വാര്യമാണോഽപി പൂര്വേണ കര്മണാ പ്രേരിതോ ജനഃ
മുമ്പത്തെ കർമ്മം തടഞ്ഞാലും, ഒരു മനുഷ്യൻ കർമ്മം കൊണ്ടു തന്നെ പ്രേരിതനാവുന്നു.
ത്വയാപി കരുണാവാക്യം വക്തവ്യം കില ഭൂരിഭിഃ
നീയും അനേകം കാരുണ്യവാക്കുകൾ പറയേണ്ടതുണ്ട്.
ഇതി ഗൌര്യാ സമാദിഷ്ടാ വാചം കപിമുഖോ മുനിഃ
ഗൗരിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം കപിമുഖനായ മുനി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
സോഽപി സര്വം സമാകര്ണ്യ ക്രോധവേഗസമാകുലഃ
അവനും എല്ലാം കേട്ടശേഷം കോപത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ അലയ്ക്കപ്പെട്ടു.
അഥ സൈന്യം നിജം സര്വം സമാഹൂയ ദുരാശയഃ 1.3.1.10.
ശേഷം, ദുഷ്ടഹൃദയനായ അവൻ തന്റെ മുഴുവൻ സൈന്യവും വിളിച്ചു കൂട്ടി—
യുഗാംതസമയോദ്വേലചതുരര്ണവസംനിഭമ്
അത് യുഗാന്തസമയത്ത് ഉയിർക്കുന്ന നാലു സമുദ്രങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നി.
അഥ ഗൌരീ സമാലോക്യ ദൈത്യാനാം സൈന്യമദ്ഭുതമ്
ശേഷം, ഗൗരി ദൈത്യരുടെ അത്ഭുതകരമായ സൈന്യം കണ്ടു.
ഏകപാദാക്ഷിചരണാ ലംബകര്ണപയോധരാഃ
അവർക്ക് ഒരു കാൽ, ഒരു കണ്ണ്, ഒരു ചരണം, തൂങ്ങിയ ചെവികളും മുലകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഹം ഗ്രസാമി സകലമപര്യാപ്തമിദം മമ
എനിക്ക് ഇതൊന്നും മതിയാകുന്നില്ല, അതിനാൽ എല്ലാം ഞാൻ തിന്നു തീർക്കുന്നു.
കിം ത്വയാത്ര പുനഃ കാര്യം വീക്ഷ്യ ത്വം തിഷ്ഠ കേവലമ്
നിനക്ക് ഇവിടെ ഇനി എന്ത് ചെയ്യാനുണ്ട്? നീ വെറുതെ നിന്നു നോക്കുക മാത്രമതി.
തേഷാം കഥയതാം ശംഖം ഗണാനാം യോഗിനീഗണൈഃ
അവരിങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ യോഗിനീകളുടെ കൂട്ടം ശംഖം മുഴക്കി.
ആലോക്യ താം തഥാരൂപാമാപതംസ്തസ്യ സൈനികാഃ
അവളെ അങ്ങനെയൊരു ഭയാനക രൂപത്തിൽ മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ സൈനികർ—
വവൃഷുഃ ശസ്ത്രവര്ഷാണി ദൈത്യാഃ പ്രതിദിഗന്തരമ്
ദൈത്യർ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ആയുധങ്ങളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു.
രഥാനാം വാരണേംദ്രാണാം ഹയാനാം ലക്ഷകോടിഭിഃ
ലക്ഷക്കണക്കിന് രഥങ്ങളും ആനകളും കുതിരകളും അണിനിരന്നു.
മാതരോ വിവിധാകാരാ ഡാകിന്യോ യോഗിനീഗണാഃ 1.3.1.10.
നാനാവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള മാതാക്കൾ, ഡാകിനികൾ, യോഗിനീകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ—
ദേവ്യാ സൃഷ്ടേന സൈന്യേന ദുര്ജയേന മഹാസുരാഃ
ദേവി സൃഷ്ടിച്ച അതിജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത സൈന്യത്തെ മഹാസുരന്മാർ നേരിട്ടു.
