ഗഗനമഥ ജഗാഹേ മംദമംദം മഹാത്മാ ഹ്യസുരഗണസമേതോ വിശ്വരൂപം ജിഘാംസുഃ ൧൩.
പിന്നീട് മഹാത്മാവായ അവൻ അസുരഗണങ്ങളുമായി ചേർന്ന്, വിശ്വരൂപനെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച് മന്ദമന്ദമായി ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
തതോ യുദ്ധമതീവാസീദസുരൈര്വിഷ്ണുനാ സഹ ൧൪.
അതിനുശേഷം അസുരന്മാരും വിഷ്ണുവും തമ്മിൽ അത്യന്തം കടുത്ത യുദ്ധം നടന്നു.
അസുരൈരുഹ്യമാനാസ്തേ രഹുത്മംതം വ്യദാരയന് ൧൪.
അസുരന്മാർ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ രാഹുവിന്റെ തല കീറിക്കളഞ്ഞു.
വിഷ്ണുനാ ച തദാ ദൈത്യാശ്ചക്രേണ ശകലീകൃതാഃ ൧൪.
അപ്പോൾ വിഷ്ണു തന്റെ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് ദൈത്യന്മാരെ തകർത്തു.
ത്രിശൂലേനാഹനദ്വിഷ്ണും രോഷപര്യാകുലേക്ഷണഃ ൧൪.
കോപം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, അവൻ ത്രിശൂലം കൊണ്ട് വിഷ്ണുവിനെ അടി ചെയ്തു.
കരേണ വാമേന ജഘാന ലീലയാ തം കാലനേമിം ഹ്യസുരം മഹാബലമ് ൧൪.
വലതുകൈ കൊണ്ട് ലീലയായി, മഹാബലശാലിയായ ആ കാലനെമിയെ അവൻ അടിച്ചു.
പതിതഃ പുനരുത്ഥായ ശനൈരുന്മീല്യ ലോചനേ ൧൪.
വീണു കിടന്നവൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ്, പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
ലബ്ധസംജ്ഞോഽബ്രവീദ്വാക്യം കാലനേമിര്മഹാബലഃ ൧൪.
ബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയ മഹാബലശാലിയായ കാലനെമി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
യേ യേഽസുരാ ഹതാ യുദ്ധേ അക്ഷയം ലോകമാപ്നുയുഃ ൧൪.
യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട അസുരന്മാർ അക്ഷയമായ ലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.
ഭുംജതോ വിവിധാന്ഭോഗാന്ദേവവദ്വിചരംതി തേ ൧൪.
അവർ വിവിധഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, ദേവന്മാരെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
തസ്മാദ്യുദ്ധേന മരണം ന കാംക്ഷേ ക്ഷണഭംഗുരമ് ദാതുമര്ഹസി മേ നാഥ കൈവല്യം കേവലം പരമ്॥ ൧൪.
അതിനാൽ, ക്ഷണികമായ യുദ്ധമരണത്തെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; പ്രഭോ, നീ എനിക്ക് പരമമായ മോക്ഷം മാത്രം നൽകണം.
തഥേതി ദൈത്യപ്രവരോ നിപാതിതഃ പരേണ പുംസാ പരമാര്ഥദേന ൧൪.
അങ്ങനെ ദൈത്യപ്രവരൻ സമ്മതിച്ചു, പിന്നെ പരമാർത്ഥം നൽകുന്ന പരമപുരുഷൻ അവനെ സംഹരിച്ചു.
കാലനേമിര്ഹതോ ദൈത്യോ ദേവാ ജാതാ ഹ്യകടകാഃ ൧൪.
കാലനെമി എന്ന ദൈത്യൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ദേവന്മാർ ഭയമില്ലാതെ ആവന്നു.
തിരോധാനം ഗതഃ സദ്യോ ഭഗവാന്കമലേക്ഷണഃ ൧൪.
കമലനയനനായ ഭഗവാൻ ഉടൻ അദൃശ്യനായി.
പതിതാനാം ക്ലീബരൂപാണാം ഭഗ്നാനാം ഭീതചേതസാമ് ൧൪.
വീണുപോയവരും, ശക്തിഹീനരായവരും, ഭയത്തോടെ മനസ്സു തകർന്നവരും—
അര്ഥശാസ്ത്രപരോ ഭൂത്വാ മഹേംദ്രോ ദുരാതിക്രമഃ ൧൪.
ദുരജയം ആയ ഇന്ദ്രൻ, അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണിച്ചു.
ഏവം നിഹന്യ്മാനാനാമസുരാണാം ശചീപതേഃ ൧൪.
ഇങ്ങനെ ശചീഭർത്താവായ ഇന്ദ്രൻ അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുമ്പോൾ—
യുദ്ധഹതാശ്ച യേ വീരാ ഹ്യസുരാ രണമണ്ഡലേ ൧൪.
യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീര്യത്തോടെ കൊല്ലപ്പെട്ട അസുരന്മാർ—
യേ ഭീതാംശ്ച പ്രപന്നാംശ്ചഘാതയംതി മദോദ്ധതാഃ ൧൪.
അഹങ്കാരത്തോടെ, ഭയപ്പെട്ടവരെയും ശരണമായവരെയും കൊല്ലുന്നവർ—
തസ്മാത്ത്വയാ ന കര്ത്തവ്യം മനസാപി വിഹിംസനമ് ൧൪.
അതിനാൽ, മനസ്സിൽ പോലും നീ ആരെയും പീഡിപ്പിക്കരുത്.
സുരസേനാന്വിതഃ സദ്യ ആഗതോ ഹി ത്രിവിഷ്ടപമ് ബഭൂവുര്മുദിതാഃ സര്വേ യക്ഷഗംധര്വകിംനരാഃ॥ ൧൪.
ദേവസേനയോടൊപ്പം അവൻ ഉടൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, യക്ഷന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും കിന്നരന്മാരും എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു.
തദാ ഇംദ്രോഽമരാവത്യാം ഹസ ശച്യാഽഭിഷേചിതഃ॥ ൧൪.
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ അമരാവതിയിൽ ശചിയുടെ സന്തോഷത്തോടെ അഭിഷേകം നേടി.
ദേവര്ഷിപ്രമുഖൈശ്ചൈവ ബ്രഹ്മര്ഷിപ്രമുഖൈസ്തഥാ ൧൪.
ദേവർഷിമാരുടെയും ബ്രഹ്മർഷിമാരുടെയും പ്രധാനന്മാർ അപ്പോൾ അങ്ങിനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തദാ മഹോത്സവോ വിപ്രാ ദേവലോകേ മഹാനഭൂത് തഥാനകാശ്ച ഭേര്യശ്ച നേദുര്ദുംദുഭയഃ സമമ്॥ ൧൪.
അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ദേവലോകത്ത് വലിയ ഉത്സവം നടന്നു; അതുപോലെ ശംഖങ്ങളും മൃദംഗങ്ങളും ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങി.
ഗായകാശ്ചൈവ ഗംധര്വാഃ കിന്നരാശ്ചാപ്സപോഗണാഃ ൧൪.
ഗായകർ, ഗന്ധർവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ അപ്പോൾ അങ്ങിനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഏവം വിജയമാപന്നഃ ശക്രോ ദേവേസ്വരസ്തദാ ൧൪.
അങ്ങനെ അന്നേരം ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രൻ വിജയിച്ചു.
ഗതാസവോ മഹാത്മാനോ ബലിപ്രമുഖതോ ഹ്യമീ ൧൪.
ബലിയെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ മഹാത്മാക്കളായ അവർ ജീവൻ വിട്ടുപോയി.
ഗതഃ ശിഷ്യൈഃ പരിവൃതസ്തസ്മാദ്യുദ്ധം ന വേദ തത് ൧൪.
അവൻ ശിഷ്യന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പോയതുകൊണ്ട് ആ യുദ്ധം അവനറിയില്ല.
കഥിതം വൈ മഹദ്ധൃത്തമസുരാണാം ക്ഷയാവഹമ് ൧൪.
അസുരന്മാരുടെ വലിയയും ഉറച്ചതുമായ നാശം ഇതുവരെ പറഞ്ഞുതീർന്നു.
ശിഷ്യൈഃ പരിവൃതോ ഭൂത്വാ മൃതാംസ്താനസുരാനപി ൧൪.
ശിഷ്യന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവൻ മരിച്ചിരുന്ന അസുരന്മാരെയും ജീവിപ്പിച്ചു.