ദുരാസദം ദീപ്തിമതാം വരിഷ്ഠം മഹേശമുഗ്രം സഹ മാധവേന സഖീജനൈഃ സംവൃതാ പൂജനാര്ഥം സദാശിവം മംഗലം മംഗലാനാമ്॥ ൨൧.
സഹജമായി സമീപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള, പ്രകാശവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹേശ്വരൻ, മാധവനോടൊപ്പം സഖിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സദാശിവനെ ആരാധിക്കാൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സദാശിവൻ എല്ലാ മംഗളങ്ങളിലുമുള്ള ഏറ്റവും മംഗളമാണ്.
കനകകുസുമമാലാം സംദധേ നീലകംഠേ സിതകിരണമനോജ്ഞാദുര്ല്ലഭാ സാ തദാനീമ് ൨൧.
അവൾ നീലകണ്ഠന്റെ മേൽ പൊന്നിൻപൂമാല അണിയിച്ചു; ആ സമയത്ത് അതു ചന്ദ്രപ്രകാശംപോലെ മനോഹരവും അപൂർവവുമായിരുന്നു.
താവദ്വിദ്ധഃ ശരേണൈവ മോഹനാഖ്യേന ചത്വരാത് ദദര്ശ ഗിരിജാം ദേവോബ്ധിര്യഥാ ശശിനഃ കലാമ്॥ ൨൧.
അപ്പോൾ മോഹനമെന്ന അമ്പിൽ തൊടപ്പെട്ട്, ദേവൻ ഗിരിജയെ സമുദ്രം ചന്ദ്രന്റെ കലയെ കാണുന്നതുപോലെ കണ്ടു.
ചാരുപ്രസന്നവദനാം ബിംബോഷ്ഠീം സസ്മിതേക്ഷണാമ് ൨൧.
അവളുടെ മുഖം മനോഹരവും പ്രസന്നവുമായിരുന്നു, ബിംബഫലത്തോടു സമമായ അധരങ്ങൾ, സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുകൾ.
ഗൌരീം പ്രസന്നമുദ്രാം ച വിശ്വമോഹനമോഹനാമ് ൨൧.
അവൻ ഗൗരിയെ കൃപയുള്ള ഭാവത്തിൽ, ലോകത്തെ മോഹിപ്പിക്കുന്നവനെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നവളായി കണ്ടു.
ഉത്പത്തിപാലനവിനാശകരീ ച യാ വൈ കൃത്വാഗ്രതഃ സത്ത്വരജസ്തമാംസി ൨൧.
സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, നാശം എന്നിവ ചെയ്യുന്നതും, സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങൾ മുന്നിൽ വെച്ചവളുമാണ് അവൾ.
താം നിരീക്ഷ്യ ഭവോ ദേവോ ഗിരിജാം ലോകപാവനീമ് വിസ്മയോത്ഫുല്ലനയനോ ബഭൂവ സഹസാ ശിവഃ॥ ൨൧.
ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഗിരിജയെ കണ്ടപ്പോൾ, ഭവദേവൻ അതിശയത്തോടെ കണ്ണുകൾ വീർപ്പിച്ചു.
ഏവം വിലോകമാനോഽസൌ ദേവദേവോ ജഗത്പതിഃ ൨൧.
ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ദേവദേവനും ലോകപതിയും അവളെ നിരീക്ഷിച്ചു.
അനയാ മോഹിതഃ കസ്മാത്തപഃസ്ഥോഽഹം നിരാമയഃ ൨൧.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ തപസ്സിൽ സ്ഥിരനായി, രോഗങ്ങളൊന്നുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, അവളാൽ ഇങ്ങനെ ഭ്രമിക്കപ്പെട്ടത്?
തതോ വ്യലോകയച്ഛംഭുര്ദ്ദിക്ഷു സര്വാസു സാദരമ് ൨൧.
അതിനുശേഷം ശംഭു എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ആദരപൂർവ്വം നോക്കി.
ചക്രീകൃതധനുഃ സജ്ജം ചക്രേ ബേദ്ധും സദാശിവമ് താവദ്ദൃഷ്ടോ മഹേശേന സരോഷേണ തദാ ദ്വിജാഃ॥ ൨൧.
അവൻ വില്ല് വലിച്ചു, സദാശിവനെ ആക്രമിക്കാൻ തയ്യാറായി നിന്നപ്പോൾ, അതേ സമയം, മഹേശ്വരൻ കോപത്തോടെ അവനെ കണ്ടു.
നിരീക്ഷിതസ്തൃതീയേന ചക്ഷുഷാ പരമേണ ഹി ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദ്ദേവാനാം തത്ര പശ്യതാമ്॥ ൨൧.
പരമമായ മൂന്നാം കണ്ണുകൊണ്ട് അവനെ മഹേശ്വരൻ നോക്കി; ദേവന്മാർ കാണുമ്പോൾ അവിടെ വലിയ ആക്രന്ദം ഉയർന്നു.
ദേവദേവ മഹാദേവ ദേവാനാം വരദോ ഭവ ൨൧.
ദേവദേവനേ, മഹാദേവനേ, ദേവന്മാർക്ക് ഒരു വരം നൽകണമേ.
വൃഥാ ത്വയാഥ ദഗ്ധോഽസൌ മദനോ ഹി മഹാപ്രഭഃ॥ ൨൧.
അവിടുത്തെ പ്രകാശമുള്ള മദനൻ വെറുതെ തന്നെയാണ് ദഹിച്ചുപോയത്.
ത്വയാ ഹി കാര്യം ജഗദേകബംധോ കാര്യം സുരാണാം പരമേണ വര്ചസാ ൨൧.
ലോകത്തിന് ഏകാശ്രയമായത് നിങ്ങളാണ്; ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പരമശക്തിയാൽ പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതാണ്.
താരകേണ മഹാദേവ ദേവാഃ സംപീഡിതാ ഭൃശമ് ൨൧.
താരകനാൽ ദേവന്മാർ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിലായി, മഹാദേവനേ.
വരയസ്വ മഹാഭാഗ ദേവാകാര്യേ ഭവ ക്ഷമഃ ൨൧.
മഹാഭാഗവാനേ, ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; ദേവകാര്യത്തിൽ ദയയുള്ളവനാകൂ.
കാലകൂടാച്ച നൂനം ഹി രക്ഷിതാഃ സ്മോ ന ചാന്യഥാ ൨൧.
കാലകൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ രക്ഷപെട്ടത് തീർച്ച, അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.
മദനോയം സമായാതഃ സുരാണാം കാര്യസിദ്ധയേ ൨൧.
ദേവന്മാരുടെ കാര്യസിദ്ധിക്കായി ഈ മദനൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
വിനാ തേന ജഗത്സര്വം നാശമേഷ്യതി ശംകര ൨൧.
അവനെ ഇല്ലാതെ, ശംകരനേ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ നശിച്ചുപോകും.
തദോവാച രുഷാവിഷ്ടോ ദേവാന്പ്രതി മഹേശ്വരഃ ൨൧.
അതിനുശേഷം, മഹേശ്വരൻ കോപത്തോടെ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
യദാഃകാമം പുരസ്കൃത്യ സര്വേ ദേവാഃ സവാസവാഃ ൨൧.
എപ്പോഴെങ്കിലും ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് കാമത്തിന്റെ ബാധയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ—
കാമോ ഹി നരകായൈവ സര്വേഷാം പ്രാണിനാം ധ്രുവമ് ൨൧.
കാമം എല്ലാ ജീവികൾക്കും നിർബന്ധമായും നരകത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.
താരകോഽപി ദുരാചാരോ നിഷ്കാമോഽദ്യ ഭവിഷ്യതി ൨൧.
താരകനും ദുഷ്ടനായിട്ടും ഇന്നുമുതൽ കാമമില്ലാത്തവനാകും.
തസ്മാത്കാമോ മയാ ദഗ്ധഃ സര്വേഷാം ശാംതിഹേതവേ ൨൧.
അതിനാൽ, എല്ലാവർക്കും ശാന്തിക്കായി ഞാൻ കാമനെ ദഹിപ്പിച്ചു.
അന്യൈഃ പ്രാണിഭിരേവാത്ര തപസേ ധീയതാം മനഃ ൨൧.
മറ്റുള്ള ജീവികൾ ഇവിടെ തപസ്സിലേക്കാണ് മനസ്സ് തിരിയേണ്ടത്.
തസ്മാദേനം പാപിനം ദുഃഖമൂലം ന ജീവയിഷ്യാമി സുരാഃ പ്രതീക്ഷ്യതാമ് ൨൧.
അതിനാൽ, ഈ പാപിയെ, ദു:ഖത്തിന്റെ മൂലമായവനെ, ഞാൻ ജീവിക്കാനിടയാക്കില്ല; ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുക.
ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ശംഭുനാ പരമേഷ്ഠിനാ ൨൧.
അപ്പോൾ പരമേശ്വരനായ ശംഭു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യദുക്തം ഭവതാ ശംഭോ പരം ശ്രേയസ്കരം ഹി നഃ ൨൧.
ശംഭുവേ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഞങ്ങൾക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമമായ അനുഗ്രഹമാണ്.
യഥാ സൃഷ്ടമിദം വിശ്വം കാമക്രോധസമന്വിതമ് ൨൧.
ഇങ്ങനെ, ഈ ലോകം ആഗ്രഹവും കോപവും നിറഞ്ഞതായാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്.