ദേവീ ച സായുധാ ദൃഷ്ടാ ജ്വലംതീ നിഹതാസുരൈഃ
ദേവിയെ ആയുധധാരിണിയായി, തീപോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, കൊല്ലപ്പെട്ട അസുരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവളായി കണ്ടു.
യദാ കൈലാസശിഖരാത്പ്രാപ്താ കര്ത്തും തപോ ഭുവമ്
കൈലാസശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിൽ വന്ന് തപസ്സു ചെയ്യാൻ അവൾ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ,
ദുംദുഭിഃ സത്യവത്യാഖ്യാ തഥാ ചാന്തവതീ പരാ
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു ദുണ്ടുഭി എന്ന സത്യവതിയും, അതുപോലെ പരമമായ അന്തവതിയും.
ദേവ്യാ സൃഷ്ടാ ച ചാമുംഡാ ദംഷ്ട്രാവലയഭീപണാ
ദേവി സൃഷ്ടിച്ച ചാമുണ്ഡയും, ഭയാനകമായ പല്ലുകളും പല്ല് കങ്കണങ്ങളും ധരിച്ചവളായിരുന്നു.
അസുരം കംചിദാക്രമ്യ നടനം സാ ചകാര ഹ
ഒരു അസുരനെ പിടിച്ചു അവൾ നൃത്തം ആരംഭിച്ചു.
അഥ താം സമവേക്ഷ്യ ദുര്മദോ ഹി ജ്വലയാമാസ ച കോപവഹ്നിനാ സഃ
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അത്യഹങ്കാരിയായവൻ ക്രോധാഗ്നിയിൽ കത്തിത്തുടങ്ങി.
ജ്വലദഗ്നിശിഖാഭദീര്ഘജിഹ്വാപരിലീഢോന്നതശൈലശൃംഗഭാഗഃ
അഗ്നിശിഖപോലെ ജ്വലിച്ച നീണ്ട നാവു ഉയർന്ന പർവതശൃംഗങ്ങൾ ചാട്ടി ചവിട്ടി.
അതിഘര്ഘര ദീര്ഘഘോരനാദസ്ഫുടദംഡഭ്രമമോഹിതാമരോ യഃ
ഭയങ്കരവും ആഴമുള്ളതുമായ ഒരു ഗർജ്ജനത്തോടെ, അവൻ ദണ്ഡം ചുറ്റിത്തിരിയിച്ച് ദേവന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു.
മൃതയേ വ്യഗമദ്ബലിത്രയാഢ്യാം മൃഗരാജസ്ഥിതിഭാസുരാം ഭവാനീമ്।।1.3.1.10.
മരണം വരുത്താൻ, മൂന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ ശക്തിയോടെ, സിംഹത്തിന്റെ മേൽ നില്ക്കുന്ന ഭവാനി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ശൈലവര്ഷേണ മഹതാ കുപിതഃ സമപൂരയത്
കോപത്തിൽ അവൻ വലിയ പർവതങ്ങൾ മഴപോലെ വീശി ആകാശം നിറച്ചു.
ശരവര്ഷേണ മഹതാ തന്നിവാര്യ വിദൂരതഃ
വലിയ അമ്പുകളുടെ മഴയാൽ അവൻ അതിനെ ദൂരത്തേക്ക് തള്ളിപ്പറയിച്ചു.
ഭിദ്യമാനോഽപി ദൈത്യേംദ്രഃ ശൈലസാരപ്രദുര്ധരഃ
പർവ്വതത്തിന്റെ അന്തസ്സുപോലെ ഉറപ്പുള്ള ദൈത്യാധിപൻ എത്രയെങ്കിലും അടി കിട്ടിയിട്ടും സഹിച്ചു.
ഭിദ്യമാനഃ സ ഖഡ്ഗേന ചക്രൈരസിഭിര്ഋഷ്ടിഭിഃ
അവനെ വാൾ, ചക്രം, കത്തികൾ, കുന്തങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അടിച്ചു.
തതഃ സിംഹാകൃതിര്ഭീമഃ പ്രചംഡനിനദാനനഃ
അപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ ഒരു സിംഹരൂപം, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഗർജ്ജനയുള്ള വായോടെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.