ബ്രഹ്മാദയഃ സുരഗണാഃ സുരസിദ്ധസംഘാസ്ത്വാം ദ്രഷ്ടുമേവ സുരവര്യ വിശേഷയംതി ൨൨.
ബ്രഹ്മാവും ദേവഗണങ്ങളും സിദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളും, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നിന്നെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.
തസ്മാത്ത്വയാ ഹി ദേവേശ ത്രാതവ്യാശ്ചാധുനാ സുരാഃ ൨൨.
അതിനാൽ ദേവാദിപതിയായ നീ ഇപ്പോൾ ദേവന്മാരെ രക്ഷിക്കണം.
ശനൈഃശനൈരുപരമച്ഛംഭുഃ പരമകോപനഃ ൨൨.
പിന്നീട് അത്യന്തം കോപം നിറഞ്ഞ ശംഭു പതിയെ ശാന്തനായി.
കസ്മാദ്യൂയം മഹാഭാഗാ ഹ്യാഗതാ മത്സമീപഗാഃ ൨൨.
മഹാഭാഗ്യശാലികളായ നിങ്ങൾ എനിക്ക് സമീപം എന്തിനാണ് വന്നത്?
തദാ ബ്രഹ്മാ ഹ്യുവാചേദം സുരകാര്യം മഹത്തരമ് ൨൨.
അപ്പോള് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ ഈ കര്മ്മം ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ്.
കഷ്ടാത്കഷ്ടതരം ദേവ തദ്വിജ്ഞപ്തുമിഹാഗതാഃ താരകോ ദേവശത്രുശ്ച നാന്യഥാ മമ ഭാഷിതമ്॥ ൨൨.
ദേവനേ, ഇതു വളരെ പ്രയാസകരമാണ്; അതിനേക്കാള് പ്രയാസം. ഞങ്ങള് നിങ്ങളെ അറിയിക്കാനാണ് ഇവിടെ വന്നത്. താരകനാണ് ദേവന്മാരുടെ ശത്രു; എന്റെ വാക്ക് മാറ്റം വരുത്താന് കഴിയില്ല.
തസ്മാത്ത്വയാ ഗിരിജാ ദേവ ശംഭോ ഗൃഹീതവ്യാ പാണിനാ ദക്ഷിണേന ൨൨.
അതിനാല്, ദേവ ശംഭോ, നീ ഗിരിജയെ വലതുകൈ കൊണ്ട് പിടിക്കണം.
ബ്രഹ്മണോ ഹി വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഹസന്നബ്രവീച്ഛിവഃ ൨൨.
ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം ശിവന് ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു.
തദാ സര്വേ സുരേന്ദ്രാശ്ച ഋഷയോ മുനയസ്തഥാ ൨൨.
അപ്പോള് എല്ലാ ദേവേന്ദ്രന്മാരും, ഋഷിമാരും, മുനിമാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മദനോ ഹി മയാ ദഗ്ധഃ സര്വേഷാം കാര്യസിദ്ധയേ ൨൨.
എല്ലാവരുടെയും ഉദ്ദേശം നിറവേറ്റാനായി മദനനെ ഞാന് ദഹിപ്പിച്ചു.
തദാനീമേവ ഭോ ദേവാഃ പാര്വതീ മദനം ച സാ ൨൨.
അന്നേരം തന്നെ, ദേവന്മാരേ, പാര്വതിയും മദനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഏവം വിമൃശ്യ ഭോ ദേവാഃ കാര്യാ കാര്യവിചാരണാ ൨൨.
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ദേവന്മാരേ, എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് പരിഗണിക്കണം എന്ന് നിങ്ങള് തീരുമാനിക്കണം.
യൂയം സര്വേ ച നിഷ്കാമാ മയാ നാസ്ത്യത്ര സംശയഃ ൨൨.
നിങ്ങളൊക്കെയും ആഗ്രഹമില്ലാത്തവരാണ്; ഇതില് എനിക്ക് ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
തപഃ പരമസംയുക്താഃ പാരയാമഃ സുദുഷ്കരമ് ൨൨.
പരമമായ തപസ്സോടെ ഞങ്ങള് അത്യന്തം ദുഷ്കരമായത് പൂര്ത്തിയാക്കി.
യൂയം സമാധിനാ തേന മദനേന ച വിസ്മൃതമ് ൨൨.
ആ സമാധാനത്തിലൂടെ നിങ്ങള് മദനനെ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു.
ക്രോധാദ്ഭവതി സംമോഹഃ സംമോഹാദ്ഭ്രമതേ മനഃ സര്വൈരേവ ച മംതവ്യം മദ്വാക്യം നാന്യഥാ ക്വചിത്॥ ൨൨.
