ലോകം ഇരുണ്ടതിൽ മറഞ്ഞു, ആകാശം കഴുകന്മാരാൽ നിറഞ്ഞു—
കാലനേമിമുഖം പാര്ഥ അദൃശ്യത മഹദ്ബലമ് ൩൨.
പാർത്ഥാ, കാലനെമിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മഹാശക്തി ദൃശ്യമായി—
അഭ്യദ്രവദ്രണേ ദേവാന്ഭഗവംതം ച ശംകരമ് ൩൨.
അവർ യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെയും മഹാത്മാവായ ശങ്കരനെയും നേരെ ആക്രമിച്ചു—
ജയാതു ലശക്തിദീധിതിപിംജരരുചാരുണമംഡലഭുജോദ്ഭാസിതദേവസൈന്യ പുരവനകുമുദകാനനവികാസനേംദോ കുമാരനാഥ ജയ ദിതികുലമഹോദധിവഡവാനല മധുരരവമയൂരരവാസുരമുകുടകൂടകുട്ടിതചരണനഖാംകുര മഹാസേന താരകവംശശുഷ്കതൃമദാവാനല യോഗീശ്വരയॉ യോഗിജനഹൃദയഗഗനവിതതചിംതാസംതാനസംതമസനോദനഖരകിരണകല്പനഖനികരവിരാജിതചരണകമല സ്കന്ദ ജയ ബാല സപ്തവാസര ഭുവനാവലിശോകസംദഹന॥ ൩൧.
ജയം നേടട്ടെ, ശക്തിയുടെ കിരണങ്ങൾ പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഭുജങ്ങളുള്ള ദേവസൈന്യത്തിന്റെ നാഥനായ കുമാരനേ, നഗരങ്ങളുടെയും വനങ്ങളുടെയും കുമുദവനങ്ങൾ വിരിയിക്കുന്നവനേ, ദേവസൈന്യത്തിന് ചന്ദ്രനായി, ദാനവകുലത്തിന്റെ മഹാസമുദ്രത്തിൽ വടവാനലമായവനേ, മയിലിന്റെ മധുരമായ കൂക്കൾ അസുരന്മാരുടെ കിരീടശിഖരങ്ങൾ തകർക്കുന്നവനേ, യോഗിമാരുടെ ഹൃദയാകാശത്തിലെ ചിന്തയുടെ ഇരുട്ട് നീക്കുന്ന കിരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പാദപദ്മമുള്ളവനേ, ഏഴു രാത്രി പ്രായമുള്ള ബാലനായ സ്കന്ദനേ, ലോകങ്ങളുടെ ദുഃഖം ദഹിപ്പിക്കുന്നവനേ, മഹാസേനനേ, ജയിക്കട്ടെ!