ശിവോ വരേണ്യഃ സര്വേശോ നാന്യഥാ കര്തുമര്ഹസി ൩൪.
സകലത്തിന്റെയും അധിപനായ ശിവനെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കേണ്ടത്; നീ അതിന് വിരുദ്ധമായി ചെയ്യരുത്.
രേ ഭൃംഗിന്മൌനമാലംബ്യ സ്ഥിരോ ഭവാഥ വാ വ്രജ ൩൪.
ഭൃംഗി, നീ മൗനം പാലിച്ച് അചഞ്ചലനായി ഇരിക്ക, അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്ന് പോക.
തപസാ കേന ചാനീതഃ കയാ ചാപി ശിവോ ഹ്യയമ് ൩൪.
ശിവനെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് ആരുടെ തപസ്സും ആരാണ് എന്ന് പറയൂ.
കോഽസി ത്വം കേന യുക്തോഽസി കസ്മാച്ച ബഹു ഭാഷസേ ൩൪.
നീ ആരാണ്? എങ്ങനെ ഈ ശക്തി ലഭിച്ചു? ഇത്രയും സംസാരിക്കുന്നതെന്തിന്?
ഭൃംഗിണോക്താ തിരസ്കൃത്യ തദാ ശാപം ദദൌ സതീ ൩൪.
ഭൃംഗിയുടെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച്, സതീ അപ്പോൾ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു.
ഏവമുക്ത്വാ തദാ ദേവീ പാര്വതീ ശംകരപ്രിയാ ൩൪.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ശങ്കരന്റെ പ്രിയയായ പാർവതി ദേവി—
കര ഗൃഹ്യ ച തന്വംഗീ ഭുജംഗം വാസുകിം തഥാ ൩൪.
തന്റെ കൈകൊണ്ട് സുന്ദരവദനിയായവളെയും, വാസുകി എന്ന പാമ്പിനെയും പിടിച്ചു.
ശംഭോര്ജഗ്രാഹ കുപിതാ ഭൂഷണാനി ത്വരാന്വിതാ ൩൪.
കോപത്തോടെ, പാർവതി ശീഘ്രം ശംഭുവിന്റെ അലങ്കാരങ്ങൾ പിടിച്ചു.
കംബലാശ്വതരൌ നാഗൌ മഹേശകൃതഭൂഷണൌ ൩൪.
കംബലനും അശ്വതരനും എന്ന ആനകളെ മഹേശ്വരൻ അലങ്കരിച്ചു.
കൌപീനാച്ഛാ ദനം തസ്യാ ച്ഛലോക്ത്യാ ച പ്രഹസ്യ വൈ ൩൪.
അവൻ കച്ചുമാത്രം ധരിച്ച്, അവളുടെ കളിയാക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഭിക്ഷ നൽകി.
പരാങ്ഗമുഖാശ്ച സംജാതാ ഭൃങ്ഗീ ചൈവ മഹാതപാഃ ൩൪.
അവരൊക്കെയും മുഖം തിരിച്ചു; മഹാതപസ്വിയായ ഭൃംഗിയും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ഗണാസ്തേ ദുഃഖിനോഽഭവന് ൩൪.
ഇവരും മറ്റു പല ഗണങ്ങളും ദുഃഖിതരായി.
ഉവാച വാക്യം രുഷിതഃ പാര്വതീം പ്രതി ശംകരഃ॥ ൩൪.
ശങ്കരൻ കോപത്തോടെ പാർവതിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഉപഹാസം പ്രകുര്വംതി സര്വേ ഹി ഋഷയോ ഭൃശമ് ൩൪.
എല്ലാ ഋഷികളും വളരെ അധികം പരിഹാസം ചെയ്യുന്നു.
ഉപഹാസപരാഃ സര്വേ കിം ത്വയാദ്യ കൃതം ശുഭേ ൩൪.
എല്ലാവരും പരിഹാസത്തിൽ മാത്രം താൽപര്യമുണ്ട്; ശുഭേ, നീ ഇന്ന് എന്താണ് ചെയ്തത്?
ത്വയാ ജിതോ ഹ്യഹം സുഭ്രു യദി ജാനാസി തത്ത്വതഃ ദേഹി കൌപീ നാമാത്രം മേ നാന്യഥാ കര്തുമര്ഹസി॥ ൩൪.
സുന്ദരഭ്രുവളേ, നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, നീ എന്നെ ജയിച്ചു; എനിക്കിവിടെ കച്ചുമാത്രം തരിക, വേറൊന്നും ചെയ്യരുത്.
ഏവമുക്താ സതീ തേന ശംഭുനാ യോഗിനാ തദാ ൩൪.
അങ്ങനെ യോഗിയായ ശംഭു പറഞ്ഞപ്പോൾ, സതിയും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.
കിം കൌപീനേന തേ കാര്യം മുനിനാ ഭാവിതാത്മനാ ൩൪.
ഭാവിതന്മയുള്ള മുനിവേ, നിന്നെന്തിനാണ് കച്ചിന്റെ ആവശ്യം?
ഭിക്ഷാടനമിഷേണൈവ ഋഷിപത്ന്യോ വിരോഹിതാഃ ൩൪.
ഭിക്ഷാടനത്തിന്റെ പേരിൽ, ഋഷipat്നികളുടെ ഭാര്യമാർ അകന്നു പോയി.
കൌപീനം പതിതം തത്ര മുനിഭിര്നാന്യഥോദിതമ് ൩൪.
അവിടെ കച്ചു വീണിരുന്നു, മുനികൾ മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.
തച്ഛ്രുത്വാ കുപിതോ രുദ്രഃ പാര്വതീം പരമേശ്വരഃ ൩൪.
ഇത് കേട്ട് പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ പാർവതിയോട് കോപിച്ചു.
കുപിതം ശംകരം ദൃഷ്ട്വാ സര്വ ദേവഗണാസ്തദാ ൩൪.
ശങ്കരൻ കോപിതനാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അന്നത്തെ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും—
ഊചുഃ സര്വേ ശനൈസ്തത്ര ശംകിതേന പരസ്പരമ് ൩൪.
അവരൊക്കെയും അവിടം ശങ്കയോടെ ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് ശാന്തമായി സംസാരിച്ചു.
യഥാ ഹി മദനോ ദഗ്ധസ്തഥേയം നാന്യഥാ വചഃ ൩൪.
മദനൻ എങ്ങനെ ദഹിച്ചുവോ, അതുപോലെ തന്നെയാകും; വേറൊരു വിധിയില്ല.
വിലോകിതാസ്തയാ ദേവ്യാ സര്വേ സൌഭാഗ്യമുദ്രയാ ൩൪.
ആ ദേവി സൗഭാഗ്യചിഹ്നം ധരിച്ച് അവരെല്ലാവരെയും നോക്കി.
കിമാലോകപരോ ഭൂത്വാ ചക്ഷുഷാ പരമേണ ഹി ൩൪.
ഇഹലോകത്തെ മാത്രം നോക്കിയവനായി, ആ പരമദൃഷ്ടിയാൽ അവൻ എന്തിനാണ് നോക്കിയത്?
ത്രിപുരോ നൈവ വൈ ശംഭോ നാംധകോ വൃഷഭധ്വജ വൃഥൈവ ത്വം വിരൂപാക്ഷോ ജാതോഽസി മമ ചാഗ്രതഃ॥ ൩൪.
ത്രിപുരനും ആന്ധകനും വൃഷഭധ്വജനും നിന്നെ നേരിൽ കാണുന്നതിൽ എനിക്ക് യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല, വിരൂപാക്ഷാ, നീ എനിക്കു മുന്നിൽ വെറുതെ പ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു.
ഏവമാദീന്യനേകാനി ഹയുവാച പരമേശ്വരീ ൩൪.
ഇങ്ങനെ പലതരം വാക്കുകളും പരമേശ്വരി പറഞ്ഞു.
വനമേവ വരം ചാദ്യ വിജനം പരമാര്ഥതഃ ൩൪.
ഇന്ന് സത്യത്തിൽ ആളില്ലാത്ത വനമാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.
സ സുഖീ പരമാര്ഥജ്ഞഃ സ വിദ്വാന്സ ച പംഡിതഃ ൩൪.
പരമാർത്ഥം അറിയുന്നവനും ജ്ഞാനിയും പണ്ഡിതനും ആണെങ്കിൽ അവൻ സത്യത്തിൽ സന്തോഷവാനാണ്.