തസ്മാത്കായം പരിത്യജ്യ സ്വസ്ഥാ ഭവ ശുചിസ്മിതേ ൩.
അതിനാല്, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് മനസ്സിന് സമാധാനം നേടൂ, പുഞ്ചിരിയോടെ ഉള്ളവളേ.
നിംദായുക്തം സ്വപിതരം വിലോക്യ രുഷിതാ ഭൃശമ് ൩.
അവളുടെ അച്ഛനില് അപമാനം നിറഞ്ഞത് കണ്ടു അവള് അതിയായി കോപിച്ചു.
ശംകരം ദ്രഷ്ടുകാമാംഹ കിം വക്ഷ്യേ തേന പൃച്ഛിതാ താവുഭൌ നരകേ യാതോ യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ॥ ൩.
ശങ്കരനെ കാണാന് ആഗ്രഹിച്ച അവള് പറഞ്ഞു: 'അവന് ചോദിച്ചാല് ഞാന് എന്ത് പറയും? ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനില്ക്കുന്നവരെ നിങ്ങളിരുവരും നരകത്തില് പോകും.'
തസ്മാത്തയക്ഷ്യാമ്യഹം ദേഹം പ്രവേക്ഷ്യാമി ഹുതാശനമ്॥ ൩.
അതിനാല് ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് അഗ്നിയില് ചാടുന്നു.
ഏവം മീമാംസമാനാ സാ ശിവരുദ്രേതിഭാഷിണീ ൩.
ശിവ, രുദ്ര എന്നിങ്ങനെ ഉരിയാടിക്കൊണ്ട് അവള് അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചു.
ഹാഹാകാരേണ മഹതാ വ്യാപ്തമാസീദ്ദിഗംതരമ് ൩.
വലിയ വിലാപശബ്ദം എല്ലാ ദിക്കുകളും നിറഞ്ഞു.
ശസ്ത്രൈഃ സ്വൈര്ജധ്നുരാത്മാനം സ്വാനി ദേഹാനി ചിച്ഛിദുഃ ൩.
തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങളാല് തന്നെ തങ്ങളെത്തന്നെ ആക്രമിച്ച് ശരീരം മുറിച്ചു.
നീരാജയംതസ്ത്വരിതാ ഭസ്മീഭൂതാശ്ച ജജ്ഞിരേ ൩.
വേഗത്തില് നിറാജനം നടത്താന് ഓടിയവര് ബസ്മമായ് മാറി.
ശസ്ത്രപ്രാഹാരൈഃ സ്വാംഗാനി ചിച്ഛിദുശ്ചാതിഭീഷണാഃ ൩.
ഭയാനകമായ ആയുധപ്രഹാരങ്ങള് കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ അവയവങ്ങള് മുറിച്ചു.
ഗണാസ്തത്രായൂതേ ദ്വേ ച തദദ്ഭുതമിവാഭവത് ൩.
അവിടെ രണ്ടു ഗണസംഘങ്ങള് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അതൊരു അത്ഭുതംപോലെ തോന്നി.
വിശ്വേഽശ്വനൌ ലോകപാലാസ്തൂഷ്ണീംബൂതാസ്തദാഭവന് ൩.
അന്നേരം വിശ്വദേവന്മാരും അശ്വിനീദേവന്മാരും ലോകപാലന്മാരും എല്ലാം മൗനമായ് നിന്നു.
ഏവം ഭൂതസ്തദാ യജ്ഞോ ജാതസ്തസ്യ ദുരാത്മനഃ ൩.
അങ്ങനെ, ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായവൻ അന്നേരം യജ്ഞം നടത്തി.
ഏതസ്മിന്നംതരേ വിപ്രാ നാരദേന മഹാത്മനാ ൩.
അവസരത്തിൽ, മഹാത്മാവായ നാരദൻ അങ്ങോട്ട് എത്തി.
തദാകര്ണ്യേശ്വരോ വാക്യം നാരദസ്യ മുഖോദ്ഗതമ് ൩.
അപ്പോൾ, നാരദന്റെ വായിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് ഈശ്വരൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഉദ്ധൃത്യ ച ജടാം രുദ്രോ ലോകസംഹാരകാരകഃ ൩.
ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന രുദ്രൻ തന്റെ ജടകൾ അഴിച്ചു.
താഡനാച്ച സമുദ്ഭൂതോ വീരഭദ്രോ മഹായശാഃ ൩.
അത് താടി, മഹാശോഭയുള്ള വീരഭദ്രൻ അവിടെ ഉദിച്ചുവന്നു.
കോപാന്നിഃശ്വസിതേനൈവ രുദ്രസ്യ ച മഹാത്മനഃ ൩.
രുദ്രന്റെ മഹാകോപത്തിൽ നിന്നും ശ്വാസത്തിൽ നിന്നും അവൻ ജനിച്ചു.
വിജ്ഞപ്തോ വീരഭദ്രേണ രുദ്രോ രൌദ്രപരാക്രമഃ ൩.
വീരഭദ്രനോട് രുദ്രൻ, അതിശക്തനായവൻ, നിർദ്ദേശം നൽകി.
ഇത്യുക്തോ ഭഗവാന്രുദ്രഃ പ്രേഷയാമാസ സത്വരമ് ൩.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ രുദ്രൻ അവനെ ഉടൻ അയച്ചു.
ശാസനം ശിരസാ ധൃത്വാ ദേവദേവസ്യ ശൂലിനഃ വീരഭദ്രോ മഹാതേജാ യയൌ ദക്ഷമഖം പ്രതി॥ ൩.
ദേവദേവനായ ശൂലധാരിയുടെ ആജ്ഞ തലയിൽ വഹിച്ച്, മഹാതേജസ്സുള്ള വീരഭദ്രൻ ദക്ഷന്റെ യജ്ഞശാലയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തദാനീമേവ സഹസാ ദുര്നിമിത്താനി ചാഭവന് ൩.
അന്നേരം തന്നെ, പെട്ടെന്ന് ദുഷ്ടചിഹ്നങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അസൃഗ്വര്ഷതി ദേവശ്ച തിമിരേണാഽഽവൃതാ ദിവശഃ ൩.
ആകാശം ഇരുണ്ടു, മുകളില്നിന്ന് രക്തം മഴപോലെ വീണു.
ഏവംവിധാന്യരിഷ്ടാനി ദദൃശുര്വിബുധാദയഃ ൩.
അങ്ങനെ ഭയാനകമായ അശുഭസൂചനകൾ ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും കണ്ടു.
രക്ഷരക്ഷ മഹാവിഷ്ണോ ത്വം ഹി നഃ പരമോ ഗുരുഃ ൩.
മഹാവിഷ്ണുവേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം; നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമഗുരു.
ദക്ഷേണ പ്രാര്ഥ്യ മാനോ ഹി ജഗാദ മധുസൂദനഃ ൩.
ദക്ഷൻ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, മധുസൂദനൻ സംസാരിച്ചു.
അപൂജ്യാ യത്ര പൂജ്യംതേ പൂജനീയോ ന പൂജ്യതേ ഈശ്വരാവജ്ഞയാ സര്വം വിഫലം ച ഭവിഷ്യതി॥ ൩.
അവകാശമില്ലാത്തവരെ ആദരിക്കുകയും, ആദരിക്കേണ്ടവരെ അവഗണിക്കുകയും, ഈശ്വരനെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടത്ത് എല്ലാം ഫലഹീനമാകും.
അപൂജ്യാ യത്ര പൂജ്യം തേ പൂജനീയോ ന പൂജ്യതേ ൩.
അവകാശമില്ലാത്തവരെ ആദരിക്കുകയും, ആദരിക്കേണ്ടവനെ ആദരിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടത്ത്—
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന മാനനീയോ വൃഷധ്വജഃ ൩.
അതുകൊണ്ട് എല്ലാ പരിശ്രമത്തോടും കൂടെ വൃഷധ്വജനെ ആദരിക്കണം.
അധുനൈവ വയം സര്വേ പ്രഭവോ ന ഭവാമഹേ ൩.
ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആരും സൃഷ്ടാവന്മാർ അല്ല.
വിഷ്ണോസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ദക്ഷശ്ചിംതാപരോഽഭവത് ൩.
വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ദക്ഷൻ ആലോചനയിൽ മുങ്ങി.