ചക്രീകൃതധനുഃ സജ്ജം ചക്രേ ബേദ്ധും സദാശിവമ് താവദ്ദൃഷ്ടോ മഹേശേന സരോഷേണ തദാ ദ്വിജാഃ॥ ൨൧.
അവൻ വില്ല് വലിച്ചു, സദാശിവനെ ആക്രമിക്കാൻ തയ്യാറായി നിന്നപ്പോൾ, അതേ സമയം, മഹേശ്വരൻ കോപത്തോടെ അവനെ കണ്ടു.
നിരീക്ഷിതസ്തൃതീയേന ചക്ഷുഷാ പരമേണ ഹി ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദ്ദേവാനാം തത്ര പശ്യതാമ്॥ ൨൧.
പരമമായ മൂന്നാം കണ്ണുകൊണ്ട് അവനെ മഹേശ്വരൻ നോക്കി; ദേവന്മാർ കാണുമ്പോൾ അവിടെ വലിയ ആക്രന്ദം ഉയർന്നു.
ദേവദേവ മഹാദേവ ദേവാനാം വരദോ ഭവ ൨൧.
ദേവദേവനേ, മഹാദേവനേ, ദേവന്മാർക്ക് ഒരു വരം നൽകണമേ.
വൃഥാ ത്വയാഥ ദഗ്ധോഽസൌ മദനോ ഹി മഹാപ്രഭഃ॥ ൨൧.
അവിടുത്തെ പ്രകാശമുള്ള മദനൻ വെറുതെ തന്നെയാണ് ദഹിച്ചുപോയത്.
ത്വയാ ഹി കാര്യം ജഗദേകബംധോ കാര്യം സുരാണാം പരമേണ വര്ചസാ ൨൧.
ലോകത്തിന് ഏകാശ്രയമായത് നിങ്ങളാണ്; ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പരമശക്തിയാൽ പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതാണ്.
താരകേണ മഹാദേവ ദേവാഃ സംപീഡിതാ ഭൃശമ് ൨൧.
താരകനാൽ ദേവന്മാർ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിലായി, മഹാദേവനേ.
വരയസ്വ മഹാഭാഗ ദേവാകാര്യേ ഭവ ക്ഷമഃ ൨൧.
മഹാഭാഗവാനേ, ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; ദേവകാര്യത്തിൽ ദയയുള്ളവനാകൂ.
കാലകൂടാച്ച നൂനം ഹി രക്ഷിതാഃ സ്മോ ന ചാന്യഥാ ൨൧.
കാലകൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ രക്ഷപെട്ടത് തീർച്ച, അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.
മദനോയം സമായാതഃ സുരാണാം കാര്യസിദ്ധയേ ൨൧.
ദേവന്മാരുടെ കാര്യസിദ്ധിക്കായി ഈ മദനൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
വിനാ തേന ജഗത്സര്വം നാശമേഷ്യതി ശംകര ൨൧.
അവനെ ഇല്ലാതെ, ശംകരനേ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ നശിച്ചുപോകും.
തദോവാച രുഷാവിഷ്ടോ ദേവാന്പ്രതി മഹേശ്വരഃ ൨൧.
അതിനുശേഷം, മഹേശ്വരൻ കോപത്തോടെ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
യദാഃകാമം പുരസ്കൃത്യ സര്വേ ദേവാഃ സവാസവാഃ ൨൧.
എപ്പോഴെങ്കിലും ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് കാമത്തിന്റെ ബാധയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ—
കാമോ ഹി നരകായൈവ സര്വേഷാം പ്രാണിനാം ധ്രുവമ് ൨൧.
കാമം എല്ലാ ജീവികൾക്കും നിർബന്ധമായും നരകത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.
താരകോഽപി ദുരാചാരോ നിഷ്കാമോഽദ്യ ഭവിഷ്യതി ൨൧.
താരകനും ദുഷ്ടനായിട്ടും ഇന്നുമുതൽ കാമമില്ലാത്തവനാകും.
തസ്മാത്കാമോ മയാ ദഗ്ധഃ സര്വേഷാം ശാംതിഹേതവേ ൨൧.
അതിനാൽ, എല്ലാവർക്കും ശാന്തിക്കായി ഞാൻ കാമനെ ദഹിപ്പിച്ചു.
അന്യൈഃ പ്രാണിഭിരേവാത്ര തപസേ ധീയതാം മനഃ ൨൧.
മറ്റുള്ള ജീവികൾ ഇവിടെ തപസ്സിലേക്കാണ് മനസ്സ് തിരിയേണ്ടത്.
തസ്മാദേനം പാപിനം ദുഃഖമൂലം ന ജീവയിഷ്യാമി സുരാഃ പ്രതീക്ഷ്യതാമ് ൨൧.
അതിനാൽ, ഈ പാപിയെ, ദു:ഖത്തിന്റെ മൂലമായവനെ, ഞാൻ ജീവിക്കാനിടയാക്കില്ല; ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുക.
ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ശംഭുനാ പരമേഷ്ഠിനാ ൨൧.
അപ്പോൾ പരമേശ്വരനായ ശംഭു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യദുക്തം ഭവതാ ശംഭോ പരം ശ്രേയസ്കരം ഹി നഃ ൨൧.
ശംഭുവേ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഞങ്ങൾക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമമായ അനുഗ്രഹമാണ്.
യഥാ സൃഷ്ടമിദം വിശ്വം കാമക്രോധസമന്വിതമ് ൨൧.
ഇങ്ങനെ, ഈ ലോകം ആഗ്രഹവും കോപവും നിറഞ്ഞതായാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്.
ധര്മാര്ഥകാമാമോക്ഷാശ്ച ചത്വാരോ ഹ്യേകരൂപതാമ് ൨൧.
നാലും — ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, ആനന്ദം, മോക്ഷം — ഒറ്റതായ സ്വഭാവം ഉള്ളവയാണ്.
കഥം ത്വയാ ഹി സംദഗ്ധഃ കാമോ ഹി ദുരതിക്രമഃ ൨൧.
പിന്നെ, ആഗ്രഹം അത്രയും കടുത്തതാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അവനെ ദഹിപ്പിച്ചു?
കാമേന ഹീയതേ വിശ്വം കാമേന പാല്യതേ ൨൧.
ലോകം ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ക്ഷയിക്കുന്നു; ആഗ്രഹം കൊണ്ടുതന്നെ അതു നിലനിൽക്കുന്നു.
യസ്മാത്ക്രോധോ ഭവത്യുഗ്രോ യേന ത്വം ച വശീകൃതഃ ൨൧.
കോപം അത്യന്തം ഭയങ്കരമാവുന്നു; അതിനാൽ നിങ്ങൾക്കും അതിന്റെ പിടിയിലാവാം.
ത്വയാ സംപാദിതോ ദേവ മദനോ ഹി മഹാബലഃ ൨൧.
ദേവനേ, മഹാശക്തിയുള്ള മദനനെ നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് കീഴടക്കിയത്.
ഋഷിഭിശ്ചൈവമുക്തോഽപി ദ്വിഗുണം രൂപമാസ്ഥിതഃ ൨൧.
മഹർഷിമാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, അവൻ ഇരട്ടമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
മുനിഭിശ്ചാരണൈഃ സിദ്ധൈര്ഗണൈശ്ചാപി സദാശിവഃ ൨൧.
മഹർഷിമാർ, ചാരണന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗണങ്ങൾ — ഇവരാൽ സദാശിവൻ
മദനം ച തഥാ ദഗ്ധ്വാ ത്യക്ത്വാ തം പര്വതം രുഷാ ൨൧.
ഇങ്ങനെ മദനനെ ദഹിപ്പിച്ച്, കോപത്തോടെ ആ പർവ്വതം ഉപേക്ഷിച്ചു.
തിരോധാനഗതം ദേവീ വീക്ഷ്യ ദഗ്ധം ച മന്മഥമ് ൨൧.
ദേവി, മദനൻ ദഹിച്ചുപോയതും താനെ മറഞ്ഞുപോയതും കണ്ടു.
തഥൈവ ദഗ്ധം മദനം വിലോക്യ രത്യാ വിലാപം ച തദാ മനസ്വിനീ ൨൧.
അങ്ങനെ, മദനൻ ദഹിച്ചുപോയതും കണ്ടു, മനസ്സുള്ള രതി ദുഃഖിച്ചു.