ഭല്ലൂകാകാരസര്വാംഗ ഉഷ്ട്രലംബശിരോധരഃ
കരടിയുടെ രൂപം മുഴുവൻ ശരീരത്തിലും, ഒട്ടകത്തിന്റെ പോലെ തലയും കഴുത്തും താഴ്ത്തിയവൻ.
തം വ്യാഘ്രവദനഃ കശ്ചിദ്വ്യാദായ വികടാനനമ്
മറ്റൊരാൾ കടുവയുടെ മുഖംകൊണ്ട്, ഭയങ്കരമായ വായ് വലിച്ചുതുറന്ന്.
രയാത്തു മാംസകം ഭുംജന്കശ്ചിദ്വികടദംഷ്ട്രകഃ
ഭയങ്കരമായ പല്ലുകളുള്ള മറ്റൊരാൾ, നിലത്തു നിന്ന് മാംസം തിന്നുന്നു.
അതിതീക്ഷ്ണൈര്വിഷാണാഗ്രൈസ്തടാനുച്ചാന്വിദാരയന് 4.1.20.
വളരെ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളുടെ അഗ്രംകൊണ്ട് ഭൂമി കീറിപ്പൊട്ടിച്ച് ഉയർത്തുന്നവൻ.
കശ്ചിദ്ധി പന്നഗീ ഭൂയ ഫടാടോപഭയാനകഃ
മറ്റൊരാൾ, പാമ്പിന്റെ രൂപം ധരിച്ച്, വലിയ ശബ്ദമുള്ള ഫണകൊണ്ട് ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.
കശ്ചിച്ച മഹിഷാകാരഃ ക്ഷിപഞ്ശൃംഗാഗ്രതോ ഗിരോന്
മറ്റൊരാൾ മഹിഷിയുടെ രൂപത്തിൽ, കൊമ്പിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് പാറകൾ എറിഞ്ഞു.
കശ്ചിദ്ദാവാനലാലീഢ ഖര്ജൂരദ്രുമസന്നിഭമ്
മറ്റൊരാൾ കാട്ടുതീയിൽ ചുട്ടു, ഇഞ്ചിപ്പനയുടെ പോലെ ദേഹമുള്ളവൻ.
മൌലിജൈരഭ്രസംഘര്ഷം കുര്വന്ദീര്ഘകൃശോദരഃ
നീണ്ടയും വലുതും ഉള്ള വയറോടെ, മുടിയിലുണ്ടായ കൂദലുകൾ കൊണ്ട് മേഘങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേരുന്നു.
കൃപാണപാണിര്ഭഗ്നാസ്യോ വാമഹസ്തകപാലധൃത്
വലതുകൈയിൽ വാൾ പിടിച്ച്, വായ് തകർന്ന നിലയിൽ, ഇടതുകൈയിൽ കപ്പാലം പിടിച്ചവൻ.
വിശാല സാലമാദായ കുര്വന്കില കിലാരവമ്
വലിയ ശാലമരം പിടിച്ച്, ഭയങ്കരമായ മുഴക്കം വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴക്കുന്നു.
തമഃ സംകേതസദനം വ്യാഘ്രം വൈ വദനം മഹത്
അന്ധകാരവും രഹസ്യവുമായ ഒരു വീടുപോലെയുള്ള വലിയ കടുവയുടെ വായ്.
ഉലൂകാകാരതാം ധൃത്വാ ഫൂത്കാരൈരതിദാരുണൈഃ
പൂച്ചയുടെ രൂപം കൈവശമാക്കി, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കൂവലുകൾ ഉണർത്തുന്നു.
യക്ഷിണീ കാചിദാനീയ രുദംതം കസ്യചിച്ഛിശുമ്
ഒരു യക്ഷിണി ആരോരുവിന്റെ കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടുവന്നു.
പിപാസിതാദ്യ രുധിരം തേപി പാസ്യാമ്യഹം ധുവ 4.1.20.
ഇന്ന് ദാഹംകൊണ്ടു ഞാൻ നിന്റെ രക്തം ഉറപ്പായും കുടിക്കും.
അനീയ തൃണദാരൂണി പരിസ്തീര്യ സമംതതഃ
തൃണം, മരം എന്നിവ കൊണ്ടുവന്ന് അവൾ എല്ലായിടത്തും വിരിച്ചു.
വേതാലീ രൂപമാസ്ഥായ ഭംക്ത്വാ കാചിത്തരൂന്ഗിരീന്
ഒരു വേതാളി മറ്റൊരു രൂപം ധരിച്ച് പലപല മലശിഖരങ്ങൾ തകർത്തു.
അന്യാ സുനീതിരൂപേണ തമഭിപ്രേക്ഷ്യ ദൂരതഃ
മറ്റൊരു യക്ഷിണി സുനീതിയുടെ രൂപത്തിൽ ദൂരത്ത് നിന്ന് അവനെ നോക്കി.
ഉവാച ച വചശ്ചാടു ബഹുമായാ വിനിര്മിതമ്
അവൾ വളരെ വഞ്ചനയോടെ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ത്വദേകശരണാം വത്സ ബത മൃത്യുര്ജിഘാംസതി
കുഞ്ഞേ, നീ എനിക്ക് മാത്രം ആശ്രയം പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മരണൻ നിന്നെ വേട്ടയാടുന്നു.
പ്രതിഗ്രാമം പ്രതിപുരം പ്രത്യധ്വം പ്രതികാനനമ്
ഓരോ ഗ്രാമം, ഓരോ നഗരം, ഓരോ വഴി, ഓരോ കാടും ഞാൻ തിരഞ്ഞു.
യദാ പ്രഭൃതി രേ ബാല നിരഗാത്തപസേ ഭവാന്
കുഞ്ഞേ, നീ തപസ്സിനായി പുറപ്പെട്ട നാളുമുതൽ,
തൈസ്തൈഃ സപത്നീദുര്വാക്യൈര്ദുനോപി ത്വം യഥാര്ഭക
നിന്റെ സഹപത്നിമാരുടെ കഠിനവാക്കുകൾ കൊണ്ട് നീ കുട്ടിയെപ്പോലെ ദുഃഖിതനായി.
ന നിദ്രാമി ന ജാഗര്മി നാശ്നാമി ന പിബാമ്യഹമ്
ഞാൻ ഉറങ്ങുന്നില്ല, ഉണരുന്നില്ല, ഭക്ഷിക്കുന്നില്ല, കുടിക്കുന്നില്ല.
നിദ്രാദരിദ്രനയനാ സ്വപ്നേപി ന തവാനനമ് 4.1.20.
ഉറക്കംകൊഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാൻ സ്വപ്നത്തിലും നിന്റെ മുഖം കാണുന്നില്ല.
ത്വദാനനപ്രതിനിധിര്വിധുര്വിധുരയാ മയാ
നിന്റെ മുഖത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ ചന്ദ്രൻ എന്റെ ദു:ഖത്തിൽ വിഷാദമായിരിക്കുന്നു.
ത്വദാലാപസമാലാപം കലയന്കിലകാകലീമ്
നിന്റെ വാക്കുകളും എന്റെ വാക്കുകളും ആവർത്തിച്ച് ഞാൻ മൃദുലമായ ശബ്ദങ്ങൾ ഉരുത്തിരിയുന്നു.
ത്വദംഗസംഗമധുരോ ധ്രുവധൂപിതയാമയാ
നിന്റെ ശരീരസംഗമത്തിന്റെ മാധുര്യം എന്റെ ജ്വരത്തിൽ കത്തിപ്പോകുന്നു.
കേ ദേശാഃ കാശ്ച സരിതഃ കേ ശൈലാസ്ത്വത്കൃതേ ധ്രുവ
നിന്റെ خاطرം ഏത് ദേശങ്ങൾ, ഏത് നദികൾ, ഏത് പർവതങ്ങൾ ഉണ്ട്?
അധ്രുവം സര്വമേവൈതത്പശ്യംത്യംധീകൃതാസ്മ്യഹമ്
ഇവയെല്ലാം അസ്ഥിരമാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അന്ധയായിപ്പോയി.
മൃദുലാനി തവാംഗാനി ക്വേമാനി ക്വ തപസ്ത്വിദമ്
നിന്റെ ശരീരം എത്ര മൃദുവാണ് — ഇതെവിടെ, ഈ കഠിനതപസ്സെവിടെ?