കോപത്തില് നിന്ന് മോഹം ഉണ്ടാകുന്നു; മോഹത്തില് നിന്ന് മനസ്സ് വഴിതെറ്റുന്നു. എന്റെ വാക്ക് എല്ലാവരും മനസ്സിലാക്കണം; എവിടെയും ഇതിന് മാറ്റമില്ല.
ഏവം വിശ്രാവ്യ ഭഗവാന്സ ഹി ദേവോ വൃഷധ്വജഃ ൨൨.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹാത്മാവായ വൃഷധ്വജന് ദേവന് പ്രസ്താവിച്ചു.
തൂഷ്ണീംഭൂതോഽഭവച്ഛംഭുര്ധ്യാനമാശ്രിത്യ വൈ പുനഃ ൨൨.
ശംഭു മിണ്ടാതായി, വീണ്ടും ധ്യാനത്തില് പ്രവേശിച്ചു.
ധ്യാനാസ്ഥിതം ച തം ദൃഷ്ട്വാ നന്ദൌ സര്വാന്വിസൃജ്യ താന് ൨൨.
അവനെ ധ്യാനത്തില് ആഴപ്പെട്ടതായി കണ്ടു, നന്ദി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരെ വിട്ടയച്ചു.
യതാഗതേന മാര്ഗേണ ഗച്ഛധ്വം മാ വിലംബിതമ് ൨൨.
നിങ്ങള് വന്ന വഴിയേ തിരിച്ച് പോവൂ; വൈകരുത്.
ഗതേഷു തേഷു സര്വേഷു സമാധിസ്ഥോഽഭവദ്ഭവഃ ൨൨.
അവരൊക്കെ പോയശേഷം ഭവന് സമാധിയില് നിലനിന്നു.
പരാത്പരതരം സ്വച്ഛം നിര്മലം നിരവഗ്രഹമ് ൨൨.
അവന് പരമമായതിലും അതീതമായതില്, ശുദ്ധമായതിലും നിര്മലമായതിലും, തടസ്സമില്ലാത്തതിലും നിലകൊണ്ടു.
ഭാനുര്നഭാത്യഗ്നിരഥോ ശശീ വാ ന ജ്യോതിരേവം ന ച മാരുതോ ന ഹി ൨൨.
സൂര്യനും അഗ്നിയും ചന്ദ്രനും പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; അങ്ങനെ വെളിച്ചവും കാറ്റും അവിടെ ഇല്ല.
അനിര്ദ്ദേശ്യ മചിന്ത്യം ച നിര്വികാരം നിരാമയമ് ൨൨.
അത് വിവരണം ചെയ്യാനാവാത്തതും, ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതും, മാറ്റമില്ലാത്തതും, ദുഃഖരഹിതവുമാണ്.
ശബ്ദാതീനം നിര്ഗുണം നിര്വികാരം സത്താമാത്രം ജ്ഞാനഗമ്യം ത്വഗമ്യമ് ൨൨.
ശബ്ദത്തിന് അതീതമായത്, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തത്, മാറ്റമില്ലാത്തത്, ശുദ്ധമായ സത്ത, അറിവിലൂടെ മാത്രം അറിയാവുന്നത്, എങ്കിലും എളുപ്പം ലഭിക്കാത്തതും.
തദ്വസ്തുഭൂതോ ഭഗവാന്സ ഈശ്വരഃ പിനാകപാണിര്ഭഗവാന്വൃധ്വജഃ ൨൨.
അത്തരം സത്യം തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ, ഇശ്വരൻ, പിനാകം കൈവശമുള്ളവൻ, വൃഷഭധ്വജൻ.
ഗിരിജാ ഹി തദാ ദേവീ തതാപ പരമം തപഃ ൨൨.
അപ്പോൾ ഗിരിജാ ദേവി പരമമായ തപസ്സ് ആചരിച്ചു.
വിജിത്യ തപസാ ദേവീ പാര്വതീ പരമേണ ഹി ൨൨.
പരമമായ തപസ്സിലൂടെ ദേവിയായ പാർവതി ജയിച്ചു.
യദാ ജിതസ്തയാ ദേവ്യാ തപസാ വൃഷഭധ്വജഃ ൨൨.
ദേവിയുടെ തപസ്സിനാൽ വൃഷഭധ്വജൻ ജയിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ,
ജഗാമ ത്വരിതേനൈവ ദേവദേവഃ പിനാകധൃക് ൨൨.
ദേവദേവൻ, പിനാകം കൈവശമുള്ളവൻ, അതിവേഗം അവിടെ എത്തി.