ഏകദാ പൂജമാനം തം ശംകരം പരമാര്ഥദമ് ൩൨.
ഒരു ദിവസം, അവൻ പരമാർത്ഥം നൽകുന്ന ശങ്കരനെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ—
വചനാച്ചിത്രഗുപ്തസ്യ ശ്വേത ആനീയതാമിതി ൩൨.
ചിത്രഗുപ്തന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, 'ശ്വേതനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക' എന്ന് പറഞ്ഞു.
രാജാനം നേതുകാമാസ്തേ പാശഹസ്താ മഹാഭയാഃ ൩൨.
ഭയാനകമായ പാശം കൈവശമുള്ളവർ ആ രാജാവിനെ പിടിക്കാനാഗ്രഹിച്ചു.
ന ചക്രിരേ തദാ ദൂതാ ആജ്ഞാം ധര്മസ്യ ചൈവ ഹി ൩൨.
അന്നത്തെ സമയത്ത് ദൂതന്മാർ ധർമ്മന്റെ ആജ്ഞ പാലിച്ചില്ല.
ഉദ്ധൃത്യ ദംഡം സഹസാ നേതുകാമസ്തദാ നൃപമ് ൩൨.
അപ്പോൾ അവർ ദണ്ഡം ഉയർത്തി, രാജാവിനെ പിടിക്കാനായി മുന്നോട്ട് വന്നു.
ശിവഭക്തിയുതം ശാംതം കേവലം ജ്ഞാനസംയുതമ് ൩൨.
എന്നാൽ അവൻ ശിവഭക്തിയോടെ, ശാന്തനായി, ജ്ഞാനത്തിൽ മാത്രം നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ചിത്രസ്ഥോ ഹ്യഭവത്സ്ദ്യഃ പ്രേതരാജോഽതിവിഹ്വലഃ ൩൨.
അന്നേരം ചിത്രഗുപ്തന്റെ അടുത്തിരുന്ന പ്രേതരാജാവ് അത്യന്തം ഉത്കണ്ഠയോടെ ആയിരുന്നു.
ആഗതസ്തത്ക്ഷണാദേവ നൃപം പ്രതി രുഷാന്വിതഃ ൩൨.
അവൻ ഉടൻ തന്നെ രാജാവിനോടു കോപത്തോടെ അവിടെ എത്തി.
താവത്തം ദദൃശേ സോഽപി സ്ഥിതം ദ്വാരി ഭയാവൃതമ് ൩൨.
അപ്പോൾ അവൻ ഭയത്തോടെ വാതിലിൽ നിന്നു നിൽക്കുന്ന രാജാവിനെ കണ്ടു.
കസ്മാത്ത്വയാ ധരമരാജ നോ നീതോഽയം നൃപോ മഹാന് ൩൨.
'ധർമ്മരാജാ, ഈ മഹാരാജാവിനെ നീ കൊണ്ടുവരാതിരുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്?' എന്നു ചോദിച്ചു.
കാലാത്യയോ ന കര്ത്തവ്യോ വചനാന്മമ സുവ്രത ൩൨.
സുശീലനേ, എന്റെ കല്പനപ്രകാരം കാലം നീട്ടിക്കൂടാ.
തവാജ്ഞാം ച കരിഷ്യാമി നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ൩൨.
നിന്റെ ആജ്ഞ ഞാൻ നിർവഹിക്കും; ഇതിൽ കൂടുതൽ ആലോചന ആവശ്യമില്ല.
ചിത്രസ്ഥാ ഇവ തിഷ്ഠാമ ഭയാദ്ദേവസ്യ ശൂലിനഃ രാജാനം ഹംതുമാരേഭേ ത്വരിതഃ ഖഡ്ഗമാദദേ॥ ൩൨.
ശൂലധാരിയായ ദേവനോടുള്ള ഭയത്തിൽ ഞങ്ങൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ കല്ലുപോലെ നിന്നു; രാജാവിനെ കൊല്ലാൻ അവൻ വേഗത്തിൽ വാൾ എടുത്തു.
ത്രിഗുണാഷ്ടാക്രസംകാശം പ്രവിവേശ ശിവാലയമ് സ്വഭക്തം ഹംതുകാമോസൌ ശ്വേതരാജാനമുത്തമമ്॥ ൩൨.
മൂന്നു ഗുണങ്ങളാലും എട്ട് രൂപങ്ങളാലും പ്രകാശിക്കുന്ന ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ കയറി, തന്റെ ഭക്തനായ ഉത്തമനായ ശ്വേതരാജാവിനെ കൊല്ലാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.
