ദദര്ശ ശാര്ങ്ഗിണം ചാഗ്രേ സ്വഗണൈശ്ച പരിഷ്ടുതമ്
അവൻ മുന്നിൽ തന്നെ ശാരംഗം കൈവശമുള്ളവനെ, സ്വന്തം ഗണങ്ങൾക്കിടയിൽ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നത് കണ്ടു.
ചക്രിഭിര്ഗദിഭിര്ജുഷ്ടം ഖഡ്ഗിഭിശ്ചാപി ശാര്ങ്ഗിഭിഃ
ചക്രം, ഗദ, ഖഡ്ഗം, വില്ല് എന്നിവ കൈവശമുള്ളവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായിരുന്നു അവൻ.
ത്വം തു യജ്ഞപുമാനത്ര മഹായജ്ഞപ്രവര്തകഃ
ഇവിടെ യജ്ഞം നടത്തുന്നത് നീയാണു, മഹായജ്ഞത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചവനും നീ തന്നെയാണ്.
കിം വാ ദക്ഷം സമാനീയ ദേഹി യുധ്യസ്വ വാ മയാ
ദക്ഷനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക, അല്ലെങ്കിൽ എന്നോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യുക.
പ്രായശഃ ശംഭുഭക്തേഷു യതസ്ത്വം പ്രോച്യസേഽഗ്രണീഃ
ശംഭുവിന്റെ ഭക്തന്മാരിൽ നീയാണു മുൻപന്തിയിലുള്ളവൻ എന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു.
തുഷ്ടേന ശംഭുനാ ദത്തം തുഭ്യം ചക്രം സുദര്ശനമ്
സന്തുഷ്ടനായ ശംഭു തന്നെയാണ് നിനക്ക് സുധർശനചക്രം നൽകിയതും.
ഇത്യാകര്ണ്യ വചസ്തസ്യ വീരഭദ്രസ്യ ചോര്ജിതമ്
വീരഭദ്രന്റെ ആ ശക്തമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ—
ത്വം ശംഭോഃ സുത ദേശീയോ ഗണാനാം പ്രവരോസ്യഹോ
ശംഭുവിന്റെ പുത്രനായ നീയാണു ഗണങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനൻ— അതെന്തൊരു അത്ഭുതം!
യോസി സോസ്യഹമപ്യത്ര ദക്ഷരക്ഷണദക്ഷധീഃ 4.2.89.
നീയും ഇവിടെ തന്നെ, ഞാനും ദക്ഷനെ രക്ഷിക്കാൻ ബുദ്ധിയുള്ളവനായി ഇവിടെ ഉണ്ട്.
ഇത്യുക്തോ വീരഭദ്രഃ സ തേന വൈ ശാര്ങ്ഗധന്വനാ
ശാരംഗം കൈവശമുള്ളവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ വീരഭദ്രൻ—
അഥ തൈഃ പ്രമഥൈര്വിഷ്ണോരനുഗാ ഗദിതാ രണേ
അപ്പോൾ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ, പ്രമഥന്മാർ വിഷ്ണുവിനെ പിന്തുടർന്ന് സംസാരിച്ചു.
തതസ്താര്ക്ഷ്യരഥഃ ക്രുദ്ധസ്ത്വേകൈകം രണമൂര്ധനി
തുടർന്ന്, താർക്ഷ്യന്റെ രഥം ക്രോധത്തോടെ യുദ്ധത്തിന്റെ മുൻപന്തിയിൽ ഓരോരുത്തരെയും നേരിട്ടു.
തേ ഭിന്നവക്ഷസഃ സര്വേ ഗണാ രുധിരവര്ഷിണഃ
അവരുടെ നെഞ്ച് പിളർന്ന ആ ഗണങ്ങൾ എല്ലാം രക്തം മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
ക്ഷരംത ഇവ മാതംഗാഃ സ്രവംത ഇവ പര്വതാഃ
അവർക്ക് രക്തം ഒഴുകുന്നത് പരിക്കേറ്റ ആനകളെപ്പോലെയും, ഉരുകുന്ന പർവതങ്ങളെപ്പോലെയും തോന്നിച്ചു.
തതഃ പ്രഹസ്യ ഗണപോഽബ്രവീദ്വൈ കുംഠനായകമ്
അപ്പോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗണപതി കുണ്ഠനായകനോടു പറഞ്ഞു:
പരം യുധ്യസി ദൈത്യേംദ്രൈര്ദാനവേംദ്രൈര്ന പാര്ഷദൈഃ
നീ ദൈത്യന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും തലവന്മാരോടാണ് ശക്തമായി യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടത്, അനുചരന്മാരോടല്ല.
ഗദിനാഽഥ ഗദാ തൂര്ണം ദൈത്യേംദ്രഗിരിരേണുകൃത്
പിന്നീട് ഗദധാരി തന്റെ ഗദയെ വേഗത്തിൽ എറിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് പർവതംപോലെയുള്ള ദൈത്യാധിപനെ തട്ടി.
തദംഗസംഗമാസാദ്യ വിദദ്രേ ശതധാ തയാ
അത് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി, അവനെ നൂറു ഭാഗങ്ങളായി തകർത്തു.
ജഘാന വാസുദേവോപി തരസാഽജ്ഞാതവേദനമ് 4.2.89.
വാസുദേവനും ശക്തിയോടെ, എതിരാളിയെ അറിയാതെയാണ് ആക്രമിച്ചത്.
ആതാഡ്യ സവ്യദോര്ദംഡേ ഗദാം ഭൂമാവപാതയത്
അവന്റെ ഇടത് കൈയിൽ അടിയേറ്റപ്പോൾ, അവൻ ഗദയെ നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി.
സ ച ചക്രം സമാഗച്ഛദ്ദൃഷ്ട്വാ സസ്മാര ശംകരമ് കംഠമാസാദ്യവീരസ്യ സമ്യഗ്ജാതം സുദര്ശനമ്
അപ്പോൾ ചക്രം സമീപിക്കുന്നതുകണ്ട്, അവൻ ശങ്കരനെ ഓർത്തു; അപ്പോൾ വീരന്റെ കണത്തിൽ സുദർശനം മനോഹരമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തേന ചക്രേണ ശുശുഭേ നിതരാം സ ഗണേശ്വരഃ
ആ ചക്രം കൊണ്ടു ഗണേശ്വരൻ അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
തതഃ സുദര്ശനം ദൃഷ്ട്വാ തത്കംഠാഭരണം ഹരിഃ
പിന്നീട്, സുദർശനം അവന്റെ കണത്തിൽ അലങ്കാരമായി കാണുമ്പോൾ, ഹരി—
സനംദകം കരം തസ്യ പ്രോദ്യതം മധുവിദ്വിഷഃ
—മധുവിന്റെ ശത്രു, സനന്ദകായുധം കൈയിൽ ഉയർത്തി.
അഭ്യധാവച്ച വേഗേന ഗൃഹീത്വാ ശൂലമുജ്ജ്വലമ്
അവൻ ഉജ്ജ്വലമായ ശൂലം പിടിച്ച് വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് ഓടി.
വാരിതോ ഗണരാജഃ സ മാ കാര്ഷീഃ സാഹസം ത്വിതി
ആ ഗണരാജാവിനെ ആരോ തടഞ്ഞു: 'നീ ഈ ഉന്മാദം ചെയ്യരുത്' എന്ന് പറഞ്ഞു.
പ്രാപ്യ ദക്ഷം വിനദ്യോച്ചൈര്ധിക്ത്വാമീശ്വരനിംദകമ് സ കഥം സേശ്വരം കര്മ ന കുര്യാദ്ദക്ഷതാംദധത്
ഡക്ഷനെ സമീപിച്ച്, അവൻ ഉച്ചത്തിൽ ആർത്തു: 'നിന്റെ പോലെ ഈശ്വരനേ അപമാനിക്കുന്നവനു ലജ്ജയില്ലേ? ഡക്ഷ എന്ന പേര് വഹിക്കുന്നവൻ, കഴിവ് അവകാശപ്പെടുമ്പോൾ, ഈശ്വരനോടു എങ്ങനെ വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കും?'
യേനാസ്യേന പവിത്രേണ ഭവതാ നിംദിതഃ ശിവഃ
നിന്റെ വിശുദ്ധമായ വായിലൂടെ നീ ശിവനെ അപമാനിച്ചു.
ഇത്യുക്ത്വാ തസ്യ ദക്ഷസ്യ ഹരപാരുഷ്യഭാഷിണഃ ।। 4.2.89.
ഇങ്ങനെ ഹരനെ കുറിച്ച് കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ ഡക്ഷനോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു—
തതസ്ത്വദിതിമുഖ്യാനാം മിലിതാനാം മഹോത്സവേ
പിന്നീട്, നീയും ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനരായവരും ചേർന്ന് ആ മഹോത്സവത്തിൽ പങ്കെടുത്തപ്പോൾ,