പാശ്ചാത്യാ ദക്ഷിണാത്യാശ്ച നിദ്രാമുദ്രിതലോചനാഃ 4.1.2.
പടിഞ്ഞാറും തെക്കുമുള്ളവർ ഉറക്കത്തിൽ കണ്ണടച്ചു കിടന്നു.
അഹോനാഹസ്കരാഭാവാന്നിശാനൈവാഽനിശാകരാത്
പകൽ സൂര്യൻ ഇല്ലാതെയും, രാത്രി ചന്ദ്രൻ ഇല്ലാതെയും,
ബ്രഹ്മാംഡം കിമകാംഡേ വൈ ലയമേഷ്യതി തത്കഥമ്
ഭാഗങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ബ്രഹ്മാണ്ഡം എങ്ങനെ ലയിക്കും?
സ്വാഹാസ്വധാവഷട്കാരവര്ജിതേ ജഗതീതലേ
സ്വാഹ, സ്വധ, വഷട് എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഹോമങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ഭൂമിയിൽ
സൂര്യോദയാത്പ്രവര്തംതേ യജ്ഞാദ്യാഃ സകലാഃ ക്രിയാഃ
സൂര്യോദയത്തോടെ യജ്ഞം തുടങ്ങി എല്ലാ കർമങ്ങളും ആരംഭിക്കുന്നു.
ചിത്രഗുപ്താദയഃ സര്വേ കാലം ജാനംതി സൂര്യതഃ
ചിത്രഗുപ്തനും മറ്റുള്ളവരും എല്ലാവരും സമയത്തെ സൂര്യനിലൂടെ അറിയുന്നു.
തത്സൂര്യസ്യ ഗതിസ്തംഭാത്സ്തംഭിതം ഭുവനത്രയമ്
സൂര്യന്റെ യാത്ര തടഞ്ഞതുകൊണ്ട് മൂന്നു ലോകങ്ങളും നിലച്ചു.
ഏകതസ്തിമിരാന്നൈശാദേകതസ്തു ദിവാതപാത്
ഒരു ഭാഗത്ത് ഇരുണ്ടതുകൊണ്ട് രാത്രി; മറുഭാഗത്ത് പകൽ ചൂട്.
ഇതി വ്യാകുലിതേ ലോകേ സുരാസുരനരോരഗേ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ, പാമ്പുകൾ എന്നിവർ ഉൾപ്പെടെ ലോകം വിഷമത്തിലായി.
തതഃ സര്വേ സമാലോക്യ ബ്രഹ്മാണം ശരണം യയുഃ
അപ്പോൾ ഇവയെല്ലാം കണ്ടു എല്ലാവരും ബ്രഹ്മാവിനോടു അഭയം തേടി പോയി.
നമോ ഹിരണ്യരൂപായ ബ്രഹ്മണേ ബ്രഹ്മരൂപിണേ 4.1.2.
സ്വർണ്ണവണ്ണമുള്ളവനേ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.
യന്ന ദേവാ വിജാനംതി മനോ യത്രാപി കുംഠിതമ്
ദേവന്മാർക്കു പോലും ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തത്, മനസ്സു പോലും അവിടെ അടങ്ങിപ്പോകുന്നത്—
യോഗിനോ യം ഹൃദാകാശേ പ്രണിധാനേന നിശ്ചലാഃ
യോഗികൾ അചഞ്ചലമായി ഹൃദയത്തിലെ ആകാശത്തിൽ ധ്യാനത്തിലൂടെ കാണുന്നത്—
കാലാത്പരായ കാലായ സ്വേച്ഛയാപുരുഷായ ച
കാലത്തെ അതിക്രമിച്ചവനേ, കാലമായവനേ, സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനേ—
വിഷ്ണവേ സത്ത്വരൂപായ രജോരൂപായ വേധസേ
സത്ത്വസ്വഭാവമുള്ള വിഷ്ണുവിനും, രജോഗുണമുള്ള സ്രഷ്ടാവിനും വന്ദനം.
നമോ ബുദ്ധിസ്വരൂപായ ത്രിധാഹംകൃതയേ നമഃ
ബുദ്ധിയുടെ രൂപമായവനേ, മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള അഹങ്കാരത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവേ, നിനക്ക് വന്ദനം.
നമോ ബ്രഹ്മാംഡരൂപായ തദംതര്വര്തിനേ നമഃ
ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, അതിനകത്ത് വസിക്കുന്നവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.
അനിത്യനിത്യരൂപായ സദസത്പതയേ നമഃ
നശ്വരവും ശാശ്വതവുമായ രൂപമുള്ളവനേ, സത്യത്തിന്റെയും അസത്യത്തിന്റെയും ഉടമനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.
തവ നിഃശ്വസിതം വേദാസ്തവ സ്വേ ദോഖിലം ജഗത്
വേദങ്ങൾ നിന്റെ ശ്വാസമാണ്; ഈ മുഴുവൻ ലോകവും നിന്റെതുതന്നെ.
നാഭ്യാ ആസീദംതരിക്ഷം ലോമാനി ച വനസ്പതിഃ 4.1.2.
നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നാണ് ആകാശം ഉദിച്ചത്; നിന്റെ രോമങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ജനിച്ചത്.
ത്വമേവ സര്വം ത്വയി ദേവ സര്വം സ്തോതാ സ്തുതിഃ സ്തവ്യ ഇഹ ത്വമേവ
സകലവും നീയാണു ദേവാ, എല്ലാം നിനക്കുള്ളതാണു. സ്തുതികാരനും സ്തുതിയും സ്തുത്യർഹനും ഇവിടെ നീയേ.
ഇതി സ്തുത്വാ വിധിം ദേവാ നിപേതുര്ദംഡവത്ക്ഷിതൌ
ഇങ്ങനെ സ്രഷ്ടാവിനെ സ്തുതിച്ചശേഷം, ദേവന്മാർ ഭുമിയിൽ ദണ്ഡവതായി വീണു.
ഉത്തിഷ്ഠത പ്രസന്നോസ്മി വൃണുധ്വം വരമുത്തമമ്
എല്ലാവരും എഴുന്നേൽക്കൂ! ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. ഉത്തമമായ വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.
യഃ സ്തോഷ്യത്യനയാ സ്തുത്യാ ശ്രദ്ധാവാന്പ്രത്യഹം ശുചിഃ
ആർക്കും, വിശ്വാസത്തോടും ശുദ്ധിയോടും കൂടി, ഈ സ്തുതിയാൽ പ്രതിദിനം സ്തുതിച്ചാൽ—
ദാസ്യാമഃ സകലാന്കാമാന്പുത്രാന്പൌത്രാന്പശൂന്വസു
അവർക്കു ഞങ്ങൾ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും, പുത്രന്മാരെയും മുമ്മക്കളെയും മൃഗങ്ങളെയും സമ്പത്തും നൽകും.
ഐഹികാമുഷ്മികാന്ഭോഗാനപവര്ഗം തഥാഽക്ഷയമ്
ഈ ലോകത്തെയും അന്ത്യലോകത്തെയും സുഖങ്ങൾ, മോക്ഷം, അക്ഷയമായതും നൽകും.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന പഠിതവ്യഃ സ്തവോത്തമഃ
അതിനാൽ, ഈ ഉത്തമസ്തുതി എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഓതണം.
പുനഃ പ്രോവാച താന്വേധാഃ പ്രണിപത്യോത്ഥിതാന്സുരാന്
പിന്നീട് സ്രഷ്ടാവ്, ദേവന്മാർ നമസ്കരിച്ച് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, വീണ്ടും അവരോട് പറഞ്ഞു.
ഏതേ വേദാ മൂര്തിധരാ ഇമാ വിദ്യാസ്തഥാഖിലാഃ
ഇവയാണ് വേദങ്ങൾ, രൂപം ധരിച്ചവയും, ഇവയൊക്കെയും വിവിധ വിദ്യകളും.
ബ്രഹ്മചര്യമിദം ചൈഷാ കരുണാ ഭാരതീത്വിയമ് 4.1.2.
ഇതാണ് ബ്രഹ്മചര്യം, ഇതാണ് കരുണ, ഇതാണ് ഭാരതിദേവിയുടെ വാക്ക്.