കേവലം കര്മണാ ത്വം ഹി സംസാരാത്തര്തുമിച്ഛസി॥ ൫.
നീ പ്രവർത്തിയാൽ മാത്രം ഈ ലോകചക്രം കടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ന വേദൈശ്ച ന ദാനൈശ്ച ന യജ്ഞൈസ്തപസാ ക്വചിത് ൫.
വേദങ്ങൾകൊണ്ടും, ദാനങ്ങളാലും, യാഗങ്ങളാലും, തപസ്സുകൊണ്ടും ഒരിക്കലും അതിന് സാധിക്കില്ല.
തസ്മാജ്ജ്ഞാനപരോ ഭൂത്വാ കുരു കര്മ്മ സമാഹിതഃ ൫.
അതിനാൽ ജ്ഞാനത്തിൽ ദൃഢനായി, ഏകാഗ്രതയോടെ പ്രവർത്തനം നടത്തുക.
ഉപദിഷ്ടസ്തദാ തേന ശംഭുനാ പരമേഷ്ഠിനാ ൫.
അപ്പോൾ പരമേശ്വരനായ ശംഭു അവനെ ഉപദേശിച്ചു.
ബ്രഹ്മണാപി തഥാ സര്വേ ഭൃഗ്വാദ്യാശ്ച മഹര്ഷയഃ ൫.
അതു പോലെ ബ്രഹ്മാവും, ഭൃഗു മുതലായ മഹർഷിമാരും ഉപദേശിച്ചു.
ഗതഃ പിതാമഹോ ബ്രഹ്മാ തതശ്ച സദനം സ്വകമ്॥ ൫.
അതിനുശേഷം പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി.
ദക്ഷോപി ച സ്വയം വാക്യാത്പരം ബോധമുപാഗതഃ। ശിവധ്യാനപരോ ഭൂത്വാ തപസ്തേപേ മഹാമനാഃ॥ ൫.
ദക്ഷനും ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് പരമജ്ഞാനം നേടി; ശിവധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, മഹാതപസ്സു ചെയ്തു.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന സംക്ഷേവ്യോ ഭഗവാഞ്ഛിവഃ॥ ൫.
അതിനാൽ, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഭഗവാൻ ശിവനെ ആരാധിക്കണം.
സംമാര്ജനം ച കുര്വംതി നരാ യേ ച ശിവാംഗണേ ൫.
ശിവക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രാകാരം വൃത്തിയാക്കുന്ന പുരുഷന്മാർ—
യേ ശിവസ്യ പ്രയച്ഛതി ദര്പ്പണം സുമഹാപ്രഭമ് ൫.
ശിവനു വേണ്ടി അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള കണ്ണാടി അർപ്പിക്കുന്നവർ—
ചാമരാണി പ്രയച്ഛംതി ദേവദേവസ്യ ശൂലിനഃ ൫.
ദേവദേവനായ ശൂലധാരിക്ക് അവർ ചാമരം അർപ്പിക്കുന്നു.
ദീപദാനം പ്രയച്ഛംതി മഹാദേവാലയേ നരാഃ ൫.
മഹാദേവക്ഷേത്രത്തിൽ ജനങ്ങൾ വിളക്ക് അർപ്പിക്കുന്നു.
ധൂപം യേ വൈ പ്രയച്ഛന്തി ശിവായ പരമാത്മനേ ൫.
ശിവനായ പരമാത്മാവിന് ധൂപം അർപ്പിക്കുന്നവർ,
നൈവേദ്യം യേ പ്രയച്ഛംതി ഭകയാ ഹരിഹരാഗ്രതഃ ൫.
ഹരിയും ഹരനും മുന്നിൽ ഭക്തിയോടെ നൈവേദ്യം അർപ്പിക്കുന്നവർ,
ഭഗ്നം ശിവാലയം യേ ച പ്രകുര്വംതി നരോത്തമാഃ ൫.
ഭഗ്നമായ ശിവക്ഷേത്രം പുനർനിർമ്മിക്കുന്ന ഉത്തമപുരുഷന്മാർ,
നൂതനം യേ പ്രകൃര്വംതി ഇഷ്ടകൈരശ്മനാപി വാ യശോ ഭൂമൌ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ കാര്യാ വിചാരണാ॥ ൫.
ഇഷ്ടികയാലോ കല്ലുകൊണ്ടോ പുതിയ ക്ഷേത്രം പണിയുന്നവർ—ഭൂമിയിൽ അവരുടെ പ്രശസ്തി, മഹാന്മാരേ, ആലോചിക്കേണ്ടതാണ്.
കാരയംതി ച യേ വിപ്രാഃ പ്രാസാദം ബഹുഭൂമികമ് ൫.
ഒന്നിലധികം നിലകളുള്ള ക്ഷേത്രം പണിയിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ,
ശുദ്ധം ധവലിതം യേ ച കുര്വന്തി ഹരമംദിരമ് ൫.
ഹരന്റെ ക്ഷേത്രം ശുദ്ധവും വെളുപ്പും ആക്കി വൃത്തിയാക്കുന്നവർ,
വിതാനം യേ പ്രയച്ഛതി നരാഃ സുകൃതിനോപി ഹി ൫.
നന്മയുള്ളവർ ക്ഷേത്രത്തിൽ തൂണിക്കൊട അർപ്പിക്കുന്നവർ,
യേ ച നാദമയീം ഘംടാം നിബധ്നംതി ശിവാലയേ ൫.
ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ ലോഹത്തിൽ നിർമ്മിച്ച മണി കെട്ടുന്നവർ,
ഏകകാലം ദ്വികാലം വാ ത്രികാലം ചാനുപശ്യതി ൫.
ഒരു പ്രാവശ്യം, രണ്ടുപ്രാവശ്യം, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ദിവസവും പൂജ കാണുന്നവർ,
ശ്രദ്ധാവാന്ഭജതേ യോ വാ ശിവായ പരമാത്മനേ ൫.
ശ്രദ്ധയോടെ ശിവനായ പരമാത്മാവിനെ ഭജിക്കുന്നവൻ,
അത്രൈവോദാഹരംതീമ മിതിഹാസം പുരാതനമ് ൫.
ഇവിടെ ഒരു പുരാതന കഥ ഉദാഹരണമായി ഞാൻ പറയാം.
പുരാ കൃതയുഗേ ഹ്യസീദിന്ദ്രസേനോ നരാധിപഃ ൫.
പഴയ കൃതയുഗത്തിൽ ഇന്ദ്രസേനൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
അബ്രഹ്മണ്യഃ സദാ ക്രൂരഃ കേവലാസുതൃപഃ സദാ ൫.
അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് വിശ്വാസമില്ലാത്തവനും എപ്പോഴും ക്രൂരനും മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്തിനോട് എപ്പോഴും ആഗ്രഹമുള്ളവനുമായിരുന്നു.
പരസ്ത്രീലം പടോഽത്യംതം പരദ്രവ്യേഷു ലോലുപഃ ൫.
അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരോട് അത്യന്തം ആസക്തനും, മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തുക്കളിൽ എപ്പോഴും മോഹിയുമായിരിന്നു.
ഗുരുലത്പഗതോത്യര്ഥം സദാ സൌവര്ണതസ്കരഃ ൫.
സമ്പത്തിനായി ഗുരുവിനെയും വഞ്ചിച്ച് സ്വർണം മോഷ്ടിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഏവം ബഹുവിധം രാജ്യം ചകാര സ ദുരാത്മവാന് ൫.
ഇങ്ങനെ പലവിധം ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തുകൊണ്ട് ആ ദുഷ്ടൻ രാജ്യം ഭരിച്ചു.
തദാ യാമ്യൈശ്ച നീതോഽസാവിംദ്രസേനോ ദുരാത്മവാന് ൫.
അപ്പോൾ ദുഷ്ടഹൃദയനായ ഇന്ദ്രസേനനെ യമന്റെ ദൂതന്മാർ കൊണ്ടുപോയി.
യമേന ദൃഷ്ടസ്തത്രാസാവിംദ്രസേനോഗ്രതഃ സ്ഥിതഃ ൫.
അവിടെ ഇന്ദ്രസേനൻ യമനെ നേരിൽ കണ്ടു.