നൈവാഽദ്യാപി സ മേ ദേവഃ പ്രസന്നോ ജായതേ ധ്രുവമ്
ഇന്നുവരെ, ദൈവമേ, അവൻ എനിക്കു സന്തോഷം കാണിച്ചിട്ടില്ലെന്നു ഞാൻ ഉറപ്പാണ്.
തസ്മാദ്ദാനൈശ്ച യജ്ഞൈശ്ച നൈവ വിഷ്ണുഃ പ്രസീദതി
അതിനാൽ, ദാനംകൊണ്ടോ യാഗംകൊണ്ടോ വിഷ്ണു സന്തോഷിക്കില്ല.
ആബാല്യാദ്ദീക്ഷിതോ യജ്ഞേ ഹ്യപുത്രത്വമഗാദ്യതഃ
ചിറകിളമുതല് യജ്ഞത്തിനായി ദീക്ഷയേറ്റതുകൊണ്ട്, അവന് മക്കളില്ലാതെയായിരുന്നു.
തസ്മാദദ്യാഽപി തദ്ദേശേ സദാ രാജ്യാംഽശഭാഗിനഃ
അതിനാല്, ഇന്നും ആ പ്രദേശത്ത് അവര് രാജഭാഗം എപ്പോഴും പങ്കിടുന്നു.
യജ്ഞവാടം തതോഽഭ്യേത്യ യജ്ഞകുണ്ഡാഗ്രതഃ സ്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം, യജ്ഞശാലയിലേക്ക് ചെന്നു, യജ്ഞകുണ്ടത്തിന് മുന്നില് നിന്നു.
വിഷ്ണോ ഭക്തിം സ്ഥിരാം ദേഹി മനോവാക്കായ കര്മഭിഃ
എന്റെ മനസ്സും വാക്കും ശരീരവും പ്രവൃത്തികളും കൊണ്ട് വിഷ്ണുവില് അചഞ്ചലമായ ഭക്തി നല്കണമേ.
മുദ്ഗലസ്തു തദാ ക്രോധാച്ഛിഖാമുത്പാടയത്സ്വകാമ്
അപ്പോള് മുദ്ഗലന് കോപത്തില് തന്റെ ശിഖ തന്നെ പിഴുതെറിഞ്ഞു.
താവദാവിരഭൂദ്വിഷ്ണുഃ കുണ്ഡാഗ്നൌ ഭക്തവത്സലഃ 2.4.27.
അവസരത്തില് ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന വിഷ്ണു യജ്ഞകുണ്ടിലെ അഗ്നിയില് പ്രത്യക്ഷനായി.
തമാലിംഗ്യാഽഽത്മസാരൂപ്യം ദത്ത്വാ വൈകുണ്ഠമംദിരമ്
അവനെ അണുകെട്ടി, തന്റെ രൂപം നല്കി വൈകുണ്ഠലോകം സമ്മാനിച്ചു.
ഏതാവുഭൌ തത്സമരൂപഭാജൌ ദ്വാഃസ്ഥൌ കൃതൌ തേന രമാപ്രിയേണ
രമാദേവിയുടെ പ്രിയനായവന് അവരെ രണ്ടുപേരെയും തനിക്കു സമാനരൂപം നല്കി വാതില്ക്കാവല്ക്കാരാക്കി.
കിം നു താഭ്യാം പുരാ ചീര്ണം തസ്മാത്തദ്രൂപധാരിണൌ
അവര് മുമ്പ് എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന്, അതുകൊണ്ടാണ് ആ രൂപങ്ങള് ലഭിച്ചത്.
ഗണാവൂചതുഃ തൃണബിംദോസ്തു കന്യായാം ദേവഹൂത്യാം പുരാ ദ്വിജ
ഗണങ്ങള് പറഞ്ഞു: പുരാതനകാലത്ത് തൃണബിന്ദുവിന്റെ മകള് ദേവഹൂതിക്കു,
ജ്യേഷ്ഠോ ജയഃ കനിഷ്ഠോഽഭൂദ്വിജയശ്ചൈവ നാമതഃ
മൂത്തവന് ജയയായിരുന്നു, ഇളയവന് വിജയയും.
ജയശ്ച വിജയശ്ചൈവ വിഷ്ണുഭക്തിരതൌ സദാ
ജയയും വിജയയും എപ്പോഴും വിഷ്ണുവില് ഭക്തിയോടെ ആയിരുന്നു.
നിത്യമഷ്ടാക്ഷരീജാപ്യൌ വിഷ്ണുവ്രതകരാവുഭൌ
അവര് ഇരുവരും എപ്പോഴും അഷ്ടാക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ചും, വിഷ്ണുവിനായി വ്രതം പാലിച്ചുമിരുന്നു.
മരുത്തേന കദാചിത്താവാഹൂതൌ യജ്ഞകര്മണി
ഒരു പ്രാവശ്യം മരുത്തന് അവരെ യജ്ഞത്തിനായി വിളിച്ചു.
ജയസ്തത്രാഭവദ്ബ്രഹ്മായാജകോ വിജയോഽഭവത്
അവിടെ ജയ ബ്രഹ്മാവിന്റെ യജ്ഞപുരോഹിതനായി, വിജയയും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
മരുത്തോഽവഭൃഥസ്നാതസ്താഭ്യാം വിത്തം ദദൌ ബഹു
യജ്ഞം കഴിഞ്ഞ് മരുത്തന് അവരോടൊപ്പം അവഭൃഥസ്നാനം കഴിച്ചു, അവര്ക്ക് ധനസമ്പത്ത് നല്കി.
യജനായ പൃഥഗ്വിഷ്ണോസ്തുഷ്ട്യര്ഥം തൌ തതോ മുനീ
അതിനുശേഷം, വിഷ്ണുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി, ആ ധനം വേറിട്ടു യജ്ഞത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചു.
ജയോഽബ്രവീത്സമോ ഭാഗഃ ക്രിയതാമിതി തത്ര സഃ 2.4.28.
അവിടെ ജയ പറഞ്ഞു: 'സമഭാഗം വേണം'.
തതോഽശപജ്ജയഃ ക്രോധാദ്വിജയം ലുബ്ധമാനസമ്
അപ്പോൾ ജയൻ കോപത്തോടെ, ലോഭിയായ മനസ്സുള്ള വിജയനെ ശപിച്ചു.
വിജയസ്തസ്യ തം ശാപം ശ്രുത്വാ സോപ്യശപച്ച തമ്
ആ ശാപം കേട്ട വിജയനും അവനെ തിരിച്ചും ശപിച്ചു.
തത്തദാചഖ്യതുര്വിഷ്ണും ദൃഷ്ട്വാ നിത്യാര്ചനേ വിഭുമ്
അവർ ഇരുവരും ഈ സംഭവങ്ങൾ നിരന്തരം ആരാധനയിൽ ആയിരുന്ന വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു.
ഭവിഷ്യാവഃ കൃപാസിംധോ തച്ഛാപോ വിനിവര്ത്യതാമ്
കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, ആ ശാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമേ.
മയാഽപി നാന്യഥാ കര്തും ശക്യതേ തത്കദാചന
എനിക്ക് പോലും ഇതിനെ വേറേതായി മാറ്റാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.
പ്രഹ്ലാദവചസാ സ്തംഭേഽപ്യാവിര്ഭൂതോ ഹ്യഹം പുരാ
പ്രഹ്ലാദന്റെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരിക്കൽ ആ കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു.
തസ്മാദ്യുവാമിമൌ ശാപാവനുഽഭൂയ സ്വയംകൃതൌ
അതിനാൽ, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയ ഈ ശാപങ്ങൾ അനുഭവിക്കണം.
ഗണാവൂചതുഃ തതസ്തൌ ഗ്രാഹമാതംഗാവഭൂതാം ഗംഡകീതടേ
അതിനുശേഷം, ആ ഇരുവരും ഗണ്ഡകീനദിയുടെ കരയിൽ ഒരു मगरവും ആനയും ആയി മാറി.
കദാചിത്സ ഗജഃ സ്നാതും കാര്തികേ ഗംഡകീം ഗതഃ
ഒരിക്കൽ ആ ആന കാർത്തിക മാസത്തിൽ ഗണ്ഡകിയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി.
ഗ്രാഹഗ്രസ്തോ ഹ്യസൌ നാഗഃ സസ്മാര ശ്രീപതിം തദാ 2.4.28.
ആ ആനയെ मगरം പിടിച്ചു; അപ്പോൾ അവൻ ശ്രീപതിയെ ഓർത്തു.