യത്രയത്ര ധരായാം സ ചരണം പ്രമിണോതി ഹി
ഭൂമിയില് അവന് കാലിടുന്നിടത്തൊക്കെയും
ഊരുവേഗേന തരവഃ പതംതി ശിഖരൈഃ സഹ
അവന്റെ തോളുകളുടെ ശക്തിയില് മരങ്ങള് കൊമ്പുകളോടൊപ്പം വീണു പോവുന്നു.
യസ്യ മൌലിജസംഘര്ഷാദ്ഘ(?)നാവ്യോമ ത്യജംത്യപി
അവന്റെ തലയുടെ ഘര്ഷണത്തില് ആകാശം പോലും കുലുങ്ങുന്നു.
യസ്യ നിഃശ്വാസസംഭാരൈരുത്തരംഗാ മഹാബ്ധയഃ
അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തിയില് മഹാസമുദ്രങ്ങള് തിരകളോടെ ഉണരുന്നു.
യോജനാനാം സഹസ്രാണി നവയസ്യ സമുച്ഛ്രയഃ
അവന്റെ ഉയരം ഒമ്പതിനായിരം യോജനമാണ്.
യന്നേത്രയോഃ പിംഗലിമാ തഥാ തരലിമാ പുനഃ
അവന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളിലും കവിള നിറവും, വീണ്ടും പ്രകാശം നിറഞ്ഞതുമാണ്.
യാംയാം ദിശം സമഭ്യേതി സോയം ദുഃസഹ ദാനവഃ 4.2.68.
ഈ സഹിക്കാനാവാത്ത അസുരൻ ഏത് ദിശയിലേക്കും നീങ്ങുന്നിടത്തോളം,
ബ്രഹ്മലബ്ധവരശ്ചായം തൃണീകൃതജഗത്ത്രയഃ
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് വരം ലഭിച്ച ഈ അസുരൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ഒന്നും വിലയില്ലാത്തതുപോലെ കാണുന്നു.
തതസ്ത്രിശൂലഹേതിസ്തമായാംതം ദൈത്യപുംഗവമ്
അപ്പോൾ ത്രിശൂലം ആയുധമാക്കി, അവൻ അടുത്തുവന്ന ആ അസുരപ്രഭുവിനെ അടി ചെയ്തു.
പ്രോതസ്തേന ത്രിശൂലേന സ ച ദൈത്യോ ഗജാസുരഃ
ആ ത്രിശൂലത്തിൽ തുളഞ്ഞ്, ഗജാസുരൻ നിലംപതിച്ചു.
തവ ഹസ്തേ മമ വധഃ ശ്രേയാനേവ പുരാംതക
നഗരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, നിന്റെ കൈകൊണ്ടു മരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതാണു.
കിംചിദ്വിജ്ഞപ്തുമിച്ഛാമി അവധേഹി മമേരിതമ്
ഞാൻ കുറച്ച് പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.
ത്വമേകോ ജഗതാം വംദ്യോ വിശ്വസ്യോപരി സംസ്ഥിതഃ
നീ ഒരുവൻ മാത്രം ലോകങ്ങളൊക്കെയും വന്ദിക്കുന്നവൻ, സർവ്വഭൂമികളിലും ഉയർന്നവൻ.
ധന്യോസ്മ്യനുഗൃഹീതോസ്മി ത്വത്ത്രിശൂലാഗ്രസംസ്ഥിതഃ
നിന്റെ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, നിന്റെ കൃപയിൽ പെടുന്നവനാണ്.
ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ദേവദേവഃ കൃപാനിധിഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ ദേവനും കരുണയുടെ നിധിയുമായവൻ
സ്വാനുകൂല വരം ബ്രൂഹി ദദാമി സുമതേഽസുര
നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു വരം പറയു, ബുദ്ധിമാൻ അസുരാ, ഞാൻ അതു നല്കാം.
ഇത്യാകര്ണ്യ സ ദൈത്യേംദ്രഃ പ്രത്യുവാച മഹേശ്വരമ് ഗജാസുര ഉവാച യദി പ്രസന്നോ ദിഗ്വാസസ്തദാ നിത്യം വസാന മേ ।। 4.2.68.
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അസുരന്മാരുടെ രാജാവ് മഹേശ്വരനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ഗജാസുരൻ പറഞ്ഞു: നീ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദിഗംബരനേ, എന്നിൽ എപ്പോഴും വസിക്കണം.
ഇമാം കൃത്തിം വിരൂപാക്ഷ ത്വത്ത്രിശൂലാഗ്നിപാവിതാമ്
വിരൂപാക്ഷനേ, നിന്റെ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധമായ ഈ എന്റെ ത്വക്ക്
ഇഷ്ടഗംധിഃ സദൈവാസ്തു സദൈവാസ്ത്വതികോമലാ
എപ്പോഴും മനോഹരമായ സുഗന്ധവും അതിവിശേഷം മൃദുത്വവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
മഹാതപോഽനലജ്വാലാഃ പ്രാപ്യാപി സുചിരം വിഭോ
നിന്റെ മഹാതപസ്സിന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി ദീർഘകാലം സഹിച്ചാലും, പ്രഭുവേ,
യദി പുണ്യവതീ നൈഷാ മമകൃത്തിര്ദിഗംബര
ദിഗംബരനേ, എന്റെ ഈ ത്വക്ക് പുണ്യമില്ലാത്തതാണെങ്കിൽ,
അന്യം ച മേ വരം ദേഹി യദി തുഷ്ടോസി ശംകര
ശംകരനേ, നീ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, മറ്റൊരു വരവും എനിക്ക് ദയവായി നല്കണം.
ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ തഥേത്യുക്ത്വാ ച ശംകരഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശംകരൻ സമ്മതമായി പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെയാകട്ടെ.'
ശൃണു പുണ്യനിധേ ദൈത്യ വരമന്യം സുദുര്ലഭമ്
പുണ്യത്തിന്റെ നിധിയേ, ദുർലഭമായ മറ്റൊരു വരം കൂടി കേൾക്കൂ, അസുരാ.
ഇദം പുണ്യശരീരം തേ ക്ഷേത്രേസ്മിന്മുക്തിസാധനേ
നിന്റെ ഈ പുണ്യമായ ശരീരം, മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഈ സ്ഥലത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു.
കൃത്തിവാസേശ്വരം നാമ മഹാപാതകനാശനമ്
ഇത് കൃത്തിവാസേശ്വരമെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; മഹാപാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതാണിത്.
യാവംതി സംതി ലിംഗാനി വാരാണസ്യാം മഹാംത്യപി 4.2.68.
വാരാണസിയിൽ എത്ര വലിയ ലിംഗങ്ങൾ ഉണ്ടോ—
മാനവാനാം ഹിതായാത്ര സ്ഥാസ്യേഹം സപരിഗ്രഹഃ കൃതകൃത്യോ ഭവേന്മര്ത്യഃ സംസാരം ന വിശേത്പുനഃ
ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഞാൻ എന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം ഇവിടെ തന്നെ നിലകൊള്ളും; തന്റെ കര്ത്തവ്യം നിർവഹിച്ച മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ജനനമരണചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങുകയില്ല.
രുദ്രാഃ പാശുപതാഃ സിദ്ധാ ഋഷയസ്തത്ത്വചിംതകാഃ
രുദ്രന്മാർ, പാശുപതന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, സത്യം ചിന്തിക്കുന്ന ഋഷിമാർ—
അവിമുക്തേ സ്ഥിതാ യേ തു മമ ഭക്താ മുമുക്ഷവഃ
അവിമുക്തത്തിൽ വസിക്കുന്ന, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്റെ ഭക്തന്മാർ—