തസ്യാസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പരിതുഷ്ടോ ജനാര്ദനഃ ൧൯.
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു ജനാർദ്ദനൻ സന്തോഷിച്ചു.
സുതലംഗച്ഛ ദൈത്യേന്ദ്ര മാ വിലംബിതുമര്ഹസി ൧൯.
ദൈത്യരാജാവേ, സുതലലോകത്തിലേക്ക് പോവൂ; നീ വൈകരുത്.
പരിതുഷ്ടോഽസ്മ്യഹം താത കിം കാര്യം കരവാണി തേ ൧൯.
പ്രിയനായവനേ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു പറയൂ.
വരം വരയ ഭദ്രം തേ സര്വാന്കാമാന്ദദാമി തേ ൧൯.
നല്ലതാകട്ടെ, ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; നിന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഞാൻ നല്കും.
വിമുക്തോ ഹി പരിഷ്വക്തോ ദേവദേവേന ചക്രിണാ ൧൯.
ദേവദേവനായ ചക്രധാരി അവനെ മോചിപ്പിച്ചു, അങ്ങിനെ അളിംഗനം ചെയ്തു.
ത്വയാ കൃതമിദം സര്വം ജഗദേതച്ചരാചരമ് ൧൯.
നിനക്കാലാണ് ഈ സകല ജഗത്ത്, ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ എല്ലാം, സംഭവിച്ചത്.
ഭക്തിരസ്തു പദാംഭോജേ തവ ദേവ ജനാര്ദന ൧൯.
ദേവനായ ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ഭക്തി എനിക്ക് ഉണ്ടാകട്ടെ.
ഏവമഭ്യര്ഥിതസ്തേന ഭഗവാന്ഭൂതഭാവനഃ ൧൯.
അവന്റെ അപേക്ഷ കേട്ടു, സകലഭൂതങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ പ്രസംഗിച്ചു.
ബലേ ത്വം സുതലം യാഹി ജ്ഞാതിസംബംധിഭിര്വൃതഃ ൧൯.
ബലി, നീ ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കൂട്ടി സുതലത്തിലേക്ക് പോവുക.
സുതലേ കിം നു മേ കാര്യം ദേവദേവ വദസ്വ മേ ൧൯.
ദേവദേവാ, സുതലത്തിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ദയവായി പറയൂ.
തദോവാച ഹൃഷീകേശോ ബലിം തം കൃപയാഽന്വിതതഃ ൧൯.
അപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ കരുണയോടെ ബലിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ദ്വാരി സ്ഥിതസ്തവ വിഭോ നിവാസാമി നിത്യം മാ ഖിദ്യതാമസുരവര്യ ബലേ ശ്രൃണുഷ്വ ൧൯.
ശക്തനായ ബലി, ഞാൻ നിന്റെ വാതിലിൽ എപ്പോഴും താമസിക്കും; അസുരശ്രേഷ്ഠനായ നീ വിഷമിക്കേണ്ട, കേൾക്കൂ.
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ വിഷ്മോരതുലതേജസഃ ൧൯.
അപ്രതിമതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
തദാ പുത്രശതേനൈവ ബാണമുഖ്യേന സത്വരമ് ൧൯.
അപ്പോൾ നൂറ് പുത്രന്മാരും ബാണനും മുന്നിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ,
ത്രൈലോക്യേ യാചകാ യേ ച സര്വേ യാംതി ബലിം പ്രതി ൧൯.
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാ യാചകരും ബലിയുടെ അടുത്ത് പോകുന്നു.
ഭുക്തികാമാശ്ച യേ കേചിന്മുക്തികാമാസ്തഥാ പരേ ൧൯.
ഭോഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും മോക്ഷം തേടുന്നവരും അങ്ങനെ മറ്റു ചിലരും,
ഏവംവിധോ ബലിര്ജാതഃ പ്രസാദാച്ഛംകരസ്യ ച ൧൯.
ഇങ്ങനെ ശങ്കരന്റെ കൃപയാൽ ബലി ആ മഹത്വം പ്രാപിച്ചു.
അശുചിം ഭൂമിമാസാദ്യ ഗംധപുഷ്പാദികം മഹത് ൧൯.
അശുദ്ധമായ ഭൂമിയിൽ പോലും വലിയ ഗന്ധപുഷ്പാദികൾ ലഭിച്ചാൽ,
കിം പുനഃ പരയാ ഭക്ത്യാ ചാര്ചയംതി മഹേശ്വരമ് ൧൯.
പിന്നെ പരമഭക്തിയോടെ മഹേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് എത്രയോ കൂടുതൽ ഫലം.
ശിവാത്പരതരോ നാസ്തി പൂജനീയോ ഹി ഭോ ദ്വിജാഃ ൧൯.
ശിവനേക്കാൾ വലിയവൻ ആരുമില്ല, ദ്വിജന്മാരേ, അവനെയാണ് സത്യം ആരാധിക്കേണ്ടത്.
ജാതിഹീനാശ്ച ചംഡാലാഃ ശ്വപചാ ഹ്യംത്യജാ ഹ്യമീ ൧൯.
ജാതിയില്ലാത്തവരും ചണ്ഡാളന്മാരും നായ്തിന്നുന്നവരും പൂർണ്ണമായും പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരും പോലും,
തസ്മാത്സദാശിവഃ പൂജ്യഃ സര്വൈരേവമനീഷിഭിഃ ൧൯.
അതിനാൽ സദാശിവനെ ജ്ഞാനമില്ലാത്തവരും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും ആരാധിക്കണം.
മഹേശം പരമാരഥജ്ഞാശ്ചിംതയംതി ഹൃദി സ്ഥിതമ് ൧൯.
പരമലക്ഷ്യം അറിയുന്നവർ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹേശ്വരനെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
വിനാ ശിവേന യത്കിംചിദശിവം ഭവതി ക്ഷണാത് ൧൯.
ശിവൻ ഇല്ലാതെ എന്ത് ഉണ്ടായാലും അതു ക്ഷണത്തിൽ അശുഭമാകും.
രജോഗുണാന്വിതോ ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുഃ സത്ത്വഗുണാന്വിതഃ ൧൯.
ബ്രഹ്മാവിന് ആസക്തിയുടെ ഗുണം ഉണ്ടെങ്കിലും, വിഷ്ണുവിന് സത്യത്തിന്റെ ഗുണം ആണ്.
ലിംഗരൂപോ മഹാദേവോ ഹ്യര്ചനീയോ മുമുക്ഷുഭിഃ ൧൯.
മുക്തിയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മഹാദേവൻ ലിംഗരൂപത്തിൽ ആരാധിക്കേണ്ടവനാണ്.
ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുശ്ച രുദ്രശ്ച സഗുണാഃ കീര്തിതാസ്ത്വയാ ൨൦.
നീ ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും രുദ്രനെയും ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയവരായി വിവരിച്ചു.
ത്രിഭിര്ഗുണൈര്വ്യാപ്തമിദം ചരാചരം ജഗന്മഹദ്വ്യാപ്യഥ വാല്പകം വാ ൨൦.
ഈ വലിയ ലോകം, ചലിക്കുന്നതും അചലവും, വലിയതോ ചെറുതോ ആയാലും, മൂന്നു ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
യദ്ദൃശ്യമാനം മഹദല്പകം ച തന്നശ്വരം കൃതകത്വാച്ച സൂത॥ ൨൦.
സൂതാ, വലിയതോ ചെറുതോ ആയ എല്ലാം, കാണുന്നതൊക്കെയും, നിർമ്മിതമായതിനാൽ നശിക്കുന്നതുതന്നെയാണ്.
തസ്മാദ്വിമൃശ്യ ഭോഃ സൂത സംശയം ഛേത്തുമര്ഹസി ൨൦.
അതിനാൽ, സൂതാ, നീ ആലോചിച്ച് ഈ സംശയം നീക്കണം.