ഗുരോര്വചനമാജ്ഞായ ദൈത്യേംദ്രോ വാക്യമബ്രവീത് സ്വര്ഗേ വസംതു സുചിരം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ॥ ൧൮.
ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട ദൈത്യാധിപൻ പറഞ്ഞു: 'അവർ സ്വർഗത്തിൽ ദീർഘകാലം വസിക്കട്ടെ; ഇവിടെ കൂടുതൽ ആലോചന ആവശ്യമില്ല.'
പ്രഹസ്യോ വാച ഭഗവാന്ഭാര്ഗവാണാം മഹാതപാഃ ൧൮.
ഭാർഗവന്മാരിൽ മഹാതപസ്സായ ഭഗവാൻ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു:
യത്ത്വയോക്തം ച വചനം ബലേ മമ ന രോചതേ ൧൮.
ബലി, നീ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.
അശ്വമേധശതേനൈവ യജ ത്വം ജാതവേദസമ് ൧൮.
നീ ജാതവേദസിനെ ഉദ്ദേശിച്ച് നൂറ് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തണം.
തഥേതി മത്വാ സ ബലിര്മഹാത്മാ ഹിത്വാ തദാനീം ത്രിദിവം മനസ്വീ ൧൮.
'അങ്ങനെ തന്നെ' എന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച്, മഹാത്മാവായ ബലി അപ്പോൾ സ്വർഗം ഉപേക്ഷിച്ചു.
തന്നര്മദായാ ഗുരുകുല്യസംജ്ഞകം തീരേ മഹാതീര്ഥമുദാരശോഭമ് ൧൮.
നർമദയുടെ തീരത്ത് ഗുരുകുല്യസംജ്ഞയുള്ള മഹാ തീർത്ഥത്തിൽ അവൻ എത്തി.
തതോഽശ്വമേധൈര്ബഹുഭിര്വിചക്ഷണോ ഗുരുപ്രയുക്തഃ സ മഹായശാബലിഃ ൧൮.
പിന്നീട് ഗുരുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, മഹാകീർത്തിയുള്ള ബലി അനേകം അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തി.
കൃത്വാ ബ്രാഹ്മണമാചാര്യമൃത്വിജഃ ഷോഡശാഽഭവന് ൧൮.
ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ആചാര്യനായി നിയമിച്ച്, പതിനാറ് രുത്വിജന്മാർ ഉണ്ടായി.
യജ്ഞാനാമൂനമേകേന ശതം ദീക്ഷാപരേണ ഹി ൧൮.
ഒരു ദീക്ഷയിലൂടെ യജ്ഞങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനവും, മറ്റൊരു ദീക്ഷയിലൂടെ നൂറ് യജ്ഞങ്ങളും ആ രാജാവ് പൂർത്തിയാക്കി.
യാവദ്യജ്ഞശതം പൂര്ണം തസ്യ രാജ്ഞോ ഭവിഷ്യതി ൧൮.
അവൻ ആ രാജാവിന് നൂറ് യജ്ഞങ്ങൾ പൂർത്തിയാകാൻ സാധിക്കും.
വ്രതേന തേന സംതുഷ്ടോ ഭഗവാന്ഹരിരീശ്വരഃ ൧൮.
അവൻ ആ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചതിൽ ഭഗവാൻ ഹരിയും പരമേശ്വരനും സന്തോഷിച്ചു.
അദിത്യാഃ കശ്യപേനൈവ ഉപനീതസ്തദാ പ്രഭുഃ ൧൮.
അപ്പോൾ ആദിത്യന്മാരിൽ കശ്യപൻ ഭഗവാനെ ദീക്ഷയിലേക്കു നയിച്ചു.
ദത്തം യജ്ഞോപവീതം ച ബ്രഹ്മണാ പരമേഷ്ഠിനാ ൧൮.
ബ്രഹ്മാവായ പരമേശ്ഠി അവനു യജ്ഞോപവീതം നൽകി.
മേഖലാ ച സമാനീതാ അജിനം ച മഹാദ്ഭുതമ് ൧൮.
അവിടെ മെഖലയും അത്ഭുതകരമായ അജിനവും കൊണ്ടുവന്നു.
തത്ര ഭിക്ഷാ സമാനീതാ ഭവാന്യാ ചാര്ഥസിദ്ധയേ ൧൮.
അവിടെ ഭവാനി ലക്ഷ്യസിദ്ധിക്കായി ഭിക്ഷയും സമ്പാദിച്ചു.
അഭിവംദ്യ ശ്രീശോ വാമനോ ഹ്ദിതിം തഥാ യാജ്ഞികസ്യ ബലേരാഹ ച്ഛലനാര്ഥം സ്വയം പ്രഭുഃ॥ ൧൮.
ശ്രീ വാമനൻ ആദിതിയെ വന്ദിച്ച്, യജ്ഞം നടത്തുന്ന ബലിക്ക് വഞ്ചനയ്ക്കായി നേരിട്ട് സംസാരിച്ചു.
തദാ മഹേശഃ സ ജഗാമ സ്വര്ഗം പ്രകംപയന്ഗാം പ്രപദാ ഭരേണ ൧൮.
അപ്പോൾ മഹേശ്വരൻ തന്റെ കാൽവയറ്റിന്റെ ഭാരംകൊണ്ട് ഭൂമിയെ നടുങ്ങിച്ചുകൊണ്ട് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗീര്ഭിര്യഥാര്ഥാഭിരഭിഷ്ടുതോ ജനൈര്മുനീശ്വരൈര്ദേവഗണൈര്മഹാത്മാ ൧൮.
ജനങ്ങളും മഹർഷികളും ദേവതകളും യഥാർത്ഥമായ വചനങ്ങളാൽ മഹാത്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു.
ഉദ്ഗാപയന്സാമ യതോ ഹി സാക്ഷാച്ചകാര ദേവോ ബടുരൂപവേഷഃ ൧൮.
സാമവേദം പാടിക്കൊണ്ട് ദേവൻ വാമനരൂപവും വേഷവും സ്വീകരിച്ചു.
ദദര്ശ തം മഹായജ്ഞമശ്വമേധം ബലേസ്തദാ ൧൮.
അപ്പോൾ ബലി ആ മഹായജ്ഞമായ അശ്വമേധം കണ്ടു.
ബ്രഹ്മരൂപേണ മഹതാ വ്യാപ്തമാസീദ്ദിഗംതരമ് ൧൮.
ബ്രഹ്മാവിന്റെ മഹാരൂപം എല്ലാ ദിക്കുകളിലും വ്യാപിച്ചു നിന്നു.
തച്ഛ്രുത്വാ ച ബലിഃ പ്രാഹ ശംഡാമര്ക്കൌ ച ബുദ്ധിമാന് ൧൮.
അത് കേട്ട ബലി ബുദ്ധിമാന്മാരായ ശണ്ടനും അമർക്കനും പറഞ്ഞു.
തഥേതി മത്വാ ത്വരിതാവുത്ഥിതൌ തൌ തദാ ദ്വിജാഃ ൧൮.
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് വിചാരിച്ച് ആ രണ്ടു ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
ദദൃശാതേ മഹാത്മാനം ശ്രീഹരിം ബടുരൂപിണമ് ൧൮.
അവർ വാമനരൂപത്തിലുള്ള മഹാത്മാവായ ശ്രീഹരിയെ കണ്ടു.
ബ്രഹ്മചാരീ സമായാത ഏക ഏവ ന ചാപരഃ കിമര്ഥം തന്ന ജാനീമോ ജാനീഹി ത്വം മഹാമതേ॥ ൧൮.
ഒരു ബ്രഹ്മചാരി മാത്രം വന്നിരിക്കുന്നു, മറ്റൊരാളുമില്ല; എന്തിനാണെന്നു ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല—മഹാമതിയായ നീ അറിയണം.
ഏവമുക്തേ തു വചനേ താഭ്യാം സ ച മഹാമനാഃ ൧൮.
അങ്ങനെ ആ രണ്ടു പേർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മഹാമനസ്സുള്ളവൻ—
സ ദദര്ശ മഹാതേജാ വിരോചനസുതോ മഹാന് ൧൮.
വിരോചനന്റെ മഹാശക്തിയുള്ള മകനായവൻ അതിവിശാലമായ തേജസ്സോടെ അവനെ കണ്ടു.
ആനയിത്വാ ബടും സദ്യഃ സംനിവേശ്യഃ നിജാസനേ ൧൮.
അവൻ ഉടൻ തന്നെ ആ ബാലസന്യാസിയെ കൊണ്ടുവന്ന് തനിക്കു വേണ്ടി വെച്ചിരുന്ന ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുത്തി.
വിനമ്രകംധരോ ഭൂത്വാ ഉവാച ശ്ലക്ഷ്ണയാ ഗിരാ ൧൮.
തല താഴ്ത്തി വിനയത്തോടെ, മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ അവൻ സംസാരിച്ചു.
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ വിരോചനസുതസ്യ വൈ ൧൮.
വിരോചനന്റെ മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,