ഏതസ്മിന്നന്തരേ ദേവോ വരുണഃ പാശഭൃദ്ധൃതഃ ൧൮.
ഇതിനിടയിൽ, പാശം കൈവശമുള്ള ദേവനായ വരുണൻ അവിടെ എത്തി.
തതോ ബദ്ധഭുജം ദൈത്യം വിഫലീകൃതപൌരുഷമ് ൧൮.
അപ്പോൾ, ദാനവൻ കയ്യുകൾ കെട്ടി, ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി നിന്നു.
സ തു തേന പ്രഹാരേണ സ്രോതോഭിഃ ക്ഷതജം സ്രവന് ൧൮.
അവൻ ആ പ്രഹാരത്തിൽ നിന്ന്, അവന്റെ മുറിവുകളിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി.
തദവസ്ഥാഗതം ദൃഷ്ട്വാ കുജംഭം മഹിഷാസുരഃ ൧൮.
അങ്ങനെ കുജംഭനെ ആ നിലയിൽ കണ്ടു, മഹിഷാസുരൻ,
നിര്ഋതി വരുണം ചൈവ തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രോത്കടാനനഃ ൧൮.
നിർൃതിയും വരുണനും ഇരുവരും കഠിനമായ പല്ലുകളും ഭയാനകമായ മുഖവുമുള്ളവരായി,
ത്യക്ത്വാ രഥാവുഭൌ ഭീതൌ പദാതീ പ്രദ്രുതൌ ദ്രുതമ് ൧൮.
ഭയപ്പെട്ട്, ഇരുവരും രഥങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് കാൽസേനാവൻമാർ വേഗത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ക്രുദ്ധോഽഥ മഹിഷോ ദൈത്യോ വരുണം സമുപാദ്രവത് ൧൮.
അപ്പോൾ, കോപത്തോടെ, മഹിഷാസുരൻ വരുണന്റെ നേരെ ഓടിയെത്തി.
ചക്രേ ശസ്ത്രം വിസൃഷ്ടം ഹി ഹിമസംഘാതമുല്ബണമ് ൧൮.
അവൻ ഒരു വലിയ മഞ്ഞുമേഖലയെപ്പോലെ ഭയാനകമായ ആയുധം അവിടേക്ക് എറിഞ്ഞു.
വായുനാ തേന ചംഡംന സംശുഷ്കേണ ഹിമേന ച ൧൮.
അത് ശക്തമായ കാറ്റും ഉണക്കുന്ന മഞ്ഞും കൊണ്ട്,
ഗാത്രാണ്യസുരസൈന്യാനാമദഹ്യംത സമംതതഃ ൧൮.
അസുരസേനയുടെ ശരീരങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും കത്തിപ്പൊള്ളിച്ചു.
ന ശേകുശ്ചലിംതും തത്ര നാസ്ത്രാണ്യാദാതുമേവ ച ൧൮.
അവർക്കു അവിടെ നീങ്ങാനോ ആയുധങ്ങൾ എടുക്കാനോ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
അംസമാലിംഗ്യ പാണിഭ്യാമുപവിഷ്ടോ ഹ്യധോമുഖഃ ൧൮.
കൈകൾ കൊണ്ട് തോളുകൾ ചുറ്റി, തല താഴ്ത്തി അവർ ഇരുന്നു.
രണേച്ഛാം ദൂരതസ്ത്യക്ത്വാ തസ്ഥുസ്തേ ജീവിതാര്ഥിനഃ ൧൮.
യുദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള ആഗ്രഹം വിട്ട്, അവർ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ മാത്രം നിന്നു.
ഭോഭോഃ ശ്രൃംഗാരിണഃ ക്രൂരാഃ സര്വശസ്ത്രാസ്ത്രപാരഗാഃ ൧൮.
ഹേ കൊമ്പുള്ളവരേ, ക്രൂരരും എല്ലാ ആയുധങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവരേ!
ഏകൈകോഽപി ക്ഷമോ ഗ്രസ്തും ജഗത്സര്വം ചരാചരമ് ൧൮.
ഒരുത്തന് മാത്രം മതിയാകും സഞ്ചരിക്കുന്നതും നിശ്ചലമായതുമായ ഈ ലോകം മുഴുവന് വിഴുങ്ങാന്.
കിം ത്രസ്തനയനാശ്ചൈവ സമരേ പരിനിര്ജിതാഃ ൧൮.
എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളില് ഭയം നിറഞ്ഞത്? യുദ്ധത്തില് നിങ്ങള് പൂര്ണമായി തോറ്റുപോയതെന്തിന്?
രാജ്ഞശ്ച താരകസ്യാപി ദര്ശയിഷ്യഥ കിം മുഖമ് ൧൮.
ഇപ്പോള് രാജാവ് താരകന് മുന്നില് നിങ്ങള് എങ്ങനെയുള്ള മുഖം കാണിക്കും?
ഇതി തേ പ്രോച്യമാനാപി നോചുഃ കിംചിന്മഹാസുരാഃ ൧൮.
ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചിട്ടും മഹാസുരന്മാര് ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
മൂകാസ്തഥാഭവന്ദൈത്യാ മൃതകല്പാ മഹാരണേ ൧൮.
ആ മഹാ യുദ്ധഭൂമിയില് ദൈത്യന്മാര് മിണ്ടാതെയും മരിച്ചവരെപ്പോലെയും ആയി നിന്നു.
മത്വാ കാലക്ഷമം കാര്യം കാലനേമിര്മഹാസുരഃ ൧൮.
സമയമെത്തിയെന്ന് കരുതി മഹാസുരന് കാലനെമി ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു.
പൂരയാമാസ ഗഗനം വിദിശ ഏവ ച ൧൮.
അവന് ആകാശവും എല്ലാ ദിശകളും നിറച്ചു.
ദിശശ്ച വിദിശശ്ചൈവ പൂരയാമാസ പാവകൈഃ ൧൮.
അവന് ദിശകളും ഇടദിശകളും തീയുടെ ജ്വാലകള് കൊണ്ട് നിറച്ചു.
തേന ജ്വാലാസമൂഹേന ഹിമാം ശുരഗമദ്ദ്രുതമ് ൧൮.
ആ തീയുടെ കൂട്ടംകൊണ്ട് പനി പെട്ടെന്നു ഉരുകി ഒഴുകി.
തദ്ബലം ദാനവേംദ്രാണാം മായയാ കാലനേമിനഃ ഉവാചാരുണമത്യര്ഥം കോപരക്താംതലോചനഃ॥ ൧൮.
ദാനവാധിപന്മാരുടെ സൈന്യത്തോട്, കോപത്തില് കണ്ണുകള് ചുവപ്പിച്ച കാലനെമി, തന്റേതായ മായയിലൂടെ കടുപ്പത്തോടെ പറഞ്ഞു.
നയാരുണ രഥം ശീഘ്രം കാലനേമിരഥോ യതഃ॥ ൧൮.
അരുണാ, വേഗത്തില് രഥം ഓടിക്കോ, കാരണം കാലനെമിയുടെ രഥം അടുത്ത് വരുന്നു.
വിമര്ദേ തത്ര വിഷമേ ഭവിതാ ഭൂതസംക്ഷയഃ ൧൮.
അവിടെ ആ കഠിനവും അസമമായും ഉള്ള യുദ്ധത്തില് ജീവികളുടെ നാശം സംഭവിക്കും.
ഇത്യുക്തശ്ചോദയാമാസ രഥം ഗരുഡപൂര്വജഃ ൧൮.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ഗരുഡന്റെ മൂത്ത സഹോദരന് രഥം മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു.
ജഗദ്ദീപോഽഥ ഭഗവാഞ്ജഗ്രാഹ വിതതം ധനുഃ ൧൮.
അപ്പോള് ലോകത്തിന് വെളിച്ചമായ ഭഗവാന് തന്റെ വലിച്ചുനീട്ടിയ വില്ല് എടുത്തു.
ശംബരാസ്ത്രേണ സംധായ ബാണമേകം സസര്ജ ഹ ൧൮.
ശംബരാസ്ത്രം ഘടിപ്പിച്ച് ഒരു അമ്പ് അവന് വിട്ടു.
ശംബരാസ്ത്രം ക്ഷണാച്ചക്രേ തേഷാംരൂപവിപര്യയമ് ൧൮.
ശംബരാസ്ത്രം അവിടെയെത്തിയ ഉടനെ അവരുടെ രൂപങ്ങള് കലക്കത്തിലാക്കി.