ഏവം ഭൂതാന്യനേകാനി സുകൃതാനി മയാ പുരാ ൧൫.
ഇങ്ങനെ, അനേകം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ഞാൻ മുമ്പ് നടത്തി.
ഭൂയഃ പൃഷ്ടഃ സര്വദേവൈഃ സ രാജാ കൃതം സര്വം ഗുപ്തമേവ യഥാര്ഥമ് ൧൫.
പിന്നെ എല്ലാ ദേവന്മാരും വീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് സത്യമായി ചെയ്തതൊക്കെയും മറയ്ക്കാതെ പറഞ്ഞു.
വചോ നിശമ്യ ദേവാനാം യയാതിരമിതദ്യുതിഃ ൧൫.
ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അതുല്യമായ തേജസ്സുള്ള യയാതി—
കഥിതം സര്വമേതച്ച നിഃശേഷം വ്യാസവത്തദാ ൧൫.
ഇതെല്ലാം അപ്പോൾ വ്യാസൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ മുഴുവനായി വിവരിച്ചു.
തത്ക്ഷണാദേവ സര്വേഷാം സുരാണാം തത്ര പശ്യതാമ് ൧൫.
അക്ക്ഷണത്തുതന്നെ, അവിടെയുള്ള എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും കൺമുന്നിൽ—
അന്യോ ന ദൃശ്യതേ ലോകേ യാജ്ഞികോ യോ ഹി തത്ര വൈ ൧൫.
അപ്പോൾ, അവനുപോലുള്ള യജ്ഞശീലൻ ലോകത്ത് മറ്റൊരാളെയും കാണാനായില്ല.
സര്വേ സുരാശ്ച ഋഷയോഽഥ മഹാഫണീംദ്രാ ഗന്ധര്വയക്ഷഖഗചാരണകിംനരാശ്ച ൧൫.
എല്ലാ ദേവന്മാരും, ഋഷിമാരും, മഹാസർപ്പന്മാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, യക്ഷന്മാരും, പക്ഷികൾ, ചാരണന്മാർ, കിന്നരന്മാർ എന്നിവരും—
തതഃ ശചീ താന്പ്രോവാച വാചം ധര്മാര്ഥസംയുതാമ് ൧൬.
അപ്പോൾ ശചി ധർമ്മവും ഉദ്ദേശവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവരോട് പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛത ത്വരിതാഃ സര്വേ ശക്രം ദ്രഷ്ടും വിചക്ഷണാഃ ൧൬.
നിങ്ങളെല്ലാവരും, ജ്ഞാനികൾ, വേഗത്തിൽ പോയി ഇന്ദ്രനെ കാണൂ.
ബഹൂനാം കാരണേനൈവ വിശ്വരൂപേ ഹി മംദധീഃ ൧൬.
നാനാവിധ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് എന്റെ മനസ്സ് വിശ്വരൂപനെക്കുറിച്ച് ആശങ്കയാകുന്നത്.
തസ്മാത്സര്വൈര്ഭവദ്ഭിശ്ച ഗംതവ്യം യത്ര സ പ്രഭുഃ ൧൬.
അതിനാൽ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ആ പ്രഭുവുള്ളിടത്തേക്ക് പോകണം.
അവജ്ഞാമാത്രക്ഷുബംധേന ത്വയാ ശപ്തഃ പുരംദരഃ ൧൬.
നീ ചെയ്ത ചെറിയ അവഗണന കൊണ്ടാണ് പുരന്ദരൻ ശപിക്കപ്പെട്ടത്.
നിരസ്തോഽപി ഹി തസ്മാത്ത്വമവസാനപരോ ഭവ॥ ൧൬.
നീ അവനെ പുറത്താക്കിയാലും, ഫലത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ തുടരണം.
യഥാ മദര്ഥമാനീതൌ ശക്രേ ജീവതി താവുഭൌ ൧൬.
ഇന്ദ്രൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുവരെ, അവരെ ഇരുവരെയും എന്റെ വേണ്ടി കൊണ്ടുവരണം.
കോഽപി സൌഭാഗ്യവാഁല്ലോകേ തവ ക്ഷേത്രേ ജനിഷ്യതി ൧൬.
നിന്റെ പ്രദേശത്ത് ഈ ലോകത്ത് ആരോ ഭാഗ്യവാൻ ജനിക്കും.
ഗച്ഛ ശീഘ്രം സുരൈഃസാര്ദ്ധം ശക്രമാനയ മ ചിരമ് ൧൬.
ദേവന്മാരോടൊപ്പം നീ വേഗത്തിൽ പോയി ഇന്ദ്രനെ വൈകാതെ കൊണ്ടുവരിക.
ശച്യോക്തം വചനം ശ്രുത്വാ സുരൈഃ സാര്ദ്ധം ജഗാമ സഃ ൧൬.
ശചിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, അവൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം പോയി.
സരസസ്തീരമാസാദ്യ തേ ശക്രം ചാഭ്യവാദയന് ൧൬.
അവർ തടാകത്തിൻ്റെ കരയിൽ എത്തി, ഇന്ദ്രനെ വന്ദിച്ചു.
ഉവാച ദേവാനേദേവേശഃ കസ്മാദ്യൂയമിഹാഗതാഃ അപ്സു തിഷ്ഠാമി ഭോ ദേവാ ഏകാകീ തപസാന്വിതഃ॥ ൧൬.
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്? ഞാൻ ജലത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.'
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ സര്വേ ദേവാഃ ശതക്രതോഃ ൧൬.
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവന്മാരും ശതക്രതുവും ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഏതാദൃശം ന വാച്യം തേ പരേഷാമുപകാരതഃ ൧൬.
മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം പരിഗണിച്ചാൽ, ഇങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ നീ പറയരുത്.
വിശ്വകര്മസുതേനൈവ കൃതം യാജനമദ്ഭുതമ് ൧൬.
വിശ്വകർമ്മയുടെ മകനാണ് ആ അത്ഭുതമായ യാഗം നടത്തിയത്.
തസ്മാദ്വതസ്ത്വയാ ദേവ പരേഷാമുപകാരതഃ ൧൬.
അതിനാൽ, ദേവാ, നീയും മറ്റുള്ളവർക്കു സഹായം ചെയ്യണം.
ഏവം വിവദമാനേഷു ദേവേഷു ച തദാഽബ്രവീത് ൧൬.
അങ്ങനെ ദേവന്മാർ തമ്മിൽ വാദിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു.
തദാ ബൃഹസ്പതിര്വാക്യമുവാച സഹസൈവ തു॥ ൧൬.
അപ്പോൾ ബൃഹസ്പതി ഉടൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
വാസാര്ഥം ച കരിഷ്യാമഃ സ്ഥാനാനി തവ സാംപ്രതമ് ൧൬.
നിനക്ക് താമസിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സ്ഥലങ്ങൾ ഒരുക്കും.
വിമൃശ്യ സര്വേ വിഭജുശ്ചതുര്ദ്ധാ ഹത്യാം സുരാസ്തേ ഋഷയോ മനീഷിണഃ ൧൬.
എല്ലാ ദേവന്മാരും ജ്ഞാനികളായ ഋഷിമാരും ആ കൊലപാതകത്തിന്റെ പാപം നാലായി വിഭജിച്ചു, ആലോചിച്ച് തീരുമാനിച്ചു.
ആദൌ ക്ഷമാം പ്രതി തദാ ഊചുഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ ൧൬.
അതിനുശേഷം ആദ്യം ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഭൂമിയെ ക്ഷമ ചോദിച്ച് അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
സുരാണാം തദ്വചഃ ശ്രുത്വാ ധരിത്രീ കംപിതാഽവദത് ൧൬.
ദേവന്മാരുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭൂമി വിറച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അഹം ഹി സര്വഭൂതാനാം ധാത്രീ വിശ്വം ധരാമ്യഹമ് ൧൬.
എനിക്ക് എല്ലാ ജീവികളും ആശ്രയമാണ്; ഞാൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ചുമക്കുന്നു.