ധ്യാനസ്ഥിതം ചാത്മനി തം വിശുദ്ധജ്ഞാനപ്രദീപേന വിശുദ്ധചിത്തമ് ൩൨.
അവൻ ആത്മാവിൽ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ മനസ്സ് പാവനമായിരുന്നു.
ഏവംവിധം തം പ്രസമീക്ഷ്യ കാലം സംചിംത്യമാനം മനസാഽചലേന ൩൨.
അവനെ ഇങ്ങനെ, അചഞ്ചലമായ മനസ്സോടെ കാലത്തെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.
സദാശിവേന ദൃഷ്ടോഽസൌ കാലഃ കാലാംതകേന ച ൩൨.
അവനെ സദാശിവനും കാലാന്തകനായ കാലനും കണ്ടു.
നംദികേശ്വരമധ്യസ്ഥോ യാവദ്ദൃഷ്ടോ നിജാംതികേ ൩൨.
നന്ദികേശ്വരന്റെ നടുവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ അടുത്ത് കണ്ടു.
നിരീക്ഷിതസ്തൃതീയേന ചക്ഷുഷാ പരമേഷ്ഠിനാ ൩൨.
പരമേശ്വരൻ മൂന്നാം കണ്ണിലൂടെ അവനെ നിരീക്ഷിച്ചു.
ദദാഹ തം കാലമനേകവര്ണം വ്യാത്താനനം ഭീമബഹൂഗ്രരൂപമ് ൩൨.
നാനാ വർണങ്ങളുള്ള, വലിയ വായും ഭയാനകമായ രൂപവും ഉള്ള കാലനെ അവൻ ദഹിപ്പിച്ചു.
ദദര്ശിരേ ദേവഗണാഃ സമേതാഃ സയക്ഷഗംധര്വപിശാചഗുഹ്യകാഃ ൩൨.
യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, പിശാചുകൾ, ഗുഹ്യകന്മാർ എന്നിവരോടൊപ്പം ദേവഗണങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്ന് അതു കണ്ടു.
ജ്വാലാമാലാവൃതം കാലമീശ്വരസ്യാഗ്രതഃ സ്ഥിതമ് ൩൨.
അവർ അഗ്നിമാല്യം ധരിച്ച കാലനെ ഈശ്വരന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
പുനഃ പുനര്ദ്ദദര്ശാഥ ദഹ്യമാനം കൃശാനുനാ ൩൨.
അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും അഗ്നിയിൽ ദഹിക്കപ്പെടുന്നതായി അവർ കണ്ടു.
നമോ രുദ്രായ ശാംതായ സ്വജ്യോത്സ്നായാത്മവേധസേ ൩൨.
ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള, സ്വന്തം പ്രകാശം കൊണ്ട് ആത്മാവിനെ തുളയ്ക്കുന്ന രുദ്രനേ, നമസ്കാരം.
ത്രാതാ ത്വം ഹി ജഗന്നാഥ പിതാ മാതാ സുഹൃത്സഖാ ൩൨.
ലോകനാഥനേ, നീ രക്ഷകനാണ്; അച്ഛനും അമ്മയും സുഹൃത്തും കൂട്ടുകാരനും നീ തന്നെയാണ്.
കിം കൃതം ഹി ത്വയാ ശംഭോ കോഽസൌ ദഗ്ധോ മമാഗ്രതഃ ൩൨.
ശംഭോ, നീ എന്താണ് ചെയ്തതേ? എന്റെ മുന്നിൽ ദഹിച്ചിരിക്കുന്നവൻ ആരാണ്?
ഏവം പ്രാര്ഥയതസ്തസ്യ ശ്രുത്വാ ച പരിദേവനമ് ൩൨.
അവന്റെ പ്രാർത്ഥനയും വിലാപവും കേട്ടശേഷം,
മയാ ദഗ്ധോ ഹ്യയം കാലസ്തവാര്ഥേ ച തവാഗ്രതഃ ൩൨.
നിന്റെ കാരണത്താൽ, നിന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഈ കാലനെ ദഹിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഏവമുക്തസ്തദാ തേന ശംഭുനാ രാജസത്തമഃ ൩൨.
അപ്പോള് ശംഭുവിന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട രാജാവു അതിനോട് പ്രതികരിച്ചു.
കിമനേന കൃതം ശംഭോ അകൃത്യം വദ തത്ത്വതഃ ൩൨.
ഇവന് എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയൂ ശംഭോ, തെറ്റായതൊന്നും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കില് സത്യം പറഞ്ഞുതരൂ.