തദോവാച രുഷാവിഷ്ടോ ദേവാന്പ്രതി മഹേശ്വരഃ ൨൧.
അതിനുശേഷം, മഹേശ്വരൻ കോപത്തോടെ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
യദാഃകാമം പുരസ്കൃത്യ സര്വേ ദേവാഃ സവാസവാഃ ൨൧.
എപ്പോഴെങ്കിലും ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് കാമത്തിന്റെ ബാധയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ—
കാമോ ഹി നരകായൈവ സര്വേഷാം പ്രാണിനാം ധ്രുവമ് ൨൧.
കാമം എല്ലാ ജീവികൾക്കും നിർബന്ധമായും നരകത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.
താരകോഽപി ദുരാചാരോ നിഷ്കാമോഽദ്യ ഭവിഷ്യതി ൨൧.
താരകനും ദുഷ്ടനായിട്ടും ഇന്നുമുതൽ കാമമില്ലാത്തവനാകും.
തസ്മാത്കാമോ മയാ ദഗ്ധഃ സര്വേഷാം ശാംതിഹേതവേ ൨൧.
അതിനാൽ, എല്ലാവർക്കും ശാന്തിക്കായി ഞാൻ കാമനെ ദഹിപ്പിച്ചു.
അന്യൈഃ പ്രാണിഭിരേവാത്ര തപസേ ധീയതാം മനഃ ൨൧.
മറ്റുള്ള ജീവികൾ ഇവിടെ തപസ്സിലേക്കാണ് മനസ്സ് തിരിയേണ്ടത്.
തസ്മാദേനം പാപിനം ദുഃഖമൂലം ന ജീവയിഷ്യാമി സുരാഃ പ്രതീക്ഷ്യതാമ് ൨൧.
അതിനാൽ, ഈ പാപിയെ, ദു:ഖത്തിന്റെ മൂലമായവനെ, ഞാൻ ജീവിക്കാനിടയാക്കില്ല; ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുക.
ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ശംഭുനാ പരമേഷ്ഠിനാ ൨൧.
അപ്പോൾ പരമേശ്വരനായ ശംഭു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യദുക്തം ഭവതാ ശംഭോ പരം ശ്രേയസ്കരം ഹി നഃ ൨൧.
ശംഭുവേ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഞങ്ങൾക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമമായ അനുഗ്രഹമാണ്.
യഥാ സൃഷ്ടമിദം വിശ്വം കാമക്രോധസമന്വിതമ് ൨൧.
ഇങ്ങനെ, ഈ ലോകം ആഗ്രഹവും കോപവും നിറഞ്ഞതായാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്.
ധര്മാര്ഥകാമാമോക്ഷാശ്ച ചത്വാരോ ഹ്യേകരൂപതാമ് ൨൧.
നാലും — ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, ആനന്ദം, മോക്ഷം — ഒറ്റതായ സ്വഭാവം ഉള്ളവയാണ്.
കഥം ത്വയാ ഹി സംദഗ്ധഃ കാമോ ഹി ദുരതിക്രമഃ ൨൧.
പിന്നെ, ആഗ്രഹം അത്രയും കടുത്തതാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അവനെ ദഹിപ്പിച്ചു?
കാമേന ഹീയതേ വിശ്വം കാമേന പാല്യതേ ൨൧.
ലോകം ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ക്ഷയിക്കുന്നു; ആഗ്രഹം കൊണ്ടുതന്നെ അതു നിലനിൽക്കുന്നു.
യസ്മാത്ക്രോധോ ഭവത്യുഗ്രോ യേന ത്വം ച വശീകൃതഃ ൨൧.
കോപം അത്യന്തം ഭയങ്കരമാവുന്നു; അതിനാൽ നിങ്ങൾക്കും അതിന്റെ പിടിയിലാവാം.
ത്വയാ സംപാദിതോ ദേവ മദനോ ഹി മഹാബലഃ ൨൧.
ദേവനേ, മഹാശക്തിയുള്ള മദനനെ നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് കീഴടക്കിയത്.
ഋഷിഭിശ്ചൈവമുക്തോഽപി ദ്വിഗുണം രൂപമാസ്ഥിതഃ ൨൧.
മഹർഷിമാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, അവൻ ഇരട്ടമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
മുനിഭിശ്ചാരണൈഃ സിദ്ധൈര്ഗണൈശ്ചാപി സദാശിവഃ ൨൧.
മഹർഷിമാർ, ചാരണന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗണങ്ങൾ — ഇവരാൽ സദാശിവൻ
മദനം ച തഥാ ദഗ്ധ്വാ ത്യക്ത്വാ തം പര്വതം രുഷാ ൨൧.
ഇങ്ങനെ മദനനെ ദഹിപ്പിച്ച്, കോപത്തോടെ ആ പർവ്വതം ഉപേക്ഷിച്ചു.
തിരോധാനഗതം ദേവീ വീക്ഷ്യ ദഗ്ധം ച മന്മഥമ് ൨൧.
ദേവി, മദനൻ ദഹിച്ചുപോയതും താനെ മറഞ്ഞുപോയതും കണ്ടു.
തഥൈവ ദഗ്ധം മദനം വിലോക്യ രത്യാ വിലാപം ച തദാ മനസ്വിനീ ൨൧.
അങ്ങനെ, മദനൻ ദഹിച്ചുപോയതും കണ്ടു, മനസ്സുള്ള രതി ദുഃഖിച്ചു.
ഏവം വിമൃശ്യ സുചിരം ഗിരിജാ തദാനീം സംമോഹമാപ ച സതീ ഹി തഥാ ബഭാഷേ ൨൧.
ഇങ്ങനെ ദീർഘം ചിന്തിച്ച ശേഷം, ഗിരിജാ ആശങ്കയിൽ ആകുകയും സതീ ഇങ്ങനെ പറയുകയും ചെയ്തു.
മാ വിഷാദം കുരു സഖി മദനം ജീവയാമ്യഹമ് ൨൧.
സഖി, ദു:ഖിക്കേണ്ട; ഞാൻ മദനനെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കും.
ഹരം രുദ്രം വിരുപാക്ഷം ദേവദേവം ജഗദ്ഗുരുമ് ൨൧.
ഹരൻ, രുദ്രൻ, വിരൂപാക്ഷൻ, ദേവദേവൻ, ലോകഗുരു,
ഏവമ ശ്വാസ്യ താം സാധ്വീ ഗിരിജാം രതിരംജസാ ൨൧.
അങ്ങനെ, ഗുണമുള്ള ഗിരിജയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, രതി സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മദനോ യത്ര ദഗ്ധശ്ച രുദ്രേണ പരമാത്മനാ ൨൧.
മദനൻ പരമാത്മാവായ രുദ്രനാൽ ഇവിടെ ദഹിക്കപ്പെട്ടു.
ഉവാച ഗത്വാ സഹസാ ഭാമിനീം രതിമംതികേ ൨൧.
അവൻ വേഗത്തിൽ പോയി രതിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഭാമിനിയോട് സംസാരിച്ചു.
തരുണീ രൂപസംപന്നാ സൌഭാഗ്യേന പരേണ ഹി ഉവാച വാക്യം മധുരം കിംചിന്നിഷ്ഠുരമേവ ച॥ ൨൧.
അവൾ യുവതിയും, അത്യന്തം സുന്ദരിയും ഭാഗ്യശാലിയുമായിരുന്നു. അവൾ ചിലത് മധുരമായും കുറെ കടുപ്പത്തോടെയും വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
നാരദോഽസി മയാ ജ്ഞാതഃ കുമാരസ്ത്വം ന സംശയഃ ൨൧.
നീ നാരദൻ ആണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; നീ കുമാരൻ തന്നെയാണ്, അതിൽ സംശയമില്ല.
യഥാഗതേന മാര്ഗേണ ഗച്ഛ ത്വം മാ വിലംബിതമ് ൨൧.
നീ വന്ന വഴിയേ തന്നെ തിരിച്ചു പോവുക; വൈകരുത്.
പരസ്ത്രീകാമുകാഃ ക്ഷുദ്രാ വിടാ വ്യസനിനശ്ച യേ ൨൧.
മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും, ചുരുങ്ങിയ മനസ്സുള്ളവരും, വഞ്ചകരും, ദുർബലതകളിൽ കുടുങ്ങിയവരും—