ആഹ്വയാമാസ സമരേ തീവ്രാശനിസമസ്വനഃ ജലംധര ഉവാച യുധ്യസ്വ ച മയാ സാര്ദ്ധം കിമേഭിര്നിഹിതൈസ്തവ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉഗ്രമായ ഇടിയുപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ജലന്ധരൻ വിളിച്ചു: 'നീ നേരിട്ട് എന്നോടൊപ്പം പോരാടൂ; നീ കീഴടക്കിയ ഇവർക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?'
യച്ച കിംചിദ്ബലം തേഽസ്തി തദ്ദര്ശയ ജടാധര
'നിന്റെ കൈവശമുള്ള ശക്തി എന്താണെങ്കിലും, ഒറ്റമുടിഞ്ഞവനേ, അതെനിക്ക് കാണിക്കൂ.'
താന്പ്രാപ്താന്നിശിതൈര്ബാണൈശ്ചിച്ഛേദ പ്രഹസന്നിവ
അവൻ സമീപിച്ചവരെ മൂർച്ചയുള്ള അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
സ ച്ഛിന്നധന്വാ വിരഥോ ഗദാമുദ്യമ്യ വേഗവാന്
വില്ല് തകർന്നു, രഥം ഇല്ലാതായി, അവൻ ഗദ എടുത്ത് വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പായിച്ചു.
തഥാഽപി മുഷ്ടിമുദ്യമ്യ യയൌ രുദ്രം ജിഘാംസയാ
അങ്ങിനെ തന്നെ, കൈയിലൊരു മുഷ്ടി ഉയർത്തി അവൻ രുദ്രനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
തതോ ജലംധരോ ദൈത്യോ മത്വാ രുദ്രം ബലാധികമ്
അന്നേരം, ജലന്ധരൻ എന്ന അസുരൻ രുദ്രൻ ശക്തിയിൽ മേലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി—
തതോ ജഗുശ്ച നനൃതുര്ഗംധര്വാപ്സരസാം ഗണാഃ
അപ്പോൾ ഗന്ധർവരും അപ്സരസികളും കൂട്ടമായി പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും തുടങ്ങി.
തദ്ദൃഷ്ട്വാ മഹദാശ്ചര്യം രുദ്രോ നാദവിമോഹിതഃ
ആ വലിയ അത്ഭുതം കണ്ട രുദ്രൻ അതിശയിച്ച് ഒരു വലിയ നാദം പുറത്ത് വിട്ടു.
ഏകാഗ്രീഭൂതമാലോക്യ രുദ്രം ദൈത്യോ ജലംധരഃ 2.4.20.
ഏകാഗ്രതയോടെ നില്ക്കുന്ന രുദ്രനെ കണ്ട ജലന്ധരൻ എന്ന അസുരൻ—
യുദ്ധേ ശുംഭനിശുംഭാഖ്യൌ സ്ഥാപയിത്വാ മഹാബലീ
യുദ്ധത്തിൽ മഹാശക്തിയുള്ള ശുംഭനും നിശുംഭനും അവൻ അവിടെ നിലനിർത്തി.
മഹാവൃഷഭമാരൂഢഃ സ ബഭൂവ ജലംധരഃ
ജലന്ധരൻ വലിയ കാളയിൽ കയറി.
അഭ്യായയൌ സഖീമധ്യാത്തദ്ദര്ശനപഥേഽഭവത്
അവൻ കൂട്ടുകാരുടെ നടുവിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് വന്നു, എല്ലാവർക്കും കാണാവുന്ന വിധം.
താവത്സ്വവീര്യം മുമുചേ ജഡാംഗശ്ചാഽഭവത്തദാ
അന്നേരം അവൻ സ്വന്തം ശക്തി പുറത്തുവിട്ടു, ശരീരം ജഡമായിത്തീർന്നു.
ജഗാമാഽന്തര്ഹിതാ വേഗാത്സാ തദോത്തരമാനസേ
അവൾ വേഗത്തിൽ അദൃശ്യമായി വടക്കേ തടാകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ജവേനാഽഽഗാത്പുനര്യുദ്ധം യത്ര ദേവോ വൃഷധ്വജഃ
വേഗത്തിൽ അവൻ വീണ്ടും യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോയി, അവിടെ കാളയോടു ചേർന്നുള്ള ദേവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
താവദ്ദദര്ശ തം ദേവം സൂപവിഷ്ടം സമീപഗമ് പാര്വത്യുവാച വിഷ്ണോ ജലംധരോ ദൈത്യഃ കൃതവാന്പരമാദ്ഭുതമ്
അവിടെ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ, പാർവതി ആ ദേവനെ ഇരുന്നിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു പറഞ്ഞു: 'വിഷ്ണുവേ, ജലന്ധരൻ എന്ന അസുരൻ അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്തു.'
തത്കിം ന വിദിതം തേഽസ്തി ചേഷ്ടിതം തസ്യ ദുര്മതേഃ വിഷ്ണുരുവാച തേനൈവ ദര്ശിതഃ പംഥാ വയമപ്യന്വയാമഹേ
'അവൻ ചെയ്ത ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്നെ അറിയാത്തതൊന്നുമുണ്ടോ?' വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'അവൻ തന്നെയാണ് വഴി കാണിച്ചത്, ഞങ്ങളും അതു പിന്തുടർന്നു.'
നാഽന്യഥാ സ ഭവേദ്വധ്യഃ പാതിവ്രത്യസുരക്ഷിത്ഃ നാരദ ഉവാച ജഗാമ വിഷ്ണുരിത്യുക്ത്വാ പുനര്ജാലംധരം പുരമ്
'അവന്റെ ഭാര്യയുടെ വിശുദ്ധത അവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ, വേറേതു വഴി അവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല.' നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വിഷ്ണു വീണ്ടും ജലന്ധരന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.'
അഥ രുദ്രശ്ച ഗംധര്വാഽനുഗതഃ സംഗരേ സ്ഥിതഃ 2.4.20.
അപ്പോൾ രുദ്രൻ ഗന്ധർവന്മാരോടൊപ്പം യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിലകൊണ്ടു.
തതോ ഭവോ വിസ്മിതമാനസഃ പുനര്ജഗാമ യുദ്ധായ ജലംധരം രുഷാ
അതിനുശേഷം ഭവൻ അത്ഭുതത്തോടെ, കോപത്തോടെ വീണ്ടും ജലന്ധരനോടു യുദ്ധത്തിനായി പോയി.
പാതിവ്രത്യസ്യ ഭംഗായ വൃംദായാശ്ചാഽകരോന്മതിമ്
വൃന്ദയുടെ വിശുദ്ധത തകർക്കാൻ, അവളുടെ മനസ്സിൽ ഭ്രമം ഉണ്ടാക്കി.
അഥ വൃംദാരകാ ദേവീ സ്വപ്നമധ്യേ ദദര്ശ ഹ
അപ്പോൾ വൃന്ദാ ദേവി സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടു—
കൃഷ്ണപ്രസൂനഭൂഷാഢ്യം ക്രവ്യാദഗണസേവിതമ്
—കറുത്ത പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനെയും, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നതെയും.
സ്വപുരം സാഗരേ മഗ്നം സഹസൈവാഽഽത്മനാ സഹ
അവൾ തന്റെ സ്വന്തം നഗരം, താനുമൊപ്പം, പെട്ടെന്ന് സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു.
ദദര്ശോദിതമാദിത്യം സച്ഛിദ്രം നിഷ്പ്രഭം മുഹുഃ
പലപ്പോഴും, വെളിച്ചം ഇല്ലാത്തതും തുളഞ്ഞതുമായ സൂര്യനെ ഉദയിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
കുത്രചിന്നാഽലഭച്ഛര്മ ഗോപുരാട്ടാലഭൂമിഷു
നഗരത്തിന്റെ ഗോപുരങ്ങളിലും അങ്കണങ്ങളിലും എവിടെയും അവൾക്ക് അഭയം ലഭിച്ചില്ല.
തത്രാഽപി സാഽഭ്രമദ്ബാലാ നാഽലഭത്കുത്രചിത്സുഖമ്
അവിടെയും, ആ ഭ്രമിച്ച ബാലികക്ക് എവിടെയും സന്തോഷം ലഭിച്ചില്ല.
തതഃ സാ ഭ്രമതീ ബാലാ ദദര്ശാഽതീവഭീഷണൌ
അതിനുശേഷം, അലയുന്ന ബാലികക്ക് അതീവ ഭയാനകമായ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ കാണപ്പെട്ടു.
തൌ ദൃഷ്ട്വാ വിഹ്വലാഽതീവ പലായനപരാഽഭവത്
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ അതിയായി ഭയപ്പെട്ടു, ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
തതസ്തത്കണ്ഠമാവൃത്യ നിജാം ബാഹുലതാം ഭയാത് 2.4.21.
അപ്പോൾ ഭയത്താൽ, അവൾ തന്റെ കൈകൾ കഴുത്തിന്മേൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു.