വജ്രേണ ജഘ്നേ തരസാ നമുചിം ദേവരാട് സ്വയമ് ൧൭.
വജ്രം കൊണ്ട് ദേവരാജാവ് സ്വയം നമുചിയെ ശക്തിയായി അടി ചെയ്തു.
വജ്രേണാപി തദാ സര്വേ വിസ്മയം പരമം ഗതാഃ ൧൭.
അപ്പോൾ വജ്രം ഉപയോഗിച്ചിട്ടും എല്ലാവരും അത്യന്തം അത്ഭുതത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.
ഗദയാ നമുചിം ജഘ്നേ ഗദാ സാപി വിചൂര്ണിതാ ൧൭.
അവൻ ഗദയാൽ നമുചിയെ അടിച്ചു, പക്ഷേ ആ ഗദയും തകർന്നു.
തഥാ ശൂലേന മഹതാ തം ജഘാന പുരംദരഃ ൧൭.
അങ്ങനെ തന്നെ, പുരന്ദരൻ വലിയ കുന്തം കൊണ്ടും അവനെ അടിച്ചു.
ഏവം തം വവിധൈഃ ശസ്ത്രൈരാജഘാന സുരാരിഹാ ൧൭.
അങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവൻ അവനെ പലവിധ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
തൂഷ്ണീംഭൂതസ്തദാ ചേംദ്രശ്ചിംതയാ പരയാ യുതഃ ൧൭.
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ മൗനമായി, ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തയിൽ മുഴുകി നിന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ തത്ര മഹായുദ്ധേ മഹാഭയേ ൧൭.
അതേ സമയം, ആ മഹാസമരത്തിന്റെയും ഭയാനകമായ അപകടത്തിന്റെയും നടുവിൽ,
ജഹ്യേനമദ്യാശു മഹേംദ്ര ദൈത്യം ദിവൌകസാം ഘോരതരം ഭയാവഹമ് ൧൭.
മഹേന്ദ്രാ, ഇന്ന് തന്നെ നീ ഈ ദൈവങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഭയങ്കരനായ അസുരനെ വേഗത്തിൽ സംഹരിക്കണം.
അന്യേന ശസ്ത്രേണ ച ആഹതോഽസൌ വധ്യഃ കദാചിന്ന ഭവത്യയം തു ൧൭.
മറ്റു ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് അടിച്ചാൽ അവൻ ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല; പക്ഷേ ഇതുകൊണ്ട് അവനെ നശിപ്പിക്കാം.
നിശമ്യ വാചം പരമാര്ഥയുക്താം ദൈവീം സദാനംദകരീം ശുഭാവഹാമ് ൧൭.
അങ്ങനെ പരമാർത്ഥം നിറഞ്ഞ, ദൈവികവും സദാ ആനന്ദം നൽകുന്നതും ശുഭഫലമുള്ളതുമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
തത്രാഗതം സമീക്ഷ്യാഥ നമുചിഃ ക്രോധമൂര്ഛിതഃ ൧൭.
അപ്പോൾ അവനെ അവിടെ എത്തുന്നത് കണ്ടു, നമുചി കോപത്തിൽ കത്തിയുപോയി.
സമുദ്രസ്യ തടഃ കസ്മാത്സേവിതഃ സുരസത്തമ ൧൭.
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സമുദ്രത്തിൻ്റെ തീരത്ത് നിന്ന് നീ ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്?
ത്വദീയേനൈവ വജ്രേണ കിം കൃതം മമ ദുര്മതേ॥ ൧൭.
ദുഷ്ടനേ, നിന്റെ തന്നെ വജ്രം കൊണ്ട് നീ എനിക്ക് എന്താണ് ചെയ്തത്?
തഥാന്യാനി ച ശസ്ത്രാണി അസ്ത്രാണി സുബഹൂനി ച ൧൭.
അതിനൊപ്പം, അനേകം മറ്റു ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചു,
കിം കരിഷ്യസി മാം ഹംതും യുദ്ധായ സമുപസ്ഥിതഃ ൧൭.
നീ യുദ്ധത്തിനായി വന്നപ്പോൾ, എന്നെ കൊല്ലാൻ ഇനി നീ എന്ത് ചെയ്യും?
ത്വാം ഗാതയാമി ചാദ്യൈവ യദി തിഷ്ഠസി സംയുഗേ ൧൭.
നീ സമരഭൂമിയിൽ ഉറച്ചു നിന്നാൽ, ഞാൻ ഇന്നുതന്നെ നിന്നെ സംഹരിക്കും.
ഏവം സ ഗര്വിതം തസ്യ വാക്യമാഹവശോഭിനഃ ൧൭.
അങ്ങനെ യുദ്ധത്തിനിടയിൽ അവന്റെ അഹങ്കാരപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങി.
ഫേനം കരസ്ഥം ദൃഷ്ട്വാ തു അസുരാ ജഹസുസ്തദാ॥ ൧൭.
അവന്റെ കൈയിൽ ഫേനം കണ്ടപ്പോൾ, അപ്പോൾ അസുരന്മാർ ചിരിച്ചു.
ക്ഷയം ഗതാനി ചാസ്ത്രാണി പേനേനൈവ പുരംദരഃ ൧൭.
എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളും തീർന്നു, പുരന്ദരൻ കയ്യിൽ ഫേനം മാത്രം പിടിച്ചു നിന്നു.
ഏവം പ്രഹസ്യ നമുചിരജ്ഞായ പുരംദരമ് ൧൭.
അങ്ങനെ, പുരന്ദരനെ തിരിച്ചറിയാതെ നമുചി ചിരിച്ചു.
തദൈവ തം സ ഫേനേന ശീഘ്രമിംദ്രോ ജഘാന ഹ॥ ൧൭.
അപ്പോൾ അതേ സമയത്ത്, ഇന്ദ്രൻ അതിവേഗത്തിൽ ഫേനം കൊണ്ട് അവനെ അടിച്ചു.
ഹതേ തു നമുചൌ ദേവാഃ സര്വേ ചൈവ മുദാന്വിതാഃ ൧൭.
നമുചി കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
തദാ സര്വേ ജയം പ്രാപ്താ ഹത്വാ നമുചിമാഹവേ ൧൭.
അപ്പോള് എല്ലാവരും നമുചിയെ യുദ്ധത്തില് കൊല്ലുകയും വിജയവും നേടുകയും ചെയ്തു.
പുനഃ പ്രവവൃതേ യുദ്ധം ദേവാനാം ദാനവൈഃ സഹ ൧൭.
പിന്നീട് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മില് വീണ്ടും യുദ്ധം തുടങ്ങി.
യദാ തേ ഹ്യസുരാ ദേവൈഃ പാതിതാശ്ച പുനഃപുനഃ ൧൭.
ദേവന്മാര് അവരെ ആവര്ത്തിച്ച് വീഴ്ത്തിയപ്പോഴൊക്കെയും ആ അസുരന്മാര് വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
വൃത്രം ദൃഷ്ട്വാ തദാ സര്വേ സസുരാസുരമാനവാഃ ൧൭.
വൃത്രനെ കണ്ടപ്പോള് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും എല്ലാവരും
ഏവം ഭീതേഷു സര്വേഷു സുരസിദ്ധേഷു വൈ തദാ ൧൭.
അങ്ങനെ ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഛത്രേണ ധ്രിയമാണേന ചാമരേണ വിരാജിതഃ ൧൭.
മീതെ കുടയും കൈയില് ചാമരം വീശിയും വൃത്രന് ഭംഗിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
വൃത്രം വിലോക്യ തേ സര്വേ ലോകപാലാ മഹേശ്വരാഃ ൧൭.
വൃത്രനെ കണ്ടപ്പോള് ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകര്ത്താക്കളായ മഹേശ്വരന്മാര് എല്ലാവരും
മനസാചിംതയന്സര്വേ ശംകരം ലോകശംകരമ് ൧൭.
എല്ലാവരും മനസ്സില് ലോകങ്ങള്ക്ക് അനുഗ്രഹം നല്കുന്ന ശംകരനെ ധ്യാനിച്ചു.