തൈര്യാചിതാസ്തേഽത്ര സുരാസുരാശ്ച ദദുശ്ച താ ഗാഃ ശിവതോഷണായ ൧൧.
അവരുടെ അപേക്ഷ പ്രകാരം, അങ്ങോട്ട് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ശിവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആ പശുക്കളെ നൽകി.
പുണ്യാഹം മുനിഭിഃ സര്വൈഃ കാരിതാസ്തേ തദാ സുരാഃ ൧൧.
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും മഹർഷിമാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ശുഭമായ ചടങ്ങ് നടത്തി.
പുനഃ സര്വേ സുസംരബ്ധാ മമംഥുഃ ക്ഷീരസാഗരമ് ൧൧.
പിന്നീട്, എല്ലാവരും അതീവ ഉത്സാഹത്തോടെ വീണ്ടും ക്ഷീരസമുദ്രം മഥിച്ചു.
കല്പവൃക്ഷഃ പാരിജാതശ്ചൂതഃ സംതാനകസ്തഥാ മമംഥുരുഗ്രം ത്വരിതാഃ പുനഃ ക്ഷീരാര്ണവം ബുധാ॥ ൧൧.
കാമവൃക്ഷം, പാർിജാതം, മാവു, സന്താനകവൃക്ഷം—ഇവയെല്ലാം ആഗ്രഹത്തോടെ ജ്ഞാനികൾ വീണ്ടും ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് മഥിച്ചു.
നിര്മഥ്യമാനാദുദധേരഭവത്സൂര്യവര്ചസമ് ൧൧.
മഥനം നടക്കുമ്പോൾ ആ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ഒരു വസ്തു ഉദിച്ചു.
സ്വകീയേന പ്രകാശേന ഭാസയംതം ജഗത്ത്രയമ് ൧൧.
അത് സ്വന്തം പ്രകാശത്തോടെ മൂന്നു ലോകവും പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
സര്വേ സുരാ ദദുസ്തം വൈ കൌസ്തുഭം വിഷ്ണവേ തദാ മമംഥുഃ പുനരേവാബ്ധിം ഗര്ജംതസ്തേ ബലോത്കടാഃ॥ ൧൧.
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ആ കൗസ്തുഭമണിയെ വിഷ്ണുവിന് നൽകി; പിന്നെയും ആ ശക്തന്മാർ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് സമുദ്രം വീണ്ടും മഥിച്ചു.
മഥ്യമാനാത്തതസ്തസ്മാദുച്ചൈഃശ്രവാഃ സമദ്ഭുതമ് ൧൧.
അപ്പോൾ ആ മഥനത്തിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായ ഉച്ചൈശ്രവസ് എന്ന കുതിര ഉദിച്ചു.
തഥൈവ ഗജരത്നം ച ചതുഃഷഷ്ട്യാ സമന്വിതമ് ൧൧.
അതു പോലെ, നാല്പത്തിയാറ് ഗുണങ്ങളുള്ള ഗജരത്നവും അവിടെ ഉദിച്ചു.
താന്സര്വാന്മധ്യതഃ കൃത്വാ പുനശ്ചൈവ മമംഥിരേ ൧൧.
അവയെല്ലാം വേറിട്ട് വച്ച ശേഷം, അവർ വീണ്ടും സമുദ്രം മഥിച്ചു.
മദിരാ വിജയാ ഭൃംഗീ തഥാ ലശുനഗൃംജനാഃ ൧൧.
മദ്യം, വിജയം, ഭൃംഗി, അതുപോലെ ഉള്ളി, പെരുംകായം എന്നിവയും ഉദിച്ചു.
സ്ഥാപിതാ നൈകപദ്യേന തീരേ നദനദീപതേഃ ൧൧.
അവയെ പലവിധത്തിൽ നദികളുടെ അധിപനായ സമുദ്രത്തിന്റെ തീരത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.
നിര്മഥ്യമാനാദുദധേസ്തദാസീത്സാ ദിവ്യ ലക്ഷ്മീര്ഭുവനൈകനാഥാ ൧൧.
മഥനം നടക്കുമ്പോൾ, ലോകങ്ങളുടെ ഏക സ്വാമിനിയായ ദിവ്യമായ ലക്ഷ്മി അവിടെ ഉദിച്ചു.
ബ്രഹ്മവിദ്യാം കേചിദാഹുഃ സമര്ഥാഃ കേചിത്സിദ്ധിമൃദ്ധിമാജ്ഞാ മഥാശാമ് ൧൧.
ചിലർ അവളെ ബ്രഹ്മവിദ്യയെന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ വിജയവും ഐശ്വര്യവും ആജ്ഞയും ആഗ്രഹസാഫല്യവും ആണെന്ന് പറയുന്നു.
വദംതി സര്വേ കേനസിദ്ധാംതയുക്താം യാം യോഗമായാം ജ്ഞാനശക്ത്യാന്വിതാ യേ॥ ൧൧.
എല്ലാവരും അവളെ സിദ്ധിയോടും യോഗമായയോടും ജ്ഞാനശക്തിയോടും കൂടിയവളായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
ദദൃശുസ്താം മഹാലക്ഷ്മീമായാംതീ ശനകൈസ്തദാ ൧൧.
അപ്പോൾ അവർ മഹാലക്ഷ്മിയെ അല്പാല്പമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നവളായി കണ്ടു.
സുസ്മിതാം സുദ്വിജാം ശ്യാമാം നവയൌവനഭൂഷണാമ് ൧൧.
അവൾ മധുരമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, ഉത്തമമായ വംശജയായിരുന്നു, കറുത്ത നിറം, യൗവനത്തിന്റെ പുതുമയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളായിരുന്നു.
ബിംബോഷ്ഠീം സുനസാം തന്വീം സുഗ്രീവാം ചാരുലോചനാമ് ൧൧.
അവളുടെ അധരങ്ങൾ ബിംബഫലത്തിന്റെ ചുവപ്പുപോലെയും, മൂക്ക് സുന്ദരവുമായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം സുലഭവും, കഴുത്ത് മനോഹരവുമായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അതീവ ആകർഷകമായിരുന്നു.
നാനാരത്നപ്രദീപൈശ്ച നീരാജിതമുഖാംബുജാമ് ൧൧.
നാനാരത്നങ്ങളാൽ ഉണ്ടാക്കിയ വിളക്കുകൾ അവളുടെ താമരപോലെയുള്ള മുഖം പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
മൂര്ദ്ധനി ധ്രിയമാണേന ച്ഛത്രേണാപി വിരാജിതാമ് ൧൧.
തലയിൽ കുടയേന്തിയിരുന്നപ്പോൾ അവൾ അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
പാംഡുരം ഗജമാരൂഢാം സ്തൂയമാനാം മഹര്ഷിഭിഃ ൧൧.
പാണ്ടുരവണ്ണമുള്ള ആനയിൽ കയറി, മഹർഷിമാർ അവളെ സ്തുതിച്ചു.
കരാഗ്രേ ധ്രിയമാണാം താം ദൃഷ്ട്വാ ദേവാഃ സമുത്സുകാഃ ൧൧.
കൈയിൽ ആനക്കൊമ്പ് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ദേവന്മാർ അതിയായി ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി.
ദേവാംശ്ച ദാനവാംശ്ചൈവ സിദ്ധചാരണപന്നഗാന് ൧൧.
ദേവന്മാരെയും, അസുരന്മാരെയും, സിദ്ധന്മാരെയും, ചാരണന്മാരെയും, പന്നഗന്മാരെയും
ആലോകിതാസ്തഥാ ദേവാസ്തയാ ലക്ഷ്മ്യാ ശ്രിയാന്വിതാഃ ദൈത്യാസ്തേ നിഃശ്രികാ ജാതാ യേ ശ്രിയാഽനവലോകിതാഃ॥ ൧൧.
ആ മഹാലക്ഷ്മി, സമ്പത്തോടെ, അവരെല്ലാവരെയും നോക്കി. അവളുടെ കാഴ്ച ലഭിക്കാത്തവർക്കോ സമ്പത്ത് നഷ്ടമായി.
നിരീക്ഷ്യമാണാ ച തദാ മുകുന്ദം തമാലനീലം സുകപോലനാസമ് ൧൧.
അപ്പോൾ അവൾ മുകുന്ദനെ നോക്കി; തമാലവൃക്ഷത്തിന്റെ കറുപ്പുപോലെയുള്ളവനും, മനോഹരമായ കവിളും മൂക്കും ഉള്ളവനെയും.
ദൃഷ്ട്വാ തദൈവ സഹസാ വനമാലയാന്വിതാ ലക്ഷ്മീര്ഗജാദവതതാര സുവിസ്മയംതീ ൧൧.
അവനെ വനമാല ധരിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ, അത്ഭുതത്തോടെ ലക്ഷ്മി ആനയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
വാമാംഗമാശ്രിത്യ തദാ മഹാത്മനഃ സോപാവിശത്തത്ര സമീക്ഷ്യ താ ഉഭൌ ൧൧.
അവൾ ആ മഹാത്മാവിന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് എത്തി ഇരുന്നു; എല്ലാവരും അവരെ ഇരുവരെയും നോക്കി.
സര്വേഷാമേവ ലോകാനാമൈകപദ്യേന സര്വശഃ ൧൧.
അങ്ങനെ, ലോകങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ, പൂർണ്ണ ഐക്യത്തിൽ ഇരുവരും ഉണ്ടായി.
ലക്ഷ്മ്യാ വൃതോ മഹാവിഷ്ണുര്ലക്ഷ്മീസ്തേനൈവ സംവൃതാ ൧൧.
ലക്ഷ്മി മഹാവിഷ്ണുവിനൊപ്പം ചേർന്നു; അവളും അവന്റെ ആലിംഗനത്തിൽ ആയിരുന്നു.
ശംഖാശ്ച പടഹാശ്ചൈവ മൃദംഗാനകഗോമുഖാഃ ൧൧.
ശംഖം, പടഹം, മൃദംഗം, ഗോമുഖം തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി.