തസ്യ യേ മാനിനഃ സര്വേ സസുരാസുകിംനരാഃ ൨.
അവിടെ അഭിമാനമുള്ളവരും, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കിന്നരന്മാരും,
അനാഹൂതാശ്ച യേ സുഭ്രു ഗച്ഛംതി പരമന്ദിരമ് ൨.
കുഞ്ഞുന്തുടികളുള്ളവർ ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെയും മറ്റുള്ളവരുടെ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നവരും,
പരേഷാം മംദിരം പ്രാപ്ത ഇംദ്രോപി ലഘുതാം വ്രജേത് ൨.
മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിൽ കയറിയാൽ ഇന്ദ്രനും പോലും ചെറുതാകുന്നു.
ഏവമുക്താ സതീ തേന മഹേശേന മഹാത്മനാ ൨.
ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ മഹേശ്വരൻ സതിയോട് പറഞ്ഞു.
യജ്ഞോ ഹി സത്യം ലോകേ ത്വം സ ത്വം ദേവവരേശ്വര തത്സര്വം ജ്ഞാതുമിച്ഛാമി തസ്യ ഭാവം ദുരാത്മനഃ॥ ൨.
യജ്ഞം തന്നെയാണ് ഈ ലോകത്തിലെ സത്യം, അതാണ് നീയെന്നു ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ. ആ ദുഷ്ടന്റെ സ്വഭാവം മുഴുവൻ ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
തസ്മാച്ചാദ്യൈവ ഗച്ഛാമി യജ്ഞവാഡം പിതുര്മ്മമ ൨.
അതിനാൽ, ഇന്നുതന്നെ ഞാൻ അച്ഛന്റെ യജ്ഞവേദിയിലേക്ക് പോകും.
ഇത്യുക്തോ ഭഗവാന്രുദ്രസ്തയാ ദേവ്യാ ശിവഃ സ്വയമ് ൨.
അങ്ങനെ ആ ദേവി പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ശിവൻ സ്വയം അവളോട് പറഞ്ഞു.
സ താമുവാച ദേവേശോ മഹേശഃ സര്വസിദ്ധിദഃ ൨.
സകല സിദ്ധികളും നൽകുന്ന മഹേശ്വരൻ, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു, അവളോട് പറഞ്ഞു.
ഏതം നംദിനമാരുഹ്യ നാനാവിധഗണാന്വിതാ ൨.
വിവിധ തരത്തിലുള്ള ഗണങ്ങളോടൊപ്പം, ആ ദേവി നന്ദിയിലേറി.
തൈര്ഗണൈഃ സംവൃതാ ദേവീ ജഗാമ പിതൃമംദിരമ് ൨.
ആ ഗണങ്ങൾ ചുറ്റി നിന്നുകൊണ്ട്, ദേവി അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഭൂഷണാനി മഹാര്ഹാണി തേഭ്യോ ദേവ്യൈ പരംതപഃ ൨.
ആ മഹത്തായ തപസ്സുകാരൻ, ദേവിക്ക് വിലകൂടിയ അലങ്കാരങ്ങൾ നൽകി.
ദേവ്യാ ഗതം വൈ സ്വപിതുര്ഗൃഹം തദാ വിമൃശ്യ സര്വം ഭഗവാന്മഹേശഃ ൨.
ദേവി അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ മഹേശ്വരൻ എല്ലാം ആലോചിച്ചു.
ദാക്ഷായണീ ഗതാ തത്ര യത്ര യജ്ഞോ മഹാനഭൂത് ൩.
ദാക്ഷായിണി ആ മഹായജ്ഞം നടക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി.
ദ്വാരി സ്ഥിതാ തദാ ദേവാ അവതീര്യ നിജാസനാത് ൩.
അവൾ വാതിലിൽ നിന്നപ്പോൾ, ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
മാതരം പിതരം ദൃഷ്ട്വാ സുഹൃത്സംബംധി വാംധവാന് ൩.
അമ്മയെ, അച്ഛനെ, സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും കണ്ടു.
ബഭാഷേ വചനം ദേവീ പ്രസ്താപസദൃശം തദാ ൩.
