യത്കിംചിത്കുരുതേ പുണ്യം ധാത്രീഛായാസു മാനവഃ
ധാത്രി വൃക്ഷത്തിന്റെ നിഴലില് മനുഷ്യന് ചെയ്യുന്ന ഏതു പുണ്യവും
അത്രൈവോദാഹരന്തീമമിതിഹാസം പുരാതനമ്
ഇവിടെ പുരാതനമായ ഒരു കഥ ഉദാഹരണമായി പറയുന്നു.
അയോധ്യാനഗരേ കശ്ചിദ്വൈശ്യശ്ചാസീദ്വിജോത്തമ 2.4.12.
അയോധ്യാ നഗരത്തില് ഒരു വൈശ്യന് ഉണ്ടായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
ഭിക്ഷയാ ചോദരാഗ്നിം സ ശമയാമാസ നാരദ
ഭിക്ഷയിലൂടെ അവന് വിശപ്പിന്റെ അഗ്നി ശമിപ്പിച്ചു, നാരദാ.
ഭിക്ഷാപ്തചണകാന്ഗൃഹ്യ ധാത്രീഛായാമഗാത്കില
ഭിക്ഷയില് ലഭിച്ച കടലകള് എടുത്ത് അവന് ധാത്രി വൃക്ഷത്തിന്റെ നിഴലിലേക്ക് പോയി.
കേചിദുര്വരിതാസ്തേപു ചണകാസ്തത്ര നാരദ
അവിടെ ലഭിച്ച കടലുകളില് ചിലത് പാകമാകാത്തതായിരുന്നു, നാരദാ.
തേന പുണ്യപ്രഭാവേന രാജാഽഽസീദ്ധനികഃ ക്ഷിതൌ
അവന് നേടിയ പുണ്യശക്തിയാല് ഭൂമിയില് ധനികനായ രാജാവായി.
ധാത്രീവനേ മുനിശ്രേഷ്ഠ സര്വകാമാര്ഥസിദ്ധയേ യഃ ശൃണോതി സ പാപേഭ്യോ മുച്യതേ ദ്വിജസൂനുവത്
മുനിശ്രേഷ്ഠ, ധാത്രി വനത്തില് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടാനായി ഇത് കേള്ക്കുന്നവന് പാപങ്ങളില് നിന്ന് മോചിതനാകും, ദ്വിജപുത്രനുപോലെ.
നാരദ ഉവാച കോഽഭൂദ്ദ്വിജസുതോ ബ്രഹ്മന്കിം പാപം കൃതവാന്പുരാ
നാരദന് ചോദിച്ചു: ബ്രഹ്മന്, ആ ദ്വിജപുത്രന് ആര് ആയിരുന്നു? അവന് മുമ്പ് എന്ത് പാപം ചെയ്തു?
ദേവശര്മേതി വിഖ്യാതോ വേദവേദാംഗപാരഗഃ
ദേവശര്മ എന്ന പേരില് പ്രശസ്തനായിരുന്നു, വേദങ്ങളും അവയുടെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും പൂര്ണമായി പഠിച്ചവന്.
ഇദാനീം കാര്തികോ മാസോ വര്തതേ ഹരിവല്ലഭഃ
ഇപ്പോൾ ഹരിയുടെ പ്രിയമായ കാർത്തികമാസം എത്തിയിരിക്കുന്നു.
തുലസീപുഷ്പസഹിതാം കുരുപൂജാം ഹരേഃ സുത 2.4.12.
കുരുവംശജ, തുളസിപ്പൂക്കൾ ചേർത്ത് ഹരിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.
ഏവം പിതുര്വചഃ ശ്രുത്വാ പുത്രഃ ക്രോധസമന്വിതഃ
അപ്പന്റെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ കേട്ടപ്പോൾ മകൻ കോപത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
ഇതി പുത്രവചഃ ശ്രുത്വാ സക്രോധഃ പ്രാഹ തം സുതമ്
മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട അച്ഛനും അതേപോലെ കോപത്തോടെ മകനോട് പറഞ്ഞു.
മൂഷകോ ഭവ ദുര്ബുദ്ധേ വനേ വൃക്ഷസ്യ കോടരേ
ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നീ കാട്ടിൽ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ തുളയിലൊരു എലിയായി ജനിക്കണം.
ദുര്യോനേര്മമ മുക്തിഃ സ്യാത്കഥം തദ്വദ മേ ഗുരോ
ദുർജന്മത്തിൽ ജനിച്ച എനിക്ക് മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കും? ഗുരുവേ, അത് ദയവായി പറയൂ.
യദോര്ജ്ജവ്രതജം പുണ്യം ശൃണോഷി ഹരിവല്ലഭമ്
ഹരിയുടെ പ്രിയമായ ഉർജ്ജവ്രതത്തിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യം നീ കേൾക്കണം.
സ പിത്രാ ചൈവമുക്തസ്തു തത്ക്ഷണാന്മൂഷകോഽഭവത്
അപ്പൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ഉടൻ മകൻ എലിയായി മാറി.
ഏകദാ കാര്തികേ മാസി വിശ്വാമിത്രഃ സശിഷ്യകഃ
ഒരു ദിവസം കാർത്തികമാസത്തിൽ വിശ്വാമിത്രൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം
കഥയാമാസ മാഹാത്മ്യം ശിഷ്യേഭ്യശ്ചോര്ജ്ജസംഭവമ്
ഉർജ്ജയിൽ നിന്നുള്ള മഹത്വം ശിഷ്യന്മാർക്ക് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ദൃഷ്ട്വാ ഋഷിഗണാന്ഹംതും കൃതേച്ഛഃ പ്രാണിഘാതകഃ
മുനികളെയും കണ്ടപ്പോൾ ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവൻ അവരെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
അഥോവാച ദ്വിജാന്നത്വാ ഭവദ്ഭിഃ ക്രിയതേഽത്ര കിമ് 2.4.12.
അപ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരെ വണങ്ങി, 'ഇവിടെ നിങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?' എന്നു ചോദിച്ചു.
വിശ്വാമിത്ര ഉവാച സര്വേഷാമേവ മാസാനാം കാര്തികഃ ശ്രേഷ്ഠ ഉച്യതേ
വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: 'എല്ലാ മാസങ്ങളിലുമുള്ളതിൽ കാർത്തികം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് പറയുന്നു.'
കാര്തികേ മാസി യഃ കുര്യാത്സ്നാനം ദാനം ച പൂജനമ്
കാർത്തികമാസത്തിൽ ആരെങ്കിലും സ്നാനം, ദാനം, പൂജ എന്നിവ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ—
വ്യാധപ്രയുക്തമാകര്ണ്യ ധര്മം ച ഋഷിണാ ദ്വിജഃ
മുനി പറഞ്ഞ ധർമ്മം പോലും രോഗബാധിതനായ ദ്വിജനും കേട്ടു.
വിശ്വാമിത്രം പ്രണമ്യാഥ സ്വവൃത്താംതം നിവേദ്യ ച
വിശ്വാമിത്രനെ വണങ്ങി, തന്റെ കഥ അവിടെ പറഞ്ഞു.
വിസ്മിതോ ഗാധിപുത്രസ്തു വ്യാധശ്ചൈവ വിശേഷതഃ
ഗാധിപുത്രനും, പ്രത്യേകിച്ച് ആ വ്യാധനും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന കാര്തികേ കേശവാഽഗ്രതഃ
അതുകൊണ്ട്, കാർത്തികമാസത്തിൽ, കേശവന്റെ സന്നിധിയിൽ, എല്ലാ ശ്രമവുംകൊണ്ട്—
മൂഷകോഽപി ച ദുര്യോനേര്മുക്ത ഊര്ജകഥാശ്രുതേഃ
താഴ്ന്ന ജന്മത്തിൽ ജനിച്ച ഒരു എലി പോലും ആമലകിയുടെ മഹത്വം കേട്ടാൽ മോചിതനാകും.
ധാത്രീഛായാം സമാശ്രിത്യ വനഭോജനമാചരേത് കൃത്വാ കര്മാണി നിത്യാനി മാധവം പൂജയേത്തതഃ
ആമലകിവൃക്ഷത്തിന്റെ നിഴലിൽ ഇരുന്ന് കാട്ടിൽ ലഭിക്കുന്ന ഭക്ഷണം കഴിക്കണം; ദിവസേന ചെയ്യേണ്ട കര്മ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം മാധവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം.