അഥ തൈഃ പ്രമഥൈര്വിഷ്ണോരനുഗാ ഗദിതാ രണേ
അപ്പോൾ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ, പ്രമഥന്മാർ വിഷ്ണുവിനെ പിന്തുടർന്ന് സംസാരിച്ചു.
തതസ്താര്ക്ഷ്യരഥഃ ക്രുദ്ധസ്ത്വേകൈകം രണമൂര്ധനി
തുടർന്ന്, താർക്ഷ്യന്റെ രഥം ക്രോധത്തോടെ യുദ്ധത്തിന്റെ മുൻപന്തിയിൽ ഓരോരുത്തരെയും നേരിട്ടു.
തേ ഭിന്നവക്ഷസഃ സര്വേ ഗണാ രുധിരവര്ഷിണഃ
അവരുടെ നെഞ്ച് പിളർന്ന ആ ഗണങ്ങൾ എല്ലാം രക്തം മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
ക്ഷരംത ഇവ മാതംഗാഃ സ്രവംത ഇവ പര്വതാഃ
അവർക്ക് രക്തം ഒഴുകുന്നത് പരിക്കേറ്റ ആനകളെപ്പോലെയും, ഉരുകുന്ന പർവതങ്ങളെപ്പോലെയും തോന്നിച്ചു.
തതഃ പ്രഹസ്യ ഗണപോഽബ്രവീദ്വൈ കുംഠനായകമ്
അപ്പോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗണപതി കുണ്ഠനായകനോടു പറഞ്ഞു:
പരം യുധ്യസി ദൈത്യേംദ്രൈര്ദാനവേംദ്രൈര്ന പാര്ഷദൈഃ
നീ ദൈത്യന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും തലവന്മാരോടാണ് ശക്തമായി യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടത്, അനുചരന്മാരോടല്ല.
ഗദിനാഽഥ ഗദാ തൂര്ണം ദൈത്യേംദ്രഗിരിരേണുകൃത്
പിന്നീട് ഗദധാരി തന്റെ ഗദയെ വേഗത്തിൽ എറിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് പർവതംപോലെയുള്ള ദൈത്യാധിപനെ തട്ടി.
തദംഗസംഗമാസാദ്യ വിദദ്രേ ശതധാ തയാ
അത് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി, അവനെ നൂറു ഭാഗങ്ങളായി തകർത്തു.
ജഘാന വാസുദേവോപി തരസാഽജ്ഞാതവേദനമ് 4.2.89.
വാസുദേവനും ശക്തിയോടെ, എതിരാളിയെ അറിയാതെയാണ് ആക്രമിച്ചത്.
ആതാഡ്യ സവ്യദോര്ദംഡേ ഗദാം ഭൂമാവപാതയത്
അവന്റെ ഇടത് കൈയിൽ അടിയേറ്റപ്പോൾ, അവൻ ഗദയെ നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി.
സ ച ചക്രം സമാഗച്ഛദ്ദൃഷ്ട്വാ സസ്മാര ശംകരമ് കംഠമാസാദ്യവീരസ്യ സമ്യഗ്ജാതം സുദര്ശനമ്
അപ്പോൾ ചക്രം സമീപിക്കുന്നതുകണ്ട്, അവൻ ശങ്കരനെ ഓർത്തു; അപ്പോൾ വീരന്റെ കണത്തിൽ സുദർശനം മനോഹരമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തേന ചക്രേണ ശുശുഭേ നിതരാം സ ഗണേശ്വരഃ
ആ ചക്രം കൊണ്ടു ഗണേശ്വരൻ അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
തതഃ സുദര്ശനം ദൃഷ്ട്വാ തത്കംഠാഭരണം ഹരിഃ
പിന്നീട്, സുദർശനം അവന്റെ കണത്തിൽ അലങ്കാരമായി കാണുമ്പോൾ, ഹരി—
സനംദകം കരം തസ്യ പ്രോദ്യതം മധുവിദ്വിഷഃ
—മധുവിന്റെ ശത്രു, സനന്ദകായുധം കൈയിൽ ഉയർത്തി.
അഭ്യധാവച്ച വേഗേന ഗൃഹീത്വാ ശൂലമുജ്ജ്വലമ്
അവൻ ഉജ്ജ്വലമായ ശൂലം പിടിച്ച് വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് ഓടി.
വാരിതോ ഗണരാജഃ സ മാ കാര്ഷീഃ സാഹസം ത്വിതി
ആ ഗണരാജാവിനെ ആരോ തടഞ്ഞു: 'നീ ഈ ഉന്മാദം ചെയ്യരുത്' എന്ന് പറഞ്ഞു.
പ്രാപ്യ ദക്ഷം വിനദ്യോച്ചൈര്ധിക്ത്വാമീശ്വരനിംദകമ് സ കഥം സേശ്വരം കര്മ ന കുര്യാദ്ദക്ഷതാംദധത്
ഡക്ഷനെ സമീപിച്ച്, അവൻ ഉച്ചത്തിൽ ആർത്തു: 'നിന്റെ പോലെ ഈശ്വരനേ അപമാനിക്കുന്നവനു ലജ്ജയില്ലേ? ഡക്ഷ എന്ന പേര് വഹിക്കുന്നവൻ, കഴിവ് അവകാശപ്പെടുമ്പോൾ, ഈശ്വരനോടു എങ്ങനെ വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കും?'
യേനാസ്യേന പവിത്രേണ ഭവതാ നിംദിതഃ ശിവഃ
നിന്റെ വിശുദ്ധമായ വായിലൂടെ നീ ശിവനെ അപമാനിച്ചു.
ഇത്യുക്ത്വാ തസ്യ ദക്ഷസ്യ ഹരപാരുഷ്യഭാഷിണഃ ।। 4.2.89.
ഇങ്ങനെ ഹരനെ കുറിച്ച് കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ ഡക്ഷനോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു—
തതസ്ത്വദിതിമുഖ്യാനാം മിലിതാനാം മഹോത്സവേ
പിന്നീട്, നീയും ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനരായവരും ചേർന്ന് ആ മഹോത്സവത്തിൽ പങ്കെടുത്തപ്പോൾ,
വേണീദംഡാശ്ച കാസാംചിത്തേനച്ഛിന്നാ മഹാരുഷാ
ചിലരുടേത് കെട്ടിയ മുടിയും ദണ്ഡവും അത്യന്തം കോപത്തോടെ വെട്ടി മാറ്റി.
നാസാപുടാംസ്തഥാന്യാസാം പാടയാമാസ പാര്ഷദഃ
മറ്റുചിലരുടേത് മൂക്കുപൊക്കുകൾ അന്നത്തെ സേവകൻ കീറി തുറന്നു.
യേ യേ നിനിംദുര്ദേവേശം യേ യേ ച ശുശ്രുവുസ്തദാ
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവിനെ അപമാനിച്ചവരും, അപ്പോൾ അതു കേട്ടവരും,
കേചിദുല്ലംബിതാ യൂപേ പാശയിത്വാ ദൃഢം ഗലേ
ചിലരെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി യാഗശില്പത്തിൽ തൂക്കിയിട്ടു.
ദ്വിജരാജശ്ച ധര്മശ്ച ഭൃഗുമാരീചിമുഖ്യകാഃ
ബ്രാഹ്മണരുടെ രാജാവും, ധർമ്മനും, ഭൃഗു, മരീചി എന്നിവരിൽ പ്രധാനരായവരും,
ഏതേ ജാമാതരസ്തസ്യ യതോ ദക്ഷസ്യ ദുര്ധിയഃ
ഇവരൊക്കെയും ദക്ഷന്റെ മരുമക്കളായിരുന്നു, കാരണം ദക്ഷൻ ദുഷ്ടബുദ്ധിയായിരുന്നു.
താനി കുംഡാനി തേ യൂപാസ്തേ സ്തംഭാഃ സ ച മംഡപഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഹോമകുണ്ടങ്ങൾ, യാഗശിലകൾ, തൂണുകൾ, ആ മണ്ഡപം—
തേ ച വൈ യജ്ഞസംഭാരാസ്തേ തേ യജ്ഞപ്രവര്തകാഃ
അവയൊക്കെയും യാഗോപകരണങ്ങളും, യാഗം നടത്താൻ നേതൃത്വം നൽകിയവരും ആയിരുന്നു.
സ്തോകേനൈവ ഹി കാലേന യഥര്ധിഃ പരവംചനാത് 4.2.89.
ചെറു സമയത്തിനുള്ളിൽ, വിധിയുടെ വഴിയിൽ, വഞ്ചനകൊണ്ട് എല്ലാം നശിച്ചു.
വിധീരിതമിതി ശ്രുത്വാ സ്മിത്വാ ദേവോ മഹേശ്വരഃ 4.2.89.
ഇത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് കേട്ടശേഷം മഹേശ്വരൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.