xxxവാത്ത്വയാരാധിത ഏവ ഏഷ ശിവഃ പരാണാം പരമഃ പരാത്മാ॥ ൩൪.
നിസ്സംശയം, പരമാത്മാവായ ശിവനെ നീ ആരാധിച്ചു.
ഭൃംഗിണേത്യേവമുക്താ സാ ഹ്യുവാച കിപിതാ ഭൃശമ് ൩൪.
ഭൃംഗി എന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ, അവൾ അതിയായി കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഹം ഭൃംഗിന്പക്ഷപാതിത്വാദ്യദുക്തം വചനം മമ ൩൪.
ഹ, ഭൃംഗി, നീയൊരു പക്ഷപാതം കാണിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ വാക്കുകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.
അഹം ശിവാത്മികാ മൂഢ ശിവോ നിത്യം മയി സ്ഥിതഃ ൩൪.
മൂഢനേ, ഞാൻ ശിവാത്മികയാണ്; ശിവൻ എപ്പോഴും എന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ശ്രുതം ച വാക്യം ശുഭദം പാര്വത്യാ ഭൃംഗിണാ തദാ ൩൪.
അപ്പോൾ, പാർവതിയും ഭൃംഗിയും ആ മംഗളകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു.
പുതുര്യജ്ഞേ ച ദക്ഷസ്യ ശിവനിംദാ ത്വയാ ശ്രുതാ ൩൪.
മകനേ, ദക്ഷന്റെ യജ്ഞത്തിൽ ശിവനെ അപമാനിച്ച വാക്കുകൾ നീ കേട്ടിരുന്നു.
തത്ക്ഷണാദേവ നന്വംഗി ഹ്യധുനാ കിം കൃതം ത്വയാ ൩൪.൧൦൬ കഥം വാ പര്വതശ്രേഷ്ഠാജ്ജാതാ സേ വരവര്ണിനി ൩൪.
അന്നേ ആ നിമിഷം മുതൽ നീ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയൂ, മനോഹരവദനേ, നീ എങ്ങനെ ഈ പർവതശ്രേഷ്ഠനിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു?
സപ്രേമാ ച ശിവേ ഭക്തിസ്തവ നാസ്തീഹ സംപ്രാതമ് ൩൪.
ഇപ്പോൾ, ശിവനോടുള്ള സ്നേഹഭക്തി നിനക്കില്ല.
ശിവാത്പരതരം നാന്യത്ത്രിഷു ലോകേഷു വിദ്യതേ ൩൪.
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ശിവനേക്കാൾ ഉന്നതൻ ആരുമില്ല.
ഭക്താസി ത്വം മഹാദേവി മഹാഭാഗ്യവതാം വരേ ൩൪.
നീ മഹാദേവിയാണു, മഹാഭാഗ്യശാലികളിൽ ഏറ്റവും മുൻപിലുള്ള ഭക്ത.
ശിവോ വരേണ്യഃ സര്വേശോ നാന്യഥാ കര്തുമര്ഹസി ൩൪.
സകലത്തിന്റെയും അധിപനായ ശിവനെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കേണ്ടത്; നീ അതിന് വിരുദ്ധമായി ചെയ്യരുത്.
രേ ഭൃംഗിന്മൌനമാലംബ്യ സ്ഥിരോ ഭവാഥ വാ വ്രജ ൩൪.
ഭൃംഗി, നീ മൗനം പാലിച്ച് അചഞ്ചലനായി ഇരിക്ക, അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്ന് പോക.
തപസാ കേന ചാനീതഃ കയാ ചാപി ശിവോ ഹ്യയമ് ൩൪.
ശിവനെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് ആരുടെ തപസ്സും ആരാണ് എന്ന് പറയൂ.
കോഽസി ത്വം കേന യുക്തോഽസി കസ്മാച്ച ബഹു ഭാഷസേ ൩൪.
നീ ആരാണ്? എങ്ങനെ ഈ ശക്തി ലഭിച്ചു? ഇത്രയും സംസാരിക്കുന്നതെന്തിന്?
ഭൃംഗിണോക്താ തിരസ്കൃത്യ തദാ ശാപം ദദൌ സതീ ൩൪.
ഭൃംഗിയുടെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച്, സതീ അപ്പോൾ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു.
ഏവമുക്ത്വാ തദാ ദേവീ പാര്വതീ ശംകരപ്രിയാ ൩൪.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ശങ്കരന്റെ പ്രിയയായ പാർവതി ദേവി—
കര ഗൃഹ്യ ച തന്വംഗീ ഭുജംഗം വാസുകിം തഥാ ൩൪.
തന്റെ കൈകൊണ്ട് സുന്ദരവദനിയായവളെയും, വാസുകി എന്ന പാമ്പിനെയും പിടിച്ചു.
ശംഭോര്ജഗ്രാഹ കുപിതാ ഭൂഷണാനി ത്വരാന്വിതാ ൩൪.
കോപത്തോടെ, പാർവതി ശീഘ്രം ശംഭുവിന്റെ അലങ്കാരങ്ങൾ പിടിച്ചു.
കംബലാശ്വതരൌ നാഗൌ മഹേശകൃതഭൂഷണൌ ൩൪.
കംബലനും അശ്വതരനും എന്ന ആനകളെ മഹേശ്വരൻ അലങ്കരിച്ചു.
കൌപീനാച്ഛാ ദനം തസ്യാ ച്ഛലോക്ത്യാ ച പ്രഹസ്യ വൈ ൩൪.
അവൻ കച്ചുമാത്രം ധരിച്ച്, അവളുടെ കളിയാക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഭിക്ഷ നൽകി.
പരാങ്ഗമുഖാശ്ച സംജാതാ ഭൃങ്ഗീ ചൈവ മഹാതപാഃ ൩൪.
അവരൊക്കെയും മുഖം തിരിച്ചു; മഹാതപസ്വിയായ ഭൃംഗിയും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ഗണാസ്തേ ദുഃഖിനോഽഭവന് ൩൪.
ഇവരും മറ്റു പല ഗണങ്ങളും ദുഃഖിതരായി.
ഉവാച വാക്യം രുഷിതഃ പാര്വതീം പ്രതി ശംകരഃ॥ ൩൪.
ശങ്കരൻ കോപത്തോടെ പാർവതിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഉപഹാസം പ്രകുര്വംതി സര്വേ ഹി ഋഷയോ ഭൃശമ് ൩൪.
എല്ലാ ഋഷികളും വളരെ അധികം പരിഹാസം ചെയ്യുന്നു.
ഉപഹാസപരാഃ സര്വേ കിം ത്വയാദ്യ കൃതം ശുഭേ ൩൪.
എല്ലാവരും പരിഹാസത്തിൽ മാത്രം താൽപര്യമുണ്ട്; ശുഭേ, നീ ഇന്ന് എന്താണ് ചെയ്തത്?
ത്വയാ ജിതോ ഹ്യഹം സുഭ്രു യദി ജാനാസി തത്ത്വതഃ ദേഹി കൌപീ നാമാത്രം മേ നാന്യഥാ കര്തുമര്ഹസി॥ ൩൪.
സുന്ദരഭ്രുവളേ, നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, നീ എന്നെ ജയിച്ചു; എനിക്കിവിടെ കച്ചുമാത്രം തരിക, വേറൊന്നും ചെയ്യരുത്.
ഏവമുക്താ സതീ തേന ശംഭുനാ യോഗിനാ തദാ ൩൪.
അങ്ങനെ യോഗിയായ ശംഭു പറഞ്ഞപ്പോൾ, സതിയും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.
കിം കൌപീനേന തേ കാര്യം മുനിനാ ഭാവിതാത്മനാ ൩൪.
ഭാവിതന്മയുള്ള മുനിവേ, നിന്നെന്തിനാണ് കച്ചിന്റെ ആവശ്യം?
ഭിക്ഷാടനമിഷേണൈവ ഋഷിപത്ന്യോ വിരോഹിതാഃ ൩൪.
ഭിക്ഷാടനത്തിന്റെ പേരിൽ, ഋഷipat്നികളുടെ ഭാര്യമാർ അകന്നു പോയി.
കൌപീനം പതിതം തത്ര മുനിഭിര്നാന്യഥോദിതമ് ൩൪.
അവിടെ കച്ചു വീണിരുന്നു, മുനികൾ മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.