ഗണേശം പംചഭിര്വിദ്ധ്വാ ശൈലാദിം നവഭിഃ ശരൈഃ
അവൻ ഗണേശനെ അഞ്ചു അമ്പുകൊണ്ടും ശൈലാദിയെ ഒമ്പതു അമ്പുകൊണ്ടും വെട്ടി.
കാര്തികേയസ്തദാ ദൈത്യം ശക്ത്യാ വിവ്യാധ സത്വരഃ
അപ്പോൾ കാർത്തികേയൻ അതിവേഗത്തിൽ ആ അസുരനെ തന്റെ ശൂലത്താൽ തുളച്ചു.
തതഃ ക്രോധപരീതാക്ഷഃ കാര്തികേയം ജലംധരഃ
അതിനുശേഷം, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന ജലന്ധരൻ കാർത്തികേയനെ നോക്കി.
തഥൈവ നംദിനം വേഗാദപാതയത ഭൂതലേ
അവൻ അതേ ശക്തിയോടെ നന്ദിയെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി.
വീരഭദ്രസ്ത്രിഭിര്ബാണൈര്ഹൃദി വിവ്യാധ ദാനവമ്
വീരഭദ്രൻ മൂന്നു അമ്പുകൊണ്ട് ആ അസുരന്റെ ഹൃദയത്ത് തുളച്ചു.
തതോഽതിക്രുദ്ധോ ദൈത്യേംദ്രഃ ശക്തിമുദ്യമ്യ ദാരുണാമ്
അപ്പോൾ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അസുരരാജാവ് ഭയങ്കരമായൊരു ശൂലം ഉയർത്തി.
അഭ്യയാദഥ വേഗേന വീരഭദ്രം രുഷാന്വിതഃ
അവൻ വേഗത്തിൽ, ക്രോധത്തോടെ വീരഭദ്രന്റെ നേരെ ചാഞ്ഞോടി.
വീരഭദ്രഃ പുനസ്തസ്യ ഹയാന്ബാണൈരപാതയത് 2.4.19.
പിന്നീട് വീരഭദ്രൻ വീണ്ടും അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവന്റെ കുതിരകളെ വീഴ്ത്തി.
സ വീരഭദ്രം ത്വരയാഽഭിഗമ്യ ജഘാന ദൈത്യഃ പരിഘേണ മൂര്ധ്നി
അസുരൻ വേഗത്തിൽ വീരഭദ്രന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, ഒരു ഗദയാൽ അവന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു.
നാരദ ഉവാച പതിതം വീരഭദ്രം തു ദൃഷ്ട്വാ രുദ്രഗണാ ഭയാത്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: വീരഭദ്രൻ വീണതറിഞ്ഞ രുദ്രഗണങ്ങൾ ഭയത്തോടെ വിറച്ചു.
അഥ കോലാഹലം ശ്രുത്വാ ഗണാനാം ചംദ്രശേഖരഃ
അപ്പോൾ ഗണങ്ങളുടെ ആഹ്ലാദം കേട്ടു, ചന്ദ്രശേഖരൻ,
രുദ്രമായാംതമാലോക്യ സിംഹനാദൈര്ഗണാഃ പുനഃ
രുദ്രന്റെ മായ കാണുമ്പോൾ, ഗണങ്ങൾ വീണ്ടും സിംഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെ മുഴങ്ങി.
ദൈത്യാശ്ച ഭീഷണം ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ ചൈവ വിദുദ്രുവുഃ
അസുരന്മാർ ആ ഭയങ്കരമായ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടു, എല്ലാവരും ഭയന്ന് ഓടി മറഞ്ഞു.
ജലംധരോഥ താന്ദൈത്യാന്നിവൃത്താന്പ്രേക്ഷ്യ സംഗരേ
പക്ഷേ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്നു പിന്മാറുന്ന അസുരന്മാരെ ജലന്ധരൻ കണ്ടു.
ശുംഭോ നിശുംഭോഽശ്വമുഖഃ കാലനേമിര്ബലാഹകഃ
ശുംബൻ, നിശുംബൻ, അശ്വമുഖൻ, കാലനേമി, ബലാഹകൻ—
ബാണാംധകാരസംഛന്നം ദൃഷ്ട്വാ ഗണബലം ശിവഃ
അമ്പുകളുടെ ഇരുണ്ട മഴയിൽ മൂടപ്പെട്ട ഗണസേനയെ ശിവൻ കണ്ടു.
ദൈത്യാംശ്ച ബാണവാത്യാഭിഃ പീഡിതാനകരോത്തദാ
അവൻ അന്നേരം അസ്ത്രങ്ങളുടെ മഴയാൽ അസുരന്മാരെ കഠിനമായി പീഡിപ്പിച്ചു.
ഖഡ്ഗരോമ്ണഃ ശിരഃ കായാത്തദാ പരശുനാഽച്ഛിനത്
തീവ്രമായ വാൾകൊണ്ടു അവൻ അന്നേരം പരശുവുപയോഗിച്ച് ശിരസ്സ് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി.
ബദ്ധ്വാ ച ഘസ്മരം ദൈത്യം പാശേനാഭ്യഹനദ്ഭുവി 2.4.20.
അവൻ അത്യന്തം ഭയങ്കരനായ അസുരനെ കയറ്റാൽ കെട്ടി നിലത്തു വീഴ്ത്തി അടിച്ചു.
ന ശേകുരസുരാഃ സ്ഥാതും ഗജാഃ സിംഹാര്ദിതാ ഇവ
അസുരന്മാർക്ക് നില്ക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു, സിംഹങ്ങൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആനകളെപ്പോലെ.
ആഹ്വയാമാസ സമരേ തീവ്രാശനിസമസ്വനഃ ജലംധര ഉവാച യുധ്യസ്വ ച മയാ സാര്ദ്ധം കിമേഭിര്നിഹിതൈസ്തവ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉഗ്രമായ ഇടിയുപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ജലന്ധരൻ വിളിച്ചു: 'നീ നേരിട്ട് എന്നോടൊപ്പം പോരാടൂ; നീ കീഴടക്കിയ ഇവർക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?'
യച്ച കിംചിദ്ബലം തേഽസ്തി തദ്ദര്ശയ ജടാധര
'നിന്റെ കൈവശമുള്ള ശക്തി എന്താണെങ്കിലും, ഒറ്റമുടിഞ്ഞവനേ, അതെനിക്ക് കാണിക്കൂ.'
താന്പ്രാപ്താന്നിശിതൈര്ബാണൈശ്ചിച്ഛേദ പ്രഹസന്നിവ
അവൻ സമീപിച്ചവരെ മൂർച്ചയുള്ള അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
സ ച്ഛിന്നധന്വാ വിരഥോ ഗദാമുദ്യമ്യ വേഗവാന്
വില്ല് തകർന്നു, രഥം ഇല്ലാതായി, അവൻ ഗദ എടുത്ത് വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പായിച്ചു.
തഥാഽപി മുഷ്ടിമുദ്യമ്യ യയൌ രുദ്രം ജിഘാംസയാ
അങ്ങിനെ തന്നെ, കൈയിലൊരു മുഷ്ടി ഉയർത്തി അവൻ രുദ്രനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
തതോ ജലംധരോ ദൈത്യോ മത്വാ രുദ്രം ബലാധികമ്
അന്നേരം, ജലന്ധരൻ എന്ന അസുരൻ രുദ്രൻ ശക്തിയിൽ മേലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി—
തതോ ജഗുശ്ച നനൃതുര്ഗംധര്വാപ്സരസാം ഗണാഃ
അപ്പോൾ ഗന്ധർവരും അപ്സരസികളും കൂട്ടമായി പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും തുടങ്ങി.
തദ്ദൃഷ്ട്വാ മഹദാശ്ചര്യം രുദ്രോ നാദവിമോഹിതഃ
ആ വലിയ അത്ഭുതം കണ്ട രുദ്രൻ അതിശയിച്ച് ഒരു വലിയ നാദം പുറത്ത് വിട്ടു.
ഏകാഗ്രീഭൂതമാലോക്യ രുദ്രം ദൈത്യോ ജലംധരഃ 2.4.20.
ഏകാഗ്രതയോടെ നില്ക്കുന്ന രുദ്രനെ കണ്ട ജലന്ധരൻ എന്ന അസുരൻ—
യുദ്ധേ ശുംഭനിശുംഭാഖ്യൌ സ്ഥാപയിത്വാ മഹാബലീ
യുദ്ധത്തിൽ മഹാശക്തിയുള്ള ശുംഭനും നിശുംഭനും അവൻ അവിടെ നിലനിർത്തി.