തതോ വിഘ്നപതിര്ദേവൈഃ സംസ്തുതഃ പ്രമതാര്തിഹാ ൨൭.
അപ്പോള് ദേവന്മാര് സ്തുതിച്ച വിഘ്നങ്ങളുടെ അധിപന് ആ അറ്റുതിരിഞ്ഞവരുടെ ദുഃഖം നീക്കി.
പാര്വതീ ച പുനര്ദേവീ പുത്രത്വേ പരികല്പ്യ ച ൨൭.
പിന്നീട് പാര്വ്വതി ദേവി, അവനെ തന്റെ മകനായി കരുതി,
സപ്തര്ഷീനഥ ചാഹൂയ സംസ്കാരമംഗലം തരോഃ ൨൭.
ഏഴു മഹർഷിമാരെയും വിളിച്ച് കുട്ടിക്ക് ശുഭകരമായ കര്മ്മങ്ങള് നടത്തി.
ത്വയൈവ ദര്ശിതേ മാര്ഗേ മര്യാദാം കര്തുമര്ഹസി ൨൭.
നീ തന്നെ വഴികാട്ടിയതുകൊണ്ട്, ശരിയായ ആചാരം സ്ഥാപിക്കേണ്ടത് നിനക്കാണ്.
യോ വൈ നിരുദകേ ഗ്രാമേ കൂപം കാരയതേ ബുധഃ ൨൭.
ജലമില്ലാത്ത ഗ്രാമത്തില് ആരെങ്കിലും ബുദ്ധിയോടെ കിണര് നിര്മ്മിച്ചാല്,
ദശകൂപസമാവാപീ ദശവാപീ സമം സരഃ ൨൭.
പത്ത് കിണറിന് തുല്യം ഒരു കുളം, പത്ത് കുളത്തിന് തുല്യം ഒരു വലിയ തടാകം.
ദശക്രതുസമഃ പുത്രോ ദശപുത്രസമോ ദ്രുമഃ॥ ൨൭.
പത്ത് യാഗത്തിന് തുല്യം ഒരു മകന്, പത്ത് മക്കള്ക്ക് തുല്യം ഒരു വൃക്ഷം.
ഏഷൈവ മമ മര്യാദാ നിയതാ ലോകഭാവിനീ ൨൭.
ഇതാണ് എന്റെ സ്ഥിരമായ നിയമം, ലോകത്തിന് വേണ്ടി നിര്ണയിച്ചത്.
തതഃ കദാചിദ്ഭഗവാനുമയാ സഹ മംദരേ ൨൭.
അതിനുശേഷം ഒരിക്കല് ഭഗവാന് എന്നോടൊപ്പം മന്ദരപര്വ്വതത്തില്,
പ്രകീര്ണകുസുമാമോദമഹാലികുലകൂജിതേ ൨൭.
പൂക്കള് ചിതറുകയും സുഗന്ധം പരക്കുകയും തേനീച്ചകള് ഗാനം പാടുകയും ചെയ്ത സ്ഥലത്ത്,
ക്രീഡാമയൂരൈര്ഹസൈശ്ച ശ്രുതൈശ്ചൈവാഭിനാദിതേ ൨൭.
അവിടെ കളിയാടുന്ന മയിലുകളും ചിരിയും മനോഹരമായ ശബ്ദങ്ങളും മുഴങ്ങുന്നിടത്ത്,
തത്ര പുണ്യകഥാഭിശ്ച ക്രീഡതോ രുഭയോസ്തയോഃ ൨൭.
അവിടെ, പുണ്യകഥകള് പറയുമ്പോള് ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.
തം ശ്രുത്വാ കൌതുകാദ്ദേവീ കിമേതദിതി ശംകരമ് ൨൭.
അത് കേട്ട ദേവി ആസക്തിയോടെ ശങ്കരനോടു ചോദിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന്.
താമാഹ ദേവീം ഗിരിശോ ദൃഷ്ടപൂര്വാസ്തു തേ ത്വയാ ൨൭.
അപ്പോള് ഗിരിശന് ദേവിയോട് പറഞ്ഞു: 'നീ ഇവരെ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.'
തപസാ ബ്രഹ്മചര്യേണ ക്ലേശേന ക്ഷേത്രസാധനൈഃ ൨൭.
തപസ്സും ബ്രഹ്മചര്യവും കഷ്ടപ്പാടും നിലം പരിപാലിച്ചും,
മത്സമീപമനുപ്രാപ്താ മമ ലോകം വരാനനേ ൨൭.
അവര് എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എത്തി, മനോഹരമുഖിയായേ, എന്റെ ലോകം പ്രാപിച്ചു.