ആ സമയത്ത് ദേവി, തന്റെ ദുഃഖത്തിന് അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
യേന പൂതമിദം സര്വം സമഗ്രം സചരാചരമ് ൩.
ആ സകല ചലച്ചലനങ്ങളോടുകൂടിയ ലോകം ആരാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടുവോ—
ദ്രവ്യം മംത്രാദികം സര്വം ഹവ്യം കവ്യം ച യന്മയമ് ൩.
എല്ലാ ദ്രവ്യങ്ങളും, മന്ത്രങ്ങളും, ദേവതകൾക്കും പിതൃകൾക്കും അർപ്പിക്കുന്നതൊക്കെയും അവനിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
ശംഭുനാ ഹി വിനാ താത കഥം യജ്ഞഃ പ്രവര്തതേ ൩.
അച്ഛാ, ശംഭുവില്ലാതെ യജ്ഞം എങ്ങനെ നടക്കും?
ഹേ ഭൃഗോ ത്വം ന ജാനാസി ഹേ കശ്യപ മഹാമതേ ൩.
ഭൃഗോ, നീ അറിയുന്നില്ല; മഹാമതിയായ കശ്യപാ—
ഹേ വിഷ്ണോ ത്വം മഹാദേവം ജാനാസി പരമേശ്വരമ് ൩.
വിഷ്ണുവേ, നീ പരമേശ്വരനായ മഹാദേവനെ അറിയുന്നു.
പുരാ പംചമുഖോ ഭൂത്വാ ഗര്വിതോസി സദാശിവമ് ൩.
ഒരിക്കൽ, നീ അഞ്ചു മുഖങ്ങളുമായി സദാശിവനോടു അഭിമാനിച്ചു.
ഭിക്ഷാടനം കൃതം യേന പുരാ ദാരുവനേ വിഭുഃ ൩.
ദാരുവനത്തില് ഒരിക്കല് ഭിക്ഷയെടുത്തത് ആ പരമേശ്വരനാണ്.
ശപ്തേനാപി ച രുദ്രേണ ഭവദ്ഭിര്വിസ്മൃതം കഥമ് ൩.
രുദ്രന് ശപിച്ചിട്ടും നിങ്ങളൊക്കെ ഇത് എങ്ങനെ മറന്നുവെന്ന് അറിയില്ല.
ലിംഗഭൂതം ജഗത്സര്വം ജാതം തത്ക്ഷണമേവ ഹി ൩.
അതു തന്നെ, ആ സമയത്ത് മുഴുവന് ലോകവും ലിംഗരൂപത്തില് പ്രത്യക്ഷമായി.
സര്വേ ദേവാശ്ച സംഭൂതാ യതോ ദേവസ്യ ശൂലിനഃ ൩.
ത്രിശൂലധാരിയായ ആ ദേവനില് നിന്നാണ് എല്ലാ ദേവന്മാരും ജനിച്ചത്.
തസ്യാ വചനമാകര്ണ്യ ദക്ഷഃ ക്രുദ്ധോഽബ്രവീദ്വചഃ ൩.
അവളുടെ വാക്കുകള് കേട്ടു ദക്ഷന് കോപത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛ വാ തിഷ്ഠവാ ഭദ്രേ കസ്മാത്ത്വം ഹി സമാഗതാ ൩.
നല്ലവളേ, പോകൂവോ, അല്ലെങ്കില് ഇരിക്കൂവോ, നീ ഇവിടെ വന്നത് എന്തിനാണ്?
അകുലീനോ വേദബാഹ്യോ ഭൂതപ്രേതപിശാചരാട് ൩.
അവന് വംശം ഇല്ലാത്തവനും, വേദങ്ങള്ക്കു പുറത്തുള്ളവനും, ഭൂതപ്രേതപിശാചുകളുടെ നാഥനുമാണ്.
മയാ ദത്താസി സുശ്രോണി പാപിനാ മംദബുദ്ധിനാ ൩.
സുന്ദരിയായവളേ, പാപിയും മന്ദബുദ്ധിയുമായ അവനു നിന്നെ ഞാനാണ് കൊടുത്തത്.