വിഷ്ണൌ ഗതേ തദാ സര്വേ ദേവാശ്ച ഋഷിഭിഃ സഹ ൫.
വിഷ്ണു പോയതോടെ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഋഷികളോടൊപ്പം
ഭൃഗും ച പാതയാമാസ സ്മശ്രൂണാം ലുംചനം കൃതമ് ൫.
ഭൃഗുവിന്റെ താടികൾ പിഴുത് അവനെ നിലംവീഴ്ത്തി.
വിഡംബിതാ സ്വധാ തത്ര ഋഷയശ്ച വിഡംബിതാഃ ൫.
അവിടെ സ്വധയും ഋഷികളും പരിഹാസം അനുഭവിച്ചു.
അനിര്വാച്യം തദാ ചക്രുര്ഗണാഃ ക്രോധസമന്വിതാഃ ൫.
അപ്പോൾ കോപഭരിതരായ സംഘങ്ങൾ വിവരണമില്ലാത്ത പ്രവർത്തി നടത്തി.
തം നിലീനം സമാജ്ഞായ ആനിനായരുഷാന്വിതഃ ൫.
അവൻ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവർ ക്രോധത്തോടെ അവനെ പുറത്തെടുത്തു.
അഭേദ്യം തച്ഛിരോ മത്വാ വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന് ൫.
വീരഭദ്രൻ, മഹോന്നതനായവൻ, ആ തല അജയ്യമാണെന്ന് കരുതി.
ഗംധരാത്പാട്യമാനാച്ച ശിരശ്ഛിന്നം ദുരാത്മനഃ തച്ഛിരഃ സുഹുതം കുംഡേ ജ്വലിxxxxxxx॥ ൫.
ഗന്ധർവർ പാടുമ്പോൾ, ദുഷ്ടന്റെ തല വെട്ടി, ആ തല ജ്വലിച്ച കുണ്ടിൽ നല്ലവണ്ണം അർപ്പിച്ചു.
യേ ചാന്യ ഋഷയോ ദേവാഃ പിതരോ യക്ഷരാക്ഷസാഃ ൫.
മറ്റു ഋഷിമാരും ദേവന്മാരും പിതാക്കന്മാരും യക്ഷരും രാക്ഷസന്മാരും
ചംദ്രാദിത്യഗണാഃ സര്വേ ഗ്രഹനക്ഷത്രതാരകാഃ ൫.
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും താരകളും എല്ലാം
സത്യലോകം ഗതോ ബ്രഹ്മാ പുത്രശോകേന പീഡിതഃ ൫.
മകനിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ പീഡിതനായ ബ്രഹ്മാവ് സത്യലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
മനസാ ദൂയമാനേന ശംന ലേഭേ പിതാമഹഃ ൫.
മനസ്സ് വേദനയാൽ നിറഞ്ഞ പിതാമഹൻ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയില്ല.
ഗമനായ മതിം ചക്രേ കൈലാസം പര്വതം പ്രതി ൫.
കൈലാസപർവതത്തിലേക്ക് പോകാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.
പ്രവിഷ്ടഃ പര്വതശ്രേഷ്ഠം സ ദദര്ശ സദാശിവമ് ൫.
ആ മഹാപർവതത്തിൽ കയറി, അവൻ സദാശിവനെ കണ്ടു.
കപര്ദ്ദിനം ശ്രിയാ യുക്തം വേദാംഗാനാം ച ദുര്ഗമമ് ൫.
കപർദ്ദിയെയും മഹത്വം നിറഞ്ഞവനെയും, വേദങ്ങളുടെ അങ്ങേയറ്റത്തേക്കും എത്താൻ കഴിയാത്തവനെയും അവൻ കണ്ടു.
ദംഡവത്പതിതോ ഭൂമൌക്ഷമാപയിതുമുദ്യതഃ സ്തുതിം കര്തും സമാരേഭേ ശിവസ്യ പരമാത്മനഃ॥ ൫.
ഭൂമിയിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു, ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റു, പരമാത്മാവായ ശിവനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നമോ രുദ്രായ ശാംതായ ബ്രഹ്മണേ പരമാത്മനേ ൫.
ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള രുദ്രനേ, ബ്രഹ്മാവേ, പരമാത്മാവേ, നമസ്കാരം.
നമോ രുദ്രായ മഹതേ നീലകംഠായ വേധസേ ൫.
മഹത്വമുള്ള രുദ്രനേ, നീലകണ്ഠനേ, സൃഷ്ടാവേ, നമസ്കാരം.
ഓംകാരസ്ത്വം വഷട്കാരഃ സര്വാരംഭപ്രവര്തകഃ ൫.
നീ തന്നെയാണ് ഓംകാരവും വഷട് ഉച്ചാരണവും, എല്ലാ പ്രവൃത്തികൾക്കും തുടക്കം നൽകുന്നവനും.
സര്വേഷാം യജ്ഞകര്തൄണാം ത്വമേവ പ്രതിപാലകഃ രക്ഷ രക്ഷ മഹാദേവ പുത്രശോകേന പീഡിതമ്॥ ൫.
യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ നീ മാത്രമാണ്. മഹാദേവാ, മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്ന എന്നെ സംരക്ഷിക്കണമേ.
ശ്രൃണുഷ്വാവഹിതോ ഭൂത്വാ മമ വാക്യം പിതാമഹ ൫.
പിതാമഹനേ, എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം.
സ്വീയേന കര്മണാ ദക്ഷോ ഹതോ ബ്രഹ്മന്ന സംശയഃ॥ ൫.
ബ്രഹ്മനേ, ദക്ഷൻ തന്റെ തന്നെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
പരേഷാം ക്ലേശദം കര്മ ന കാര്യം തത്കദാചന ൫.
മറ്റുള്ളവർക്കു ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്.
ഏവമുക്ത്വാ തദാ രുദ്രോ ബ്രഹ്മണാ സഹിതഃ സുരൈഃ ൫.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, അന്നേ സമയം രുദ്രൻ ബ്രഹ്മാവിനോടും ദേവന്മാരോടുമൊപ്പം—
രുദ്രസ്തദാ ദദര്ശായ വീരഭദ്രേണ യത്കൃതമ് ൫.
അപ്പോൾ രുദ്രൻ വീരഭദ്രൻ ചെയ്തതെല്ലാം കണ്ടു.
തദാന്യ ഋഷയഃ സര്വേ പിതരശ്ച തഥാവിധാഃ ൫.
അപ്പോൾ മറ്റു ഋഷിമാരും പിതാക്കളും അങ്ങനെ തന്നെ—
ത്രോടിതാ ലുംചിതാശ്ചൈവ മൃതാഃ കേചിദ്രണാജിരേ॥ ൫.
അവരിൽ ചിലർ പരിക്കേറ്റ്, ചിലർ മുടി മുറിച്ച്, ചിലർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ മരിച്ചുകിടന്നു.
ശംഭും സമാഗതം ദൃഷ്ട്വാ വീരഭദ്രോ ഗണൈഃ സഹ ൫.
ശംഭു എത്തുന്നതു കണ്ട വീരഭദ്രൻ തന്റെ സംഘത്തോടൊപ്പം അടുത്തു.
ദൃഷ്ട്വാ പുരഃ സ്ഥിതം രുദ്രോ വീരഭദ്രം മഹാബലമ് ൫.
മഹാശക്തിയുള്ള വീരഭദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതു കണ്ട രുദ്രൻ—
ദക്ഷമാനയ ശീഘ്രം ഭോ യേനേദം കൃതമീദൃശമ് ൫.
ഈ പ്രവർത്തി ചെയ്തവനേ, ദക്ഷനെ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.
ഏവമുക്തഃ ശംകരേണ വീരഭദ്രസ്ത്വരാന്വിതഃ ൫.
ശങ്കരൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വീരഭദ്രൻ അതിവേഗത്തിൽ—