ത്രിശൂലമുഖഭിന്നാംഗരക്തധാരാസമുദ്ധതഃ
ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്രം കയറിയ അവന്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നു രക്തം ഒഴുകി.
അഥ ഖഡ്ഗേന തീക്ഷ്ണേന കര്തയിത്വാ ച തച്ഛിരഃ
ശേഷം, മൂർച്ചയുള്ള വാൾകൊണ്ട് അവളുടെ തല വെട്ടി മാറ്റി.
ദുര്ഗാം സിദ്ധാശ്ച ഗന്ധര്വാഃ പ്രശശംസുര്മഹര്ഷയഃ പ്രണതഃ പ്രാംജലിര്ദേവീം തുഷ്ടാവ വിബുധാധിപഃ
ദുർഗ്ഗയെ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, മഹർഷിമാർ എല്ലാം സ്തുതിച്ചു; ദേവതകളുടെ അധിപൻ കയ്യുകൂപ്പി ദേവിയെ വണങ്ങി പുകഴ്ത്തി.
ഭക്തിഃ ശ്രദ്ധാ ച ഭജതാം ശക്തിശ്ചാസി ത്വമംബികേ 1.3.1.11.
അമ്പികേ, നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു ഭക്തിയും വിശ്വാസവും ശക്തിയും നീ തന്നെയാണ്.
ഏകൈവ വിശ്വരൂപാ ത്വം നാമഭേദേര്നിഗദ്യസേ
നീ ഒരാളായിട്ടാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും പല പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നത്.
നിയുജ്യ ശത്രും നിര്ഭിദ്യ ശിവാ ജ്ഞേയാ പ്രകാശസേ
ശത്രുവിനെ കീഴടക്കി നശിപ്പിച്ചശേഷം, ശിവയായ നീ അറിയപ്പെടുകയും പ്രകാശിക്കയും ചെയ്യുന്നു.
ഛിന്നമേതസ്യ തു ശിരഃ സജീവമിവ ലക്ഷ്യതേ
വെട്ടിയതായിരുന്നാലും, ഈ തല ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
ആക്രമ്യ തവ തിഷ്ഠന്ത്യാ രൂപമേവ സദാസ്തു നഃ
നീ കീഴടക്കി നിൽക്കുന്ന ഈ രൂപം എപ്പോഴും ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിലനില്ക്കട്ടെ.
ശൂലഘണ്ടാംകുശകശാകപാലകുലിശാദിഭിഃ
ത്രിശൂലം, മണി, ആങ്കുഷം, കാവൽ, കപാലം, വജ്രം തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട്,
ആപൂരിതാ ത്വമേവാംബ സര്വശത്രൂന്നിഹംസി നഃ
അമ്മേ, ഇവയൊക്കെയും കൈവശംവെച്ച് നീ ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കുന്നു.
ത്വജ്ജിതാരാതയഃ സര്വേ വിവിധായുധവാഹനാഃ
നിന്റെ വിജയത്തോടെ കീഴടക്കപ്പെട്ട എല്ലാ ശത്രുക്കളും പലവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശംവെച്ചിട്ടും,
ക്ഷണേന ദഗ്ധവീര്യാഃ സ്യുസ്ത്വത്പ്രസാദവിവര്ജിതാഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹം ഇല്ലാതെ, അവരുടെ ശക്തി ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് കത്തിപോകുന്നു.
ത്രിലോകനാഥതാം പ്രാപ്തഃ പ്രഥതേ കീര്തിമണ്ഡിതഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും ഉടമസ്ഥാവകാശം നേടിയവൻ, പ്രശസ്തിയും മഹത്വവും കൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്നു.
ന ശത്രുഭ്യോ ഭയം കിംചിദ്ഭവേദ്വിജയശാലിനാമ് 1.3.1.11.
യുദ്ധത്തിൽ വിജയിച്ചവർക്കു ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ഒരു ഭയവും ഇല്ല.
പൂജ്യതാമിഷ്ടസിദ്ധ്യര്ഥം ദേവൈര്ഭൃത്യൈശ്ച സര്വദാ
ദേവന്മാരും അനുചിതരും എപ്പോഴും ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ നേടാനായി അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.
സഗണാഃ പ്രതിപൂജ്യംതാം സര്വസ്ഥാനേഷു സര്വദാ
അവൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെടണം.
തവ ഭക്തൈഃ സദാ പൂജ്യസ്ത്വത്പ്രമാദാത്ത്വദഗ്രതഃ
നിന്റെ ഭക്തർ എപ്പോഴും ഭക്തിപൂർവ്വം നിന്നെ മുൻനിർത്തി അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.
തഥേതി വരദാ ദേവീ സസര്ജ ച ദിവം പ്രതി
വരദായിനിയായ ദേവി 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു സ്വർഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
സംസ്ഥാപ്യ മാതൃഭിഃ സാര്ധം സ്ഥാനരക്ഷണമാതനോത്
അമ്മമാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് അവൾ ആ സ്ഥലത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കി.
മഹിഷസ്യ ശിരോഽപശ്യദ്വികൃതം ഖങ്ഗധാരയാ
ഖഡ്ഗംകൊണ്ട് വേർതിരിച്ച മഹിഷന്റെ വിചിത്രമായ തല അവൾ കണ്ടു.
സഖീഭിഃ സഹ സാ ബാലാ കണ്ഠം തസ്യ വ്യലോകയത്
സഹചാരികളോടൊപ്പം ആ ബാലിക അവന്റെ കഴുത്ത് നോക്കി.
ആദത്ത സഹസാ ഗൌരീ ലിഗം തസ്യ ഗലേ സ്ഥിതമ്
ഗൗരി വേഗത്തിൽ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ചിഹ്നം എടുത്തു.
ആസജ്ജത പുനര്ലിംഗമസ്യാഃ പാണിതലം ഗതമ്
വീണ്ടും ആ ചിഹ്നം അവളുടെ കൈയിലേയ്ക്ക് ചേർന്നു.
അചിംതയച്ച സാ ദേവീ കിമേതദിതി വിസ്മയാത് 1.3.1.11.
ദേവി അത്ഭുതത്തോടെ 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് വിചാരിച്ചു.
ആഹതഃ ശിവഭക്തോഽയമിതി ശോകം സമാവിശത്
അവൾ മനസ്സിലാക്കി, 'ഇവൻ ശിവഭക്തനാണ്,' എന്നതും ദുഃഖത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.
അവിചാര സമാരബ്ധം ശിവഭക്തനിബര്ഹണമ്
ആലോചനയില്ലാതെ ശിവഭക്തനെ നശിപ്പിക്കാൻ തുടക്കം വെച്ചു.
ഉപഗമ്യാബ്രവീദ്ബാലാ സാഹസം കൃതമാത്മനാ
ബാലിക സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ അവിവേകത്തോടെ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്തു.'
മാന്യയാ ധര്മരൂപേണ കോഽപ്യധര്മഃ പ്രകല്പിതഃ
മാന്യമായ ധർമ്മത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ എന്തോ അധർമ്മം സംഭവിച്ചു.
അജ്ഞാനാന്മഹിഷം ദൈത്യം ശിവഭക്തിമമര്ദയമ്
അജ്ഞാനത്തിൽ ശിവഭക്തനായ മഹിഷാസുരനെ ഞാൻ ഹാനിപ്പിച്ചു.
ഗുരുപ്രസാദസുലഭഃ സ്ഫുരദ്വിഘ്നശതാകുലഃ
ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു എളുപ്പത്തിൽ ലഭിച്ചവൻ, അനവധി തടസ്സങ്ങളിൽ പെടുകയായിരുന്നു.