അനേന തപസാ വത്സ ത്വയാഽഽപ്യം കിമനേനസാ
കുഞ്ഞേ, ഈ കഠിനതപസ്സ് നിനക്ക് എന്തിനാണ് വേണ്ടത്?
അനേന വയസാ ബാല ഖേലനീയം ത്വയാഽനിശമ്
ഇത്രയും പ്രായത്തിൽ, നീ എല്ലായ്പ്പോഴും കളിച്ചിരിക്കേണ്ടതല്ലേ?
തതഃ കൌമാരമാസാദ്യ വയോഽഭിധ്യാനശീലിനാ
അതിനു ശേഷം, യൗവനം പ്രാപിച്ചാൽ, പഠനത്തിൽ മനസ്സ് നിക്ഷേപിക്കണം.
വയോഥ ചതുരം പ്രാപ്യ യോഷാസ്രക്ചംദനാദികാന് 4.1.20.
പക്വമായ പ്രായത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, പൂമാലകളും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞ്,
ഉത്പാദ്യാഥ ബഹൂന്പുത്രാന്ഗുണിനോ ധര്മവത്സലാന്
നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള, ധർമ്മപ്രിയരായ നിരവധി മക്കളെ ജനിപ്പിക്കണം.
ഇദാനീമേവ തപസി ബാല്യേ വയസി കഃ ശ്രമഃ
ഇപ്പോൾ ബാല്യത്തിൽ ഈ കഠിനതപസ്സ് എന്തിനാണ്? ഈ പരിശ്രമം എന്തിന്?
വിപക്ഷപരിഭൂതേന ഹൃതമാനേന കേനചിത്
ശത്രുക്കൾക്കു 의해 അപമാനിതനായി, മാനം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ,
ഹൃതമാനേന തപ്തവ്യം നിശമ്യേതി വചോ ധ്രുവഃ
അപ്പോഴാണ് ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് കഠിനതപസ്സ് ചെയ്യേണ്ടത്, ധ്രുവാ.
ജനയിത്രീമനാഭാഷ്യ ഭൂതഭീതിം വിഹായ ച
അമ്മയോട് ഒന്നും പറയാതെ, എല്ലാ ഭീതിയും ഉപേക്ഷിച്ച്,
സാപി ഭൂതാവലീ ഭീതിംബഹുഭീഷണഭൂഷണാ
അനേകം ഭയാനകാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടം,
പരിതഃ പരിവേഷാഭം സൂര്യസ്യോച്ചൈഃ സ്ഫുരത്പ്രഭമ്
എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഉച്ചയിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്,
ഭൂതാവലീ തമാലോക്യ സ്ഫുരച്ചക്രസുദര്ശനമ്
അവൻ്റെ കയ്യിൽ ജ്വലിക്കുന്ന സുദർശനചക്രം കണ്ടു ആ ഭൂതക്കൂട്ടം,
അതീവ നിഷ്കംപഹൃദം ഗോവിദാര്പിതചേതസമ്
മനസ്സിൽ ذرിച്ചലുമില്ലാതെ, ഗോവിന്ദനിൽ ചിന്തയേകി,
സാപി പ്രത്യുതഭീതാതം ധ്രുവം ധ്രുവവിനിശ്ചയമ് 4.1.20.
അവളും ധ്രുവന്റെ അചഞ്ചലമായ ദൃഢനിശ്ചയം കണ്ടപ്പോൾ കൂടുതൽ ഭയപ്പെട്ടു.
ഗര്ജത്കാദംബിനീജാലം വ്യോമ്നി വൈ വ്യാകുലം യഥാ
ആകാശത്ത് ഗർജ്ജിക്കുന്ന കാടമ്പിനീമേഘങ്ങളുടെ കൂട്ടംപോലെ,
അഥ ജംഭാരിണാ സാര്ധം ഭീതാഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ
പിന്നീട്, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു.
നത്വാ വിജ്ഞാപയാമാസുഃ പരിഷ്ടുത്യാ പിതാമഹമ്
അവർ വന്ദിച്ച്, പിതാമഹനെ സ്തുതിച്ച് അഭ്യർത്ഥിച്ചു.
തപതാ താപിതാഃ സര്വേ ത്രിലോകീ തലവാസിനഃ
അവന്റെ കഠിനതപസ്സാൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാ ജീവികളും പീഡിതരായി.
സമ്യക്സംവിദ്മഹേ താത ധുവസ്യ ന മനീഷിതമ്
പ്രിയമേ, ഞങ്ങൾക്കു നന്നായി അറിയാം — ധ്രുവന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹമല്ല.
ഇതി വിജ്ഞാപിതോ ദേവൈര്വിഹസ്യ ചതുരാനനഃ
ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവു ചിരിച്ചു.
വ്രജംതു വിജ്വരാഃ സര്വേ ന സ വഃ പദമിച്ഛതി
എല്ലാവരും ആശങ്കയില്ലാതെ പോകട്ടെ; അവൻ നിങ്ങളുടേതായ സ്ഥാനത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ന തസ്മാദ്ഭഗവദ്ഭക്താദ്ഭേതവ്യം കേനചിത്ക്വചിത്
എവിടെയും, ആരും, ഭഗവാന്റെ ഭക്തനെയോ ഭക്തയെയോ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
ആരാധ്യ വിഷ്ണും ദേവേശം ലബ്ധ്വാ തസ്മാത്സ്വകാംക്ഷിതമ്
ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ വിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ച്, അവനിൽ നിന്നു തനിക്കു വേണ്ടതെല്ലാം ലഭിച്ചശേഷം—
നിശമ്യേതി ച ഗീര്വാണാഃ പ്രണീതം ബ്രഹ്മണോ വചഃ 4.1.20.
ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ ദേവന്മാർ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
അഥ നാരായണോ ദേവസ്തം ദൃഷ്ട്വാ ദൃഢമാനസമ്
അപ്പോൾ നാരായണൻ, അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉറച്ചത്വം കണ്ടു—
ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച പ്രസന്നോസ്മി മഹാഭാഗ വരം വരയ സുവ്രത
ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗനേ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം ചോദിക്കൂ, ധാർമ്മികനായവനേ.
വചോഽമൃതം സമാകര്ണ്യ പര്യുന്മീല്യ വിലോചനേ
അമൃതംപോലെയുള്ള ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൻ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി തുറന്നു.
പ്രത്യഗ്രവികസന്നീലോത്പലാനാം നികുരംബകൈഃ
പുതുതായി വിരിഞ്ഞ നീലതാമരകളുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ—
ലക്ഷ്മീദേവീകടാക്ഷോഘൈഃ കടാക്ഷിതമിവാഖിലമ്
ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ കണികാഴ്ചയുടെ ഒഴുക്കിൽ, എല്ലാം അവളുടെ കണികാഴ്ചയിൽ പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
പ്രോദ്യത്കാദംബിനീമധ്യ വിദ്യുദ്ദാമസമാനരുക്
ഉയരുന്ന മേഘത്തിന്റെ നടുവിൽ, മിന്നൽപോലെയുള്ള പ്രകാശം.