വിനൈതാന്നൈവ മേ പ്രീതിര്നൈഭിര്വിരഹിതോ രമേ ൨൭.
അവര് ഇല്ലാതെ എനിക്ക് സന്തോഷമില്ല; അവരെ വിട്ട് എനിക്ക് ആനന്ദം ഉണ്ടാവില്ല.
ഇത്യുക്താ വിസ്മിതാ ദേവീ ദദൃശേ താന്ഗവാക്ഷകേ ൨൭.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള് അത്ഭുതപ്പെട്ട ദേവി ജാലകത്തിലൂടെ അവരെ കണ്ടു.
കേചിത്കൃശാ ഹ്രസ്വദീര്ഘാഃ കേചിത്സ്ഥൂലമഹോദരാഃ ൨൭.
അവരിൽ ചിലർ വളരെ വലിപ്പം കുറഞ്ഞവരും, ചിലർ ചെറുതും നീളമുള്ളവരുമായിരുന്നു. ചിലർക്കു വലിയ ശരീരവും വലിയ വയറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വ്യാഘ്രചര്മപരീധാനാ നഗ്നാ ജ്വാലാമുഖാഃ പരേ ൨൭.
ചിലർ കടുവച്ചർമ്മം ധരിച്ചിരുന്നു, ചിലർ നഗ്നരായിരുന്നു, മറ്റുചിലർക്കു തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന മുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിചിത്രവാഹനാശ്ചൈവ നാനായുധധരാസ്തഥാ ൨൭.
അവരിൽ ചിലർ വിചിത്രമായ വാഹനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചും, ചിലർ പലവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വെച്ചുമുണ്ടായിരുന്നു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ പാര്വതീ പ്രാഹ കതിസംഖ്യാഭിധാസ്ത്വമീ॥ ൨൭.
അവരെ കണ്ടു ഗിരിജ ചോദിച്ചു: ഇവരുടെ എണ്ണം എത്ര? പേരുകൾ എന്തൊക്കെയാണ്?
അസംഖ്യേ യാസ്ത്വമീ ദേവീ അസംഖ്യേയാഭിധാസ്തഥാ ൨൭.
ദേവി, ഇവർക്ക് എണ്ണം പറയാനാവില്ല, പേരുകളും അതുപോലെ അനന്തമാണ്.
സിദ്ധക്ഷേത്രേഷു രഥ്യാസു ജീര്ണോദ്യാനേഷു വേശ്മസു ൨൭.
സിദ്ധന്മാരുടെ സ്ഥലങ്ങളിലും, വഴികളിലും, പഴയ തോട്ടങ്ങളിലും വീടുകളിലും ഇവർ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ഏതേ വിശതി മുദിതാ നാനാഹാരവിഹാരിണഃ മദാഹാരാഃ സര്വഭക്ഷ്യാസ്തഥാന്യേ ചാപ്യഭോജനാഃ॥ ൨൭.
ഇവർ സന്തോഷത്തോടെ വിവിധ ഭക്ഷണങ്ങൾ ആസ്വദിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്നു; ചിലർ എല്ലാം തിന്നുന്നവരും, മറ്റുചിലർ ഒന്നും തിന്നാത്തവരുമാണ്.
ഗീതനൃത്യോപഹാരാശ്ച നാനാവാദ്യരവപ്രിയാഃ ൨൭.
അവർ പാട്ടിലും നൃത്തത്തിലും, പലവിധ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിലും, അർപ്പണങ്ങളിലും ആനന്ദിക്കുന്നു.
മനഃശിലേന കല്കേന യ ഏഷ ച്ഛുരിതാനനഃ ൨൭.
ഇവൻ, മുഖത്ത് ചുവപ്പൻ മഞ്ഞും ലേഖനവും പുരട്ടിയവനാണ്.
ആകര്ണ്യാകര്ണ്യ തേ ദേവ ഗണൈര്ഗീതാന്മഹാഗുണാന് ൨൭.
ദേവാ, ഗണങ്ങൾ നിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നത് വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ട്,
സദാശിവശിവേത്യേവം വിഹ്വലോ വക്തി യോ മുഹുഃ ൨൭.
അവൻ ആവേശത്തോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും 'സദാശിവ! ശിവ!' എന്നേ പറയുന്നത്.
ഏനം വിജ്ഞാതുമിച്ഛാമി കിംനാമാസൌ ഗണസ്തവ ശ്രീശംകര ഉവാച ൨൭.
നിന്റെ ഈ ഗണൻ ആരാണ്, അവന്റെ പേര് എന്താണ് എന്നറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ശ്രീശംകരാ.