നാരദ ഉവാച സംകഷ്ടനാശനംനാമ സ്തോത്രമേതത്പഠേന്നരഃ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഈ കഷ്ടങ്ങൾ അകറ്റുന്ന സ്തോത്രം മനുഷ്യൻ പാരായണം ചെയ്യണം.
ഇതി ദേവാഃ സ്തുതിം യാവത്കുര്വംതി ദനുജദ്വിഷഃ
ഇങ്ങനെ ദാനവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ ദേവന്മാർ സ്തുതി നടത്തുമ്പോൾ—
സഹസോത്ഥായ ദൈത്യാരിഃ സക്രോധഃ ഖിന്നമാനസഃ
അപ്പോൾ ദൈത്യരുടെ ശത്രു അതിവേഗത്തിൽ കോപത്തോടും വിഷമമായ മനസ്സോടും എഴുന്നേറ്റു.
തൈരാഹൂതോ ഗമിഷ്യാമി യുദ്ധായാദ്യ ത്വരാന്വിതഃ
അവർ വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഇന്ന് തന്നെ യുദ്ധത്തിനായി ഉത്സാഹത്തോടെ പോകുന്നു.
തത്കഥം തേ മമ ഭ്രാതാ യുദ്ധേ വധ്യഃ കൃപാനിധേ
കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, അങ്ങനെ എന്റെ സഹോദരനെ നിങ്ങൾ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?
ശ്രീഭഗവാനുവാച രുദ്രാംശസംഭവത്വാച്ച ബ്രഹ്മണോ വചനാദപി 2.4.16.
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അവൻ രുദ്രന്റെ അംശത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചതും ബ്രഹ്മാവിന്റെ വചനത്താലുമാണ്—
വിഷ്ണുര്വേഗാദ്യയൌ യോദ്ധും യത്ര ദേവാഃ സ്തുവംതി തേ
വിഷ്ണു അതിവേഗത്തിൽ യുദ്ധത്തിനായി അവിടെ ചെന്നു, ദേവന്മാർ നിങ്ങളെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അഥാഽരുണാനുജാത്യുഗ്രപക്ഷവാതപ്രപീഡിതാഃ
അപ്പോൾ അരുണന്റെ അനുയായികൾ അവന്റെ കരാളമായ ചിറകുകളുടെ കാറ്റിൽ ബുദ്ധിമുട്ടി.
തതോ ജലംധരോ ദൃഷ്ട്വാ ദൈത്യാന്വാത്യാപ്രപീഡിതാന്
അതിനുശേഷം, ദൈത്യന്മാർ ആ കാറ്റിൽ പീഡിതരായിരിക്കുന്നതു കണ്ട ജലന്ധരൻ—
തതഃ സമഭവദ്യുദ്ധം വിഷ്ണുദൈത്യേംദ്രയോര്മഹത്
അപ്പോൾ വിഷ്ണുവിനും ദൈത്യാധിപതിക്കും ഇടയിൽ വലിയൊരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.
വിഷ്ണുര്ദൈത്യസ്യ ബാണൌഘൈര്ധ്വജം ഛത്രം ധനുര്ഹയാന്
വിഷ്ണു ബാണങ്ങളുടെ മഴയാൽ ദൈത്യന്റെ പതാകയും കുടയും വില്ലും കുതിരകളും തകർത്തു.
തതോ ദൈത്യഃ സമുത്പത്യ ഗദാപാണിസ്ത്വരാന്വിതഃ
അപ്പോൾ ദൈത്യൻ ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ച് അതിവേഗത്തിൽ ചാടിവന്നു.
വിഷ്ണുര്ഗദാം സ്വഖങ്ഗേന ചിച്ഛേദ പ്രഹസന്നിവ
വിഷ്ണു ചിരിച്ചുപോലെ തന്റെ വാളുകൊണ്ട് ആ ഗദ തുറന്നു.
തതസ്തൌ ബാഹുയുദ്ധേന യുയുധാതേ മഹാബലൌ
അതിനുശേഷം ആ ഇരുവരും ശക്തിയോടെ കൈകളാൽ തമ്മിൽ പോരാടിച്ചു.
ഏവം തൌ സുചിരം യുദ്ധം കൃത്വാ വിഷ്ണുഃ പ്രതാപവാന്
ഇങ്ങനെ അവർ ദീർഘകാലം യുദ്ധം നടത്തി, അതിനുശേഷം തേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു—
അദേയമപി തേ ദദ്മി യത്തേ മനസി വര്തതേ ।। 2.4.16.
നിനക്ക് മനസ്സിൽ എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടായാലും, അതു നൽകാൻ കഴിയാത്തതെങ്കിലും ഞാൻ നൽകുന്നു.
ജലംധര ഉവാച യദി ഭാവുക തുഷ്ടോഽസി വരമേനം ദദസ്വ മേ
ജലന്ധരൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ സത്യത്തിൽ സന്തോഷമുള്ളവനാണെങ്കിൽ, ഈ വരം എനിക്ക് തരിക.
തദാ ജലംധരപുരമഗമദ്രമയാ സഹ
അതിനുശേഷം അവൻ രാമനോടൊപ്പം ജലന്ധരന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
ജലംധരസ്തു ദേവാനാമധികാരേഷു ദാനവാന്
ജലന്ധരൻ ദേവന്മാരുടെ രാജ്യങ്ങളിൽ ദാനവന്മാരെ അധികാരത്തിൽ ഇരുത്തി.
ദേവഗംധര്വസിദ്ധേഷു യത്കിംചിദ്രത്നസംയുതമ്
ദേവന്മാരിലും ഗന്ധർവന്മാരിലും സിദ്ധന്മാരിലും ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്ന ധനവും,
പാതാലഭുവനേ ദൈത്യം നിശുംഭം സ മഹാബലമ്
പാതാളലോകത്ത് മഹാബലശാലിയായ നിശുംബനെന്ന ദൈത്യനെ അവൻ കീഴടക്കി.
ദേവഗംധര്വസിദ്ധാഽഽദ്യാന്സര്പരാക്ഷസമാനുഷാന്
ദേവന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും, സർപ്പന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും അവൻ തന്റെ അധീനതയിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
ഏവം ജലംധരഃ കൃത്വാ ദേവാന്സ്വവശവര്തിനഃ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരെ തന്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് കീഴാക്കിയ ശേഷം ജലന്ധരൻ,
ന കശ്ചിദ്വ്യാധിതോ നൈവ ദുഃഖീ നൈവ കൃതസ്തഥാ
ആര്ക്കും രോഗം ബാധിച്ചില്ല, ആരും ദുഃഖിച്ചില്ല, ആരെയും ദോഷം ചെയ്യപ്പെട്ടില്ല.
ഏവം മഹീം ശാസതി ദാനവേംദ്രേ ധര്മേണ സമ്യക്ച ദിദൃക്ഷയാഽഹമ്
ഇങ്ങനെ ദാനവരാജാവായ ജലന്ധരൻ ധർമ്മത്തോടെ ഭൂമി ഭരിച്ചപ്പോൾ, അതു ഞാൻ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.
സംപ്രഹസ്യ തദാ വാക്യം സ്നേഹപൂര്വം ച വൈ നൃപ
അപ്പോൾ അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച് രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കുത ആഗമ്യതേ ബ്രഹ്മന്കിചിദ്ദൃഷ്ടം ത്വയാ പ്രഭോ
നീ എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്, ബ്രഹ്മനേ? എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ, പ്രഭുവേ?
തത്രോമയാ സമാസീനം ദൃഷ്ടവാനസ്മി ശംകരമ്
അവിടെ ഞാൻ ശംകരനെ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു.
യോജനായുതവിസ്തീര്ണേ കല്പവൃക്ഷമഹാവനേ
പതിനായിരം യോജന വീതിയുള്ള കല്പവൃക്ഷങ്ങളുടെ വലിയ കാടിൽ,
തദ്ദൃഷ്ട്വാ മഹദാശ്ചര്യം വിസ്മയോ മേഽഭവത്തദാ
ആ വലിയ അത്ഭുതം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു.