അണോരണീയാന്മഹതോ മഹീ യാന്മഹാനുഭാവോ ഭുവനാധിപോ മഹാന് ൬.
ഏറ്റവും ചെറുതിലും ചെറുതും, ഏറ്റവും വലുതിലും വലുതും, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള, ലോകങ്ങളുടെ മഹാനായ അധിപതി,
മധ്യാഹ്ന ഋഷയോ വിപ്രാസ്തീര്ഥം ജഗ്മുഃ സ്വകാശ്രമാത് ൬.
മധ്യാഹ്നത്തിൽ, ഋഷികളും ബ്രാഹ്മണരും തങ്ങളുടെ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് തീർത്ഥയാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
വിലോകയംത്യഃ ശംഭും തമാചഖ്യുശ്ച പരസ്പരമ് ൬.
അവർ ശംഭുവിനെ കണ്ടു, തമ്മിൽ തമ്മിൽ അവനെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
അസ്മൈ ഭിക്ഷാം പ്രയച്ഛാമോ വയം ച സഖിഭിഃ സഹ ൬.
നാം സഖികളോടൊപ്പം ചേർന്ന് അവനു ഭിക്ഷ നൽകാം.
ഭിക്ഷാന്നം വിവിധം ശ്ലക്ഷ്ണം സോപചാരം ച ശക്തിതഃ ൬.
വിവിധ രുചികരമായ ഭിക്ഷാന്നങ്ങൾ, കഴിവിനനുസരിച്ച് യോജിച്ച സേവനങ്ങളോടുകൂടി,
കാചിത്പ്രിയതമം ശംഭും ബഭാഷേ വിസ്മയാന്വിതാ ൬.
ഒരു സ്ത്രീ, അത്ഭുതംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ്, പ്രിയപ്പെട്ട ശംഭുവിനോട് പറഞ്ഞു.
ഋഷീണാമാശ്രമം ശുദ്ധം കിമര്ഥം നോ നിഷീദസി ൬.
ഋഷിമാരുടെ ശുദ്ധമായ ആശ്രമത്തിൽ നീ എന്തിനാണ് ഇരിക്കുന്നതെന്ന്?
ഈശ്വരോഹം സുകേശാംതേ പാവനം പ്രാപ്തവാനിമമ് ൬.
സുന്ദരമായ മുടിയുള്ളവളേ, ഞാൻ ഈ pavithramaya sthalamil ethiyirikkunnu, ഞാൻ ഈശ്വരനാണ്.
ഈശ്വരോഽസി മഹാഭാഗ കൈലാസപതിരേവ ച ൬.
നീ ഈശ്വരനാണ്, മഹാഭാഗവാനാണ്, കൈലാസപതിയുമാണ്.
ഏവമുക്തസ്തയാ ശംഭുഃ പുനസ്താമബ്രവീദ്വചഃ ൬.
അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശംഭു വീണ്ടും അവളോട് പറഞ്ഞു.
ഭിക്ഷാടനാര്ഥം സുശ്രോണി സംകല്പരഹിതഃ സദാ ന രോചതേ വിശാലാക്ഷി സത്യം പ്രതിവദാമി തേ॥ ൬.
സുന്ദരമായ കമരങ്ങൾക്കുടിയവളേ, ഭിക്ഷയെടുക്കാൻ ഞാൻ എപ്പോഴും ആശയമില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്നു, വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, ഇത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല; ഞാൻ സത്യമായാണ് നിന്നോട് പറയുന്നത്.
തസ്യോക്തം വചനം ശ്രുത്വാ ഉവാച കമലേക്ഷണാ ൬.
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കമലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
താസ്സ്ത്രിയോ വര്ജിതാഃ ശംഭോ ത്വാദൃശേന വിപശ്ചിതാ॥ ൬.
ശംഭുവിനാൽ, നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ജ്ഞാനിയാൽ, ആ സ്ത്രീകൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
ഇതി ച പ്രമദാഃ സര്വാ മിലിതാ യത്ര ശംകരഃ ൬.
അങ്ങനെ, എല്ലാ സ്ത്രീകളും ശംകരൻ എവിടെയോ അവിടെ കൂടി വന്നു.
അന്നൈശ്ചതുര്വിധൈഃ ഷഡ്ഭീ രസൈശ്ച പരിപൂരിതമ് തദാ സര്വാ വിപ്രപത്ന്യോ ഹ്യന്ഗച്ഛന്മുദാന്വിതാഃ॥ ൬.
നാലു തരത്തിലുള്ള ഭക്ഷണവും ആറു രുചികളും നിറഞ്ഞതായ അവിടേക്ക്, എല്ലാ ഋഷipat്നിമാരും സന്തോഷത്തോടെ പോയി.
ഗൃഹകാര്യം പരിത്യജ്യ ചേരുസ്തദ്ഗതമാനസാഃ ൬.
വീട്ടുപണികൾ എല്ലാം വിട്ട്, മനസ്സ് മുഴുവൻ അവനിലാക്കി അവർ അവിടെ ചുറ്റി നടന്നു.
യാവദാശ്രമമഭ്യേത്യ താവച്ഛൂന്യം വ്യലോകയന് ൬.
അവർ ആശ്രമത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, അതു ശൂന്യമായതായി കണ്ടു.
ന വിദാമോഽഥ വൈ സര്വാഃ കേന നഷ്ടേന ചാഹൃതാഃ ൬.
പിന്നീട് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: 'ആരും അറിയില്ല, ആരാൽ എങ്ങനെ നമ്മളെ കൊണ്ടുപോയി എന്നത്.'
സമപശ്യംസ്തതഃ സര്വേ ശിവസ്യാനുഗതാശ്ച താഃ ൬.
അപ്പോൾ എല്ലാവരും കണ്ടു, ആ സ്ത്രീകൾ ശിവനെ പിന്തുടർന്നിരിക്കുന്നു.
ശിവസ്യാഥാഗ്രതോ ഭൂത്വാ ഊചുഃ സര്വേ ത്വരാന്വിതാഃ പരദാരാപഹര്ത്താസി ത്വമൃഷീണാം ന സംശയഃ॥ ൬.
ശിവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'നീ തന്നെയാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരെ അപഹരിച്ചവൻ, ഇതിൽ സംശയമില്ല.'
ഏവം ക്ഷിപ്തഃ ശിവോ മൌനീ ഗച്ഛമാനോഽപി പര്വതമ് യസ്മാത്കലത്രഹര്താ ത്വം തസ്മാത്ഷംഢോ ഭവ ത്വരമ്॥ ൬.
ഇങ്ങനെ കുറ്റം ചൊല്ലപ്പെട്ട ശിവൻ മൗനമായി, മലയിൽ പോകുമ്പോഴും, അവർ പറഞ്ഞു: 'നീ ഭാര്യമാരെ അപഹരിച്ചവൻ ആകയാൽ, ഉടൻ ശണ്ഡനാകു!'
ഏവം ശപ്തഃ സ മുനിഭിര്ലിംഗം തസ്യാപതദ്ഭുവി ൬.
അങ്ങനെ ഋഷിമാരാൽ ശപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ലിംഗം ഭൂമിയിൽ വീണു.
ആവൃത്യ സപ്ത പാതാലാന്ക്ഷണാല്ലിംഗമദോര്ധ്വതഃ ൬.
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്, ആ ലിംഗം മേലോട്ട് ഉയർന്ന് ഏഴു പാതാളങ്ങളും മൂടി.
സ്വര്ഗാഃ സമാവൃതാഃ സര്വേ സ്വര്ഗാതീതമഥാഭവത് ൬.
എല്ലാ സ്വർഗ്ഗങ്ങളും മൂടപ്പെട്ടു, പിന്നെ അതു സ്വർഗ്ഗത്തേക്കാൾ വലുതായി.
ന ച വായുര്ന വാകാശം നാഹംകാരോ ന വാ മഹത് ൬.
അവിടെ കാറ്റുമില്ല, ആകാശവും ഇല്ല, അഹങ്കാരവും ഇല്ല, മഹത്ത്വവും ഇല്ല.
നാസീദ്ദ്വവൈതവിഭാഗം ച സര്വം ലീനം ച തത്ക്ഷണാത് ൬.
അവിടെ രണ്ടുതരം എന്ന വ്യത്യാസവും ഇല്ല; എല്ലാം ആ നിമിഷം ലയിച്ചു.
ലയനാല്ലിംഗമിത്യേവം പ്രവദംതി മനീഷിണഃ ൬.
ഇങ്ങനെ ലയിച്ചതിനാലാണ്, ജ്ഞാനികൾ അതിനെ ലിംഗം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ബ്രഹ്മേംദ്രവിഷ്ണുവായ്യഗ്നിലോകപാലാഃ സപന്നഗാഃ ൬.
ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രൻ, വിഷ്ണു, വായു, അഗ്നി, ലോകപാലകർ, പാമ്പുകൾ—എല്ലാവരും
കിമായാമം ച വിസ്താരം ക്വ ചാംതഃ ക്വ ച പീഠികാ ൬.
ഇതിന്റെ നീളമെത്ര, വീതിയത്ര, അവസാനമൊക്കെ എവിടെ, അടിസ്ഥാനം എവിടെ?
അസ്യ മൂലം ത്വയാ വിഷ്ണോ പദ്മോദ്ഭവ ച മസ്തകമ് ൬.
വിഷ്ണുവേ, നീ ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം കണ്ടെത്തണം; കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, നീ അതിന്റെ മുകളിലത്തെ അറ്റം കണ്ടെത്തണം.