തച്ഛ്രുത്വാ കുപിതോ രുദ്രഃ പാര്വതീം പരമേശ്വരഃ ൩൪.
ഇത് കേട്ട് പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ പാർവതിയോട് കോപിച്ചു.
കുപിതം ശംകരം ദൃഷ്ട്വാ സര്വ ദേവഗണാസ്തദാ ൩൪.
ശങ്കരൻ കോപിതനാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അന്നത്തെ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും—
ഊചുഃ സര്വേ ശനൈസ്തത്ര ശംകിതേന പരസ്പരമ് ൩൪.
അവരൊക്കെയും അവിടം ശങ്കയോടെ ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് ശാന്തമായി സംസാരിച്ചു.
യഥാ ഹി മദനോ ദഗ്ധസ്തഥേയം നാന്യഥാ വചഃ ൩൪.
മദനൻ എങ്ങനെ ദഹിച്ചുവോ, അതുപോലെ തന്നെയാകും; വേറൊരു വിധിയില്ല.
വിലോകിതാസ്തയാ ദേവ്യാ സര്വേ സൌഭാഗ്യമുദ്രയാ ൩൪.
ആ ദേവി സൗഭാഗ്യചിഹ്നം ധരിച്ച് അവരെല്ലാവരെയും നോക്കി.
കിമാലോകപരോ ഭൂത്വാ ചക്ഷുഷാ പരമേണ ഹി ൩൪.
ഇഹലോകത്തെ മാത്രം നോക്കിയവനായി, ആ പരമദൃഷ്ടിയാൽ അവൻ എന്തിനാണ് നോക്കിയത്?
ത്രിപുരോ നൈവ വൈ ശംഭോ നാംധകോ വൃഷഭധ്വജ വൃഥൈവ ത്വം വിരൂപാക്ഷോ ജാതോഽസി മമ ചാഗ്രതഃ॥ ൩൪.
ത്രിപുരനും ആന്ധകനും വൃഷഭധ്വജനും നിന്നെ നേരിൽ കാണുന്നതിൽ എനിക്ക് യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല, വിരൂപാക്ഷാ, നീ എനിക്കു മുന്നിൽ വെറുതെ പ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു.
ഏവമാദീന്യനേകാനി ഹയുവാച പരമേശ്വരീ ൩൪.
ഇങ്ങനെ പലതരം വാക്കുകളും പരമേശ്വരി പറഞ്ഞു.
വനമേവ വരം ചാദ്യ വിജനം പരമാര്ഥതഃ ൩൪.
ഇന്ന് സത്യത്തിൽ ആളില്ലാത്ത വനമാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.
സ സുഖീ പരമാര്ഥജ്ഞഃ സ വിദ്വാന്സ ച പംഡിതഃ ൩൪.
പരമാർത്ഥം അറിയുന്നവനും ജ്ഞാനിയും പണ്ഡിതനും ആണെങ്കിൽ അവൻ സത്യത്തിൽ സന്തോഷവാനാണ്.
ഏവം വിമൃശ്യ ച തദാ ഗിരിജാം വിഹായ ശ്രീശംകരഃ പരമകാരുണികസ്തദാനീമ് ൩൪.
അങ്ങനെ ആലോചിച്ചശേഷം അന്നേ ദിവസം ശ്രീശംകരൻ, അതിവിശാലമായ കരുണയോടെ, ഗിരിജയെ വിട്ടുപോയി.
നിര്ഗതം ശംകരം ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ കൈലാസവാസിനഃ ൩൪.
ശംകരൻ പുറത്ത് പോകുന്നത് കണ്ട് കൈലാസത്തിലെ എല്ലാവരും നോക്കി നിന്നു.
ഛത്രം ഭൃംഗീ സമാദായ ജഗാമ തസ്യ പൃഷ്ഠതഃ ൩൪.
ഭൃംഗി കുട എടുത്ത് അവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു.
താഭ്യാം യുക്തസ്തദാ നംദീ പൃഷ്ഠതോഽന്വഗമത്സുധീഃ ൩൪.
അവരോടൊപ്പം ബുദ്ധിമാൻ ആയ നന്ദി പിന്നിൽ ചേർന്ന് നടന്നു.
ശോഭമാനോ മഹാദേവ ഏഭിഃ സര്വൈഃ സുശോഭനൈഃ ൩൪.
ഈ മനോഹരരായ എല്ലാവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മഹാദേവൻ അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
സഖീഭിര്ബഹുഭിസ്തത്ര തഥാന്യാഭിഃ സുസംവൃതാ ൩൪.
അവിടെ അവളെ അനേകം സഖികളും മറ്റു സേവകരും ചുറ്റി നിന്നു.
തതോ ദൂരം ഗതഃ ശംഭുര്വിസൃജ്യ ച ഗണാംസ്തദാ ൩൪.
ശംഭു ദൂരേയ്ക്ക് പോയശേഷം തന്റെ ഗണങ്ങളെ വിട്ടയച്ചു.
ഭൃംഗിണം നംദിനം ചംഡം സോമനംദിനമേവ ച ൩൪.
ഭൃംഗി, നന്ദി, ചണ്ട, സോമനന്ദിനി എന്നിവരെയും വിട്ടയച്ചു.
വിസൃജ്യ ച മഹാദേവ ഏക ഏവ മഹാതപാഃ ൩൪.
മഹാതപസ്സുകാരനായ മഹാദേവൻ അവരെ വിട്ടയച്ച് ഒറ്റയ്ക്കായി നിന്നു.
കാശ്മീരരത്നോപലസിദ്ധരത്നവൈദൂര്യചിത്രം സുധയാ പരിഷ്കൃതമ് ൩൪.
കാശ്മീരത്തിൽ നിന്നുള്ള രത്നങ്ങളും വിലയേറിയ കല്ലുകളും അമൃതം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച സ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹം ഇരുന്നു.
പദ്മാസനേ ചോപവിഷ്ടോ മഹേശോ യോഗവിത്തമഃ ൩൪.
യോഗജ്ഞാനത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മഹേശ്വരൻ പദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.
ശുശുഭേ സ മഹാദേവഃ സമാധൌ ചംദ്രശേഖരഃ വാസുകിഃ സര്പരാജശ്ച കടിബദ്ധഃ കൃതോ മഹാന്॥ ൩൪.
ചന്ദ്രശേഖരനായ മഹാദേവൻ ധ്യാനത്തിൽ തിളങ്ങി; സർപ്പരാജാവായ വാസുകി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരയിൽ വലിയ അലങ്കാരമായി കെട്ടിയിരുന്നു.
ആത്മാനമാത്മാത്മതയാ ച സംസ്തുതോ വേദാംതവേദ്യോ ന ഹി വിശ്വചേഷ്ടിതഃ സ്ഥിതസ്തദാനീം പരമം പരാണാം നിരീക്ഷമാണോ ഭുവനൈകഭര്താ॥ ൩൪.
സ്വയം ആത്മാവായി വേദാന്തം വഴി അറിയപ്പെടുന്ന, ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാത്ത, പരമോന്നതനായ, ലോകങ്ങളുടെ ഏകാധിപതിയായ അദ്ദേഹം അന്നു നിലകൊണ്ടു, പരമമായവരെ നോക്കി.
വനം ഗതേ മഹാദേവേ ഗിരിജാ വിരഹാതുരാ ൩൫.
മഹാദേവൻ വനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഗിരിജ ദു:ഖത്തിൽ ആകുലയായി.
ചിംതയംതീ ശിവംതന്വീ സര്വഭാവേന ശോഭനാ ൩൫.
സുന്ദരിയും സുലഭകായയുമായ അവൾ മുഴുവൻ മനസ്സും കൊണ്ട് ശിവനെ ധ്യാനിച്ചു.
തപസാ മഹതാ ചൈവ ശിവം പ്രാപ്താസി ശോഭനേ ൩൫.
നീ വലിയ തപസ്സിലൂടെ ശിവനെ പ്രാപിച്ചു, സുന്ദരിയേ.
ദ്യൂതേ ഹി വഹവോ ദോഷാ ന ശ്രുതാഃ കിം ത്വയാഽനഘേ ൩൫.
ജൂയിലേക് അനേകം ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ, പാപരഹിതയേ?
അസ്മാഭിഃ സഹിതാ ദേവി ഗച്ഛഗച്ഛ വരാനനേ॥ ൩൫.
ദേവിയേ, മനോഹരമുഖിയേ, ഞങ്ങളോടൊപ്പം വാ, വാ.
യാവച്ഛംഭുര്ദൂരതോ നാഭിഗച്ഛേത്താവദ്ഗത്വാ ശംകരം ക്ഷാമയസ്വ ൩൫.
ശംഭു സമീപമാകുന്നതിന് മുമ്പ് നീ വേഗം പോയി ശങ്കരനോടു ക്ഷമ ചോദിക്കൂ.
നിശമ്യ വാക്യ വിജയാപ്രയുക്തം പ്രഹസ്യാമാനാ സമധീരചേതാഃ ൩൫.
വിജയത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു, മനസ്സ് സമാധാനത്തോടെ.