തസ്മൈ കാര്പടികായാഥ സ ദത്ത്വാ പാരിതോഷികമ്
ആ ഭിക്ഷുക്കളെ അവന് ഒരു പ്രതിഫലം നല്കി
ഉവാചേതി മനസ്യേവ വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ 4.2.66.
അവന് മനസ്സില് അത്ഭുതത്തോടെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, കണ്ണുകള് വിസ്മയത്തോടെ വിരിഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
യസ്യ ദേശോ ന വിദിതോ യസ്തു വൃത്തിപരാങ്മുഖഃ 4.2.66.
ആയാളുടെ ദേശം അറിയപ്പെടാത്തതും, ഉപജീവനത്തിനായി ശ്രമിക്കാത്തതുമാണ്.
സുപര്വണി സുപാത്രായ സുതാഥ ശ്രദ്ധയാധികമ് 4.2.66.
ശുഭദിനത്തില് യോഗ്യനായവന്ക്ക്, വലിയ വിശ്വാസത്തോടെ, ദാനം നല്കണം.
പ്രണമ്യ ദംഡവദ്ഭൂമൌ കൃതാംജലിപുടൌ ഗണൌ 4.2.66.
ഭൂമിയില് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത്, കൈകൂപ്പി, ഗണങ്ങളെ വണങ്ങി.
ഉമാ ശ്രുത്യേതി സംഹൃഷ്ടാ കദംബകുസുമശ്രിയമ് 4.2.66.
ഇത് കേട്ടുമാത്രം ഉമയ്ക്ക് സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, കടമ്പപൂക്കളെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ശ്രുത്വാ ശൈലേശ മാഹാത്മ്യം ശ്രദ്ധയാ പരയാ നരഃ
പര്വതേശ്വരന്റെ മഹത്വം പരമവിശ്വാസത്തോടെ ആര് കേട്ടാലും
അന്യച്ച ശൃണു വിപ്രേംദ്ര വൃത്താതം തത്ര സംഭവമ്
ഇനി കേള്ക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, അവിടെ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളുടെ കഥ.
ഇത്ഥം കഥാം പ്രകുര്വാണേ രത്നശേസ്യ മഹേശ്വരേ
അങ്ങനെ രത്നശേഷന് മഹേശ്വരനോട് ഈ കഥ പറയുമ്പോള്
മഹിഷാസുരപുത്രോസൌ സമായാതി ഗജാസുരഃ
മഹിഷാസുരന്റെ മകനായ ഗജാസുരന് അവിടെ എത്തുന്നു.
യത്രയത്ര ധരായാം സ ചരണം പ്രമിണോതി ഹി
ഭൂമിയില് അവന് കാലിടുന്നിടത്തൊക്കെയും
ഊരുവേഗേന തരവഃ പതംതി ശിഖരൈഃ സഹ
അവന്റെ തോളുകളുടെ ശക്തിയില് മരങ്ങള് കൊമ്പുകളോടൊപ്പം വീണു പോവുന്നു.
യസ്യ മൌലിജസംഘര്ഷാദ്ഘ(?)നാവ്യോമ ത്യജംത്യപി
അവന്റെ തലയുടെ ഘര്ഷണത്തില് ആകാശം പോലും കുലുങ്ങുന്നു.
യസ്യ നിഃശ്വാസസംഭാരൈരുത്തരംഗാ മഹാബ്ധയഃ
അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തിയില് മഹാസമുദ്രങ്ങള് തിരകളോടെ ഉണരുന്നു.
യോജനാനാം സഹസ്രാണി നവയസ്യ സമുച്ഛ്രയഃ
അവന്റെ ഉയരം ഒമ്പതിനായിരം യോജനമാണ്.
യന്നേത്രയോഃ പിംഗലിമാ തഥാ തരലിമാ പുനഃ
അവന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളിലും കവിള നിറവും, വീണ്ടും പ്രകാശം നിറഞ്ഞതുമാണ്.
യാംയാം ദിശം സമഭ്യേതി സോയം ദുഃസഹ ദാനവഃ 4.2.68.
ഈ സഹിക്കാനാവാത്ത അസുരൻ ഏത് ദിശയിലേക്കും നീങ്ങുന്നിടത്തോളം,
ബ്രഹ്മലബ്ധവരശ്ചായം തൃണീകൃതജഗത്ത്രയഃ
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് വരം ലഭിച്ച ഈ അസുരൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ഒന്നും വിലയില്ലാത്തതുപോലെ കാണുന്നു.
തതസ്ത്രിശൂലഹേതിസ്തമായാംതം ദൈത്യപുംഗവമ്
അപ്പോൾ ത്രിശൂലം ആയുധമാക്കി, അവൻ അടുത്തുവന്ന ആ അസുരപ്രഭുവിനെ അടി ചെയ്തു.
പ്രോതസ്തേന ത്രിശൂലേന സ ച ദൈത്യോ ഗജാസുരഃ
ആ ത്രിശൂലത്തിൽ തുളഞ്ഞ്, ഗജാസുരൻ നിലംപതിച്ചു.
തവ ഹസ്തേ മമ വധഃ ശ്രേയാനേവ പുരാംതക
നഗരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, നിന്റെ കൈകൊണ്ടു മരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതാണു.
കിംചിദ്വിജ്ഞപ്തുമിച്ഛാമി അവധേഹി മമേരിതമ്
ഞാൻ കുറച്ച് പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.
ത്വമേകോ ജഗതാം വംദ്യോ വിശ്വസ്യോപരി സംസ്ഥിതഃ
നീ ഒരുവൻ മാത്രം ലോകങ്ങളൊക്കെയും വന്ദിക്കുന്നവൻ, സർവ്വഭൂമികളിലും ഉയർന്നവൻ.
ധന്യോസ്മ്യനുഗൃഹീതോസ്മി ത്വത്ത്രിശൂലാഗ്രസംസ്ഥിതഃ
നിന്റെ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, നിന്റെ കൃപയിൽ പെടുന്നവനാണ്.
ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ദേവദേവഃ കൃപാനിധിഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ ദേവനും കരുണയുടെ നിധിയുമായവൻ
സ്വാനുകൂല വരം ബ്രൂഹി ദദാമി സുമതേഽസുര
നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു വരം പറയു, ബുദ്ധിമാൻ അസുരാ, ഞാൻ അതു നല്കാം.
ഇത്യാകര്ണ്യ സ ദൈത്യേംദ്രഃ പ്രത്യുവാച മഹേശ്വരമ് ഗജാസുര ഉവാച യദി പ്രസന്നോ ദിഗ്വാസസ്തദാ നിത്യം വസാന മേ ।। 4.2.68.
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അസുരന്മാരുടെ രാജാവ് മഹേശ്വരനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ഗജാസുരൻ പറഞ്ഞു: നീ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദിഗംബരനേ, എന്നിൽ എപ്പോഴും വസിക്കണം.
ഇമാം കൃത്തിം വിരൂപാക്ഷ ത്വത്ത്രിശൂലാഗ്നിപാവിതാമ്
വിരൂപാക്ഷനേ, നിന്റെ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധമായ ഈ എന്റെ ത്വക്ക്
ഇഷ്ടഗംധിഃ സദൈവാസ്തു സദൈവാസ്ത്വതികോമലാ
എപ്പോഴും മനോഹരമായ സുഗന്ധവും അതിവിശേഷം മൃദുത്വവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
മഹാതപോഽനലജ്വാലാഃ പ്രാപ്യാപി സുചിരം വിഭോ
നിന്റെ മഹാതപസ്സിന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി ദീർഘകാലം സഹിച്ചാലും, പ്രഭുവേ,