വ്രതേന തേന സംതുഷ്ടോ ഭഗവാന്ഹരിരീശ്വരഃ ൧൮.
അവൻ ആ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചതിൽ ഭഗവാൻ ഹരിയും പരമേശ്വരനും സന്തോഷിച്ചു.
അദിത്യാഃ കശ്യപേനൈവ ഉപനീതസ്തദാ പ്രഭുഃ ൧൮.
അപ്പോൾ ആദിത്യന്മാരിൽ കശ്യപൻ ഭഗവാനെ ദീക്ഷയിലേക്കു നയിച്ചു.
ദത്തം യജ്ഞോപവീതം ച ബ്രഹ്മണാ പരമേഷ്ഠിനാ ൧൮.
ബ്രഹ്മാവായ പരമേശ്ഠി അവനു യജ്ഞോപവീതം നൽകി.
മേഖലാ ച സമാനീതാ അജിനം ച മഹാദ്ഭുതമ് ൧൮.
അവിടെ മെഖലയും അത്ഭുതകരമായ അജിനവും കൊണ്ടുവന്നു.
തത്ര ഭിക്ഷാ സമാനീതാ ഭവാന്യാ ചാര്ഥസിദ്ധയേ ൧൮.
അവിടെ ഭവാനി ലക്ഷ്യസിദ്ധിക്കായി ഭിക്ഷയും സമ്പാദിച്ചു.
അഭിവംദ്യ ശ്രീശോ വാമനോ ഹ്ദിതിം തഥാ യാജ്ഞികസ്യ ബലേരാഹ ച്ഛലനാര്ഥം സ്വയം പ്രഭുഃ॥ ൧൮.
ശ്രീ വാമനൻ ആദിതിയെ വന്ദിച്ച്, യജ്ഞം നടത്തുന്ന ബലിക്ക് വഞ്ചനയ്ക്കായി നേരിട്ട് സംസാരിച്ചു.
തദാ മഹേശഃ സ ജഗാമ സ്വര്ഗം പ്രകംപയന്ഗാം പ്രപദാ ഭരേണ ൧൮.
അപ്പോൾ മഹേശ്വരൻ തന്റെ കാൽവയറ്റിന്റെ ഭാരംകൊണ്ട് ഭൂമിയെ നടുങ്ങിച്ചുകൊണ്ട് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗീര്ഭിര്യഥാര്ഥാഭിരഭിഷ്ടുതോ ജനൈര്മുനീശ്വരൈര്ദേവഗണൈര്മഹാത്മാ ൧൮.
ജനങ്ങളും മഹർഷികളും ദേവതകളും യഥാർത്ഥമായ വചനങ്ങളാൽ മഹാത്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു.
ഉദ്ഗാപയന്സാമ യതോ ഹി സാക്ഷാച്ചകാര ദേവോ ബടുരൂപവേഷഃ ൧൮.
സാമവേദം പാടിക്കൊണ്ട് ദേവൻ വാമനരൂപവും വേഷവും സ്വീകരിച്ചു.
ദദര്ശ തം മഹായജ്ഞമശ്വമേധം ബലേസ്തദാ ൧൮.
അപ്പോൾ ബലി ആ മഹായജ്ഞമായ അശ്വമേധം കണ്ടു.
ബ്രഹ്മരൂപേണ മഹതാ വ്യാപ്തമാസീദ്ദിഗംതരമ് ൧൮.
ബ്രഹ്മാവിന്റെ മഹാരൂപം എല്ലാ ദിക്കുകളിലും വ്യാപിച്ചു നിന്നു.
തച്ഛ്രുത്വാ ച ബലിഃ പ്രാഹ ശംഡാമര്ക്കൌ ച ബുദ്ധിമാന് ൧൮.
അത് കേട്ട ബലി ബുദ്ധിമാന്മാരായ ശണ്ടനും അമർക്കനും പറഞ്ഞു.
തഥേതി മത്വാ ത്വരിതാവുത്ഥിതൌ തൌ തദാ ദ്വിജാഃ ൧൮.
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് വിചാരിച്ച് ആ രണ്ടു ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
ദദൃശാതേ മഹാത്മാനം ശ്രീഹരിം ബടുരൂപിണമ് ൧൮.
അവർ വാമനരൂപത്തിലുള്ള മഹാത്മാവായ ശ്രീഹരിയെ കണ്ടു.
ബ്രഹ്മചാരീ സമായാത ഏക ഏവ ന ചാപരഃ കിമര്ഥം തന്ന ജാനീമോ ജാനീഹി ത്വം മഹാമതേ॥ ൧൮.
ഒരു ബ്രഹ്മചാരി മാത്രം വന്നിരിക്കുന്നു, മറ്റൊരാളുമില്ല; എന്തിനാണെന്നു ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല—മഹാമതിയായ നീ അറിയണം.
ഏവമുക്തേ തു വചനേ താഭ്യാം സ ച മഹാമനാഃ ൧൮.
അങ്ങനെ ആ രണ്ടു പേർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മഹാമനസ്സുള്ളവൻ—
സ ദദര്ശ മഹാതേജാ വിരോചനസുതോ മഹാന് ൧൮.
വിരോചനന്റെ മഹാശക്തിയുള്ള മകനായവൻ അതിവിശാലമായ തേജസ്സോടെ അവനെ കണ്ടു.
ആനയിത്വാ ബടും സദ്യഃ സംനിവേശ്യഃ നിജാസനേ ൧൮.
അവൻ ഉടൻ തന്നെ ആ ബാലസന്യാസിയെ കൊണ്ടുവന്ന് തനിക്കു വേണ്ടി വെച്ചിരുന്ന ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുത്തി.
വിനമ്രകംധരോ ഭൂത്വാ ഉവാച ശ്ലക്ഷ്ണയാ ഗിരാ ൧൮.
തല താഴ്ത്തി വിനയത്തോടെ, മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ അവൻ സംസാരിച്ചു.
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ വിരോചനസുതസ്യ വൈ ൧൮.
വിരോചനന്റെ മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
ത്വം ഹി രാജാ ത്രിലോകേശോ നാന്യോ ഭവിതുമര്ഹസി ൧൮.
നീ തന്നെയാണ് രാജാവും മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും അധിപതിയും; മറ്റാരും അങ്ങനെ ആകാൻ യോഗ്യരല്ല.
സമം വാ ചാധികോ വാപി യോ ഗച്ഛേത്പുരുഷഃ സ്മൃതഃ ൧൮.
മനുഷ്യരിൽ സമം അല്ലെങ്കിൽ അതിലധികം ശക്തിയുള്ളവനായി അറിയപ്പെടുന്നവൻ,
ദൈത്യാനാം ച വരിഷ്ഠാ യേ ഹിരണ്യകസിപാദയഃ ൧൮.
ദൈത്യന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ഹിരണ്യകശിപുവും അതുപോലുള്ളവരും ആണു.
ശരീരം ഭക്ഷിതം യസ്യ ജുഷാണസ്യ തപോ മഹത് ൧൮.
വലിയ തപസ്സിൽ ലീനനായവന്റെ ശരീരം തന്നെ അഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയി.
അഭവത്തസ്യ തജ്ജ്ഞാത്വാ സുരേംദ്രോ ഹ്യഗമത്പുരാ ൧൮.
അത് അറിഞ്ഞ് ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ പുരാതനകാലത്ത് അവിടെ നിന്ന് പോയി.
തത്സന്നിധൌ ഹതാഃ സര്വേ അസുരാ ദൈത്യശത്രുണാ ൧൮.
അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ദൈത്യശത്രുവായവൻ എല്ലാ അസുരന്മാരെയും സംഹരിച്ചു.
നാരദേന പുരാ രാജന്കിംചിത്കാര്യം ചികീര്ഷുണാ ദൈത്യേംദ്രേണ ച തത്സര്വം തപസൈവ വശീകൃതമ്॥ ൧൮.
രാജാവേ, ഒരിക്കൽ നാരദൻ ഒരു കാര്യത്തിനായി ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ദൈത്യാധിപൻ തപസ്സുകൊണ്ട് അതെല്ലാം കീഴടക്കി.
തസ്യാഃ പുത്രോ മഹാതേജാ യേന നീതോഽഭവത്സഭാമ് നാമ്നാ വിരോചനോ വിദ്വാനിംദ്രോ യേന മഹാത്മനാ॥ ൧൮.
അവളുടെ മകനായ മഹാശക്തിയുള്ള വിരോചനം, മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രനെ സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയവനാണ്.
ദാനേന തോഷിതോ രാജന്സ്വേനൈവ ശിരസാ തദാ ൧൮.
രാജാവേ, അന്ന് അവൻ തനിക്കു തന്നെ തല അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ദാനത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു.
യശോദീപേന മഹതാ ദഗ്ധാഃ ശലഭവത്സുരാഃ ൧൮.
അവന്റെ മഹത്തായ യശസ്സിന്റെ വിളക്കിൽ, ദേവന്മാർ ചിറകു കത്തുന്ന വണ്ടുപോലെ ദഹിച്